رخی زآتش می رشک ایمن ست ترا
چراغ بزم ز روی تو روشن است ترا
به پیچ و تاب اگر تن دهی چو جوهر تیغ
همیشه پشت به دیوار آهن است ترا
به زور پستی فطرت فتاده ای به زمین
فراز عرش وگرنه نشیمن است ترا
تهی ز خویش شدی گرچو کسوت فانوس
فروغ شمع غباری به دامن است ترا
ز ما و من بگذر تا زمن شوی جویا
ز من نه ای تو اگر کار با من است ترا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به وصف زیبایی و نورانیت معشوق میپردازد و به نوعی ستایش از وجود اوست. شاعر از تنوع و پیچیدگیهای عشق سخن میگوید و به تحقیر افرادی که از فطرت حقیقی خود دور شدهاند، اشاره میکند. او همچنین به اهمیت فراموش کردن خود و گذر از مرزهای فردی برای رسیدن به حقیقت وجودی اشاره دارد. در نهایت، شاعر بر این باور است که ارتباط واقعی باید فراتر از مرزهای انفرادی باشد تا به تعالی دست یابد.
هوش مصنوعی: چهرهات مانند آتش است و من به تو حسادت میورزم. نور بزم ما به خاطر زیبایی تو روشن است.
هوش مصنوعی: اگر به پیچ و خمهای زندگی تسلیم شوی، مانند تیغی که همیشه از پشت به دیوار آهنی میچسبد، در نهایت به موقعیت ضعیفی دچار خواهی شد.
هوش مصنوعی: به خاطر ضعف و پستی فطرت، به زمین افتادهای، در حالی که شایستهی نشستن در عرش هستی و در واقع، جایگاه تو در اوج و بلندی است.
هوش مصنوعی: اگر خود را از درون خالی کنی، حتی اگر مانند فانوس نورانی باشی، باز هم غباری از خاموشی و تاریکی بر دامن تو خواهد نشسته است.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به معرفت و شناخت واقعی، از تفکرات و خواستههای فردی عبور کن. اگر واقعاً به من اهمیت نمیدهی و فقط به دنبال خودت هستی، کار ما با هم نخواهد بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.