ای روی تو ماه عالم آرای
چون ماه ز پرده روی بنمای
چون طره تو شکسته حالیم
بر حال شکستگان ببخشای
گفتی سخنی و لب گزیدی
طوطی نبود چنین شکرخای
خال تو بلای جان بسنده ست
بر لب خط عنبرین میفزای
از گریه تلخ سوخت جانم
شیرین لب خود به خنده بگشای
تو جای درون جان گرفته
من می جویم تو را به هر جای
تا پای بود ره تو پویم
ور در ره تو درآیم از پای
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
مویی شدم از غم میانت
مردم ز دو چشم ناتوانت
جانم به لب آمد و ندیدم
کامی ز لب شکر فشانت
گشتم ز تو بی نشان چون ذره
یک ذره نیافتم نشانت
گفتم به سخن ز من میا تنگ
تنگ آمد ازین سخن دهانت
دور از تو زندگی به جانم
سوگند همی خورم به جانت
ای خاک در تو گرچه امروز
دورم ز جفای پاسبانت
فردا که رود به باد خاکم
چون گرد آیم بر آستانت
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
ای مانده ز وصل تو جدا من
هجر تو ببین چه کرد با من
رانده ز برون در مرا تو
جا کرده درون جان تو را من
خلقی چو صبا به بوی تو خوش
بویی نشنیده از صبا من
من ذره تو آفتاب تابان
هیهات کجا تو و کجا من
بالای خوشت بلای جان هاست
جان داده برای آن بلا من
گفتی بنشین و با غمم ساز
ور نی کشمت به صد جفا من
بنشین نفسی و آتشم را
بنشان به زلال وصل تا من
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
از ناز به سوی ما نبینی
سبحان الله چه نازنینی
از مه تا تو همین بود فرق
کو بر فلک و تو بر زمینی
خورشید ز خرمن جمالت
خرسند شده به خوشه چینی
ایام به خون من کمر بست
بسم الله اگر تو هم بر اینی
تیر مژه در کمان ابرو
پیوسته نشسته در کمینی
از غمزه بلای صبر و هوشی
وز عشوه فریب عقل و دینی
چون نیست امید آنکه هرگز
با هیچ کسی چو من نشینی
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
دل جستم ازان دو چشم جادو
دادند مرا نشان به ابرو
ابرو سوی خال کرد اشارت
یعنی که نشان دل ازو جو
من هیچ نشان نجسته آن خال
می گفت کدام دل کجا کو
گر خال تو نقد دل ز من برد
دزدی چه عجب بود ز هندو
بنما رخ خوب خویش وز خال
دل را بستان به وجه نیکو
زینسان که ره امید بسته ست
بر من غم عشق تو ز هر سو
آن به که به کنج ناامیدی
پا در دامان و سر به زانو
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
ای قد تو سرو نازپرور
دلداده قامتت صنوبر
گیرم که به سدره سرکشد سرو
با قد تو کی شود برابر
نگرفته به بر نهال قدت
از نخل امید چون خورم بر
عمری به غمت نشسته بودم
با اشک چو سیم و روی چون زر
می بود به سینه راز عشقت
از هر چه گمان برم نهان تر
صبر از دل من رمید و آن راز
از پرده برون فتاد یکسر
گر صبر رمیده رام گردد
دارم سر آنکه بار دیگر
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم
هر صبح سرود غم کنم ساز
با مرغ سحر شوم هم آواز
تا چند نهفته باشی ای گل
چون غنچه درون پرده ناز
خوان پیش خودم درون پرده
یا پرده ز روی خود برانداز
با آتش دل مرا سری هست
چون شمع مرا بسوز و بگداز
گفتی که به کنج صبر یک چند
بنشین جامی و با غمم ساز
بگشای نقاب تا کنم من
دیده به نظاره رخت باز
وانگه شب و روز با خیالت
در خلوت انس و پرده راز
بنشینم و با غم تو سازم
پنهان ز تو با تو عشق بازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان عشق و احساس دلتنگی خود نسبت به معشوق میپردازد. او در توصیف روی معشوق، به زیباییهای او اشاره میکند و از غم و ناکامیهای عاشقانه خود گلایه میکند. شاعر از زندگی دور از معشوق ناله میکند و به امید وصال، غم و اندوه خود را با او شریک میشود. او از چشمان معشوق بهعنوان نشانهای از جادو و وسوسه یاد میکند و در نهایت، آرزوی وصال و ابراز عشق را با او در میان میگذارد. در این درگیری عاطفی، شاعر همواره به فکر معشوق و زیباییهای اوست و استقامت خود را در عشق نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ای کسی که رویت مانند ماه جهان را میآراید، همچون ماهی که از پشت ابر بیرون میآید، از پرده بیرون بیا و چهرهات را نشان بده.
هوش مصنوعی: ما مانند زلف پیچدرپیچ و شکستهٔ تو پریشانحال و درماندهایم. بر حال این دلشکستگان رحم کن.
هوش مصنوعی: سخنی گفتی و از شرم یا ناز لب به دندان گزیدی. حتی طوطی هم اینچنین شیرینگفتار و شکرخوار نیست.
هوش مصنوعی: خال تو بهتنهایی برای گرفتن جان من کافی است. دیگر خط خوشبوی سیاه را بر گرد لبت میفزا.
هوش مصنوعی: از بس تلخ گریستم، جانم سوخت. لب شیرینت را به خنده باز کن تا این تلخی را چاره کند.
هوش مصنوعی: تو در درون جان من جای گرفتهای و من بیخبر، همهجا را در جستوجوی تو میگردم.
هوش مصنوعی: تا پایی برای رفتن دارم، راه تو را میپویم. و اگر در این راه از پا بیفتم،
هوش مصنوعی: (بیت برگردان:) همانجا مینشینم و با غم تو میسازم و دور از چشم تو، در نهان به تو عشق میورزم.
هوش مصنوعی: از غم کمر باریک تو مانند مو لاغر و نزار شدم. از دست دو چشم بیمارگونه و خمار تو جان دادم.
هوش مصنوعی: جانم به لب رسید، اما از لب شکرریز تو هیچ کامی نگرفتم.
هوش مصنوعی: در عشق تو مانند ذره بینامونشان و ناچیز شدم، ولی ذرهای از نشان تو نیافتم.
هوش مصنوعی: به تو گفتم از من دلتنگ و آزرده مشو. از این سخن دهانت تنگ شد. شاعر با واژهٔ «تنگ» بازی کرده و به کوچکی دهان معشوق و رنجیدگی او هر دو اشاره دارد.
هوش مصنوعی: به جان تو سوگند میخورم که زندگی دور از تو بر جانم رنج و باری گران است.
هوش مصنوعی: ای خاکِ درگاه تو، هرچند امروز به سبب ستم نگهبانت از تو دورم،
هوش مصنوعی: فردا که بمیرم و خاک تنم به دست باد سپرده شود، مانند گرد بر آستان تو خواهم نشست.
هوش مصنوعی: (بیت برگردان:) مینشینم و با غم تو میسازم و پنهان از تو به تو عشق میورزم.
هوش مصنوعی: ای کسی که من از وصالش جدا ماندهام، ببین دوری تو با من چه کرده است.
هوش مصنوعی: تو مرا از پشت در بیرون راندهای، اما من تو را در درون جانم جای دادهام.
هوش مصنوعی: مردم بسیاری مانند باد صبا از بوی تو سرخوشاند، اما من حتی بویی از تو را از صبا نشنیدهام.
هوش مصنوعی: من ذرهای ناچیزم و تو خورشید درخشان. افسوس که فاصلهٔ من و تو بسیار است.
هوش مصنوعی: قامت زیبای تو بلای جانهاست و من جانم را در راه همین بلا دادهام.
هوش مصنوعی: به من گفتی بنشین و با غم من بساز، وگرنه تو را با صد گونه ستم خواهم کشت.
هوش مصنوعی: لحظهای کنارم بنشین و آتش دلم را با آب زلال وصال خاموش کن، تا من (به دنبالهٔ برگردان)
هوش مصنوعی: (بیت برگردان:) بنشینم و با غم تو بسازم و پنهان از تو به تو عشق بورزم.
هوش مصنوعی: از سر ناز به سوی ما نگاه نمیکنی. سبحانالله که چه نازنین و پرنازی!
هوش مصنوعی: فرق تو با ماه تنها این است که ماه در آسمان است و تو بر روی زمین.
هوش مصنوعی: خورشید از خرمن زیبایی تو تنها به خوشهچینی راضی شده است؛ یعنی روشنی خورشید فقط بهرهای اندک از جمال توست.
هوش مصنوعی: روزگار برای ریختن خون من کمر بسته است. اگر تو هم همین قصد را داری، به نام خدا، آغاز کن.
هوش مصنوعی: تیر مژگانت را در کمان ابرو گذاشتهای و همیشه در کمین نشستهای تا دلها را شکار کنی.
هوش مصنوعی: با نگاه فتنهانگیزت بلای صبر و هوش عاشقانی و با ناز و عشوهات عقل و دین را میفریبی.
هوش مصنوعی: چون امیدی نیست که تو هرگز با کسی مثل من همنشین شوی،
هوش مصنوعی: مینشینم و با غم تو میسازم و دور از چشم تو، در نهان به تو عشق میورزم. (بیت برگردان)
هوش مصنوعی: دلِ گمشدهام را از آن دو چشم جادوگر سراغ گرفتم و آنها مرا به ابرو حواله دادند.
هوش مصنوعی: ابرو به خال اشاره کرد، یعنی نشانی دل را از خال بپرس.
هوش مصنوعی: هنوز من سراغی نگرفته بودم که آن خال انکار میکرد و میگفت کدام دل؟ کجاست؟
هوش مصنوعی: اگر خال سیاه تو سرمایهٔ دلم را برد، دزدی از هندو (سیاه) شگفت نیست؛ در ادب آن زمان هندو نماد سیاهی و دزدی بود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبایت را نشان بده و دل را به شیوهای نیکو و آبرومند از خال پس بگیر؛ «وجه نیکو» هم به معنی چهرهٔ زیبا و هم راه درست است.
هوش مصنوعی: اکنون که غم عشق تو از هر سو راه امید را بر من بسته است،
هوش مصنوعی: بهتر آن است که در گوشهٔ ناامیدی، پا در دامن کشیده و سر بر زانو نهاده،
هوش مصنوعی: بنشینم و با غم تو بسازم و پنهان از تو به تو عشق بورزم.
هوش مصنوعی: ای کسی که قدّت مانند سرو نازپرورده است و صنوبر دلباختهٔ قامت توست.
هوش مصنوعی: فرض کنم سرو چنان بلند شود که سر به درخت سدره برساند، باز هم کی با قد تو برابر میشود؟
هوش مصنوعی: تا نهال قامت تو را در آغوش نگیرم، چگونه از درخت امیدم میوهای بچینم؟
هوش مصنوعی: عمری با غم تو نشسته بودم، با اشکی سپید و درخشان چون نقره و چهرهای زرد چون طلا.
هوش مصنوعی: راز عشق تو در سینهام پنهانتر از هر چیزی بود که بتوان تصور کرد.
هوش مصنوعی: اما صبر از دلم گریخت و آن راز یکسره از پرده بیرون افتاد و آشکار شد.
هوش مصنوعی: اگر صبرِ گریخته دوباره رام شود، قصد دارم که بار دیگر
هوش مصنوعی: بنشینم و با غم تو بسازم و پنهان از تو به تو عشق بورزم.
هوش مصنوعی: هر صبح آواز غم سر میدهم و با پرندهٔ سحرخیز همآواز میشوم.
هوش مصنوعی: ای گل، تا کی میخواهی مانند غنچه در پردهٔ ناز پنهان بمانی؟
هوش مصنوعی: یا مرا پیش خودت به درون پرده بخوان، یا پرده را از چهرهات کنار بزن.
هوش مصنوعی: من با آتش دل سر سازگاری دارم؛ پس مرا مانند شمع بسوزان و آب کن.
هوش مصنوعی: گفتی که ای جامی، چندی در گوشهٔ صبر بنشین و با غم من بساز.
هوش مصنوعی: نقاب را بگشا تا من چشمم را به تماشای چهرهات باز کنم.
هوش مصنوعی: و آنگاه شب و روز با خیال تو، در خلوت انس و پردهٔ راز،
هوش مصنوعی: بنشینم و با غم تو بسازم و پنهان از تو به تو عشق بورزم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.