الهی غنچه امید بگشای
گلی از روضه جاوید بنمای
بخندان از لب آن غنچه باغم
وز این گل عطر پرور کن دماغم
درین محنت سرای بی مواسا
به نعمت های خویشم کن شناسا
ضمیرم را سپاس اندیشه گردان
زبانم را ستایش پیشه گردان
ز تقویم خرد بهروزیم بخش
بر اقلیم سخن فیروزیم بخش
دلی دادی ز گوهر گنج بر گنج
ز گنج دل زبان را کن گهر سنج
گشادی نافه طبع مرا ناف
معطر کن ز مشکم قاف تا قاف
ز شعرم خامه را شکر زبان کن
ز عطرم نامه را عنبر فشان کن
سخن را خود سرانجامی نمانده ست
وز آن نامه بجز نامی نمانده ست
درین خمخانه شیرین فسانه
نمی یابم صدایی زان ترانه
حریفان باده ها خوردند و رفتند
تهی خم ها رها کردند و رفتند
نبینم پخته ای زین بزم و خامی
که باشد بر کفش زان باده جامی
بیا جامی رها کن شرمساری
ز صاف و درد پیش آر آنچه داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش آغاز منظومهٔ یوسف و زلیخاست که با مناجات شروع میشود و جامی از خدا امید، شناخت نعمت، شکرگزاری و توانایی در سخن میخواهد تا شعرش خوشبو و شیرین شود. سپس از رکود سخن در روزگار خود مینالد و میگوید شاعران پیشین باده را نوشیدند و خمها را تهی گذاشتند. در پایان خود را خطاب میکند که شرم را کنار بگذارد و هرچه از سخن دارد عرضه کند.
هوش مصنوعی: خدایا، غنچهٔ امید مرا بشکفان و گلی از باغ جاودان بهشت به من نشان بده.
هوش مصنوعی: باغ وجودم را با خندهٔ لب آن غنچه شاد و شکفته کن و مشام جانم را با عطر آن گل خوشبو گردان.
هوش مصنوعی: در این دنیای پررنج که در آن همدردی و غمخواری نیست، مرا با نعمتهای خودت آشنا کن تا قدر آنها را بدانم.
هوش مصنوعی: دلم را همواره به اندیشهٔ شکرگزاری مشغول کن و زبانم را چنان کن که کارش ستایش تو باشد.
هوش مصنوعی: با حکم و حساب خرد به من نیکبختی ببخش و در قلمرو سخن مرا پیروز و کامیاب گردان.
هوش مصنوعی: به من دلی دادی که گنجینهای پر از گوهر معناست؛ اکنون زبانم را توانا کن تا این گوهرها را از گنج دل بسنجد و بیان کند.
هوش مصنوعی: تو طبع مرا مانند نافهٔ مشک گشودی و آمادهٔ سخن کردی؛ اکنون سراسر جهان را از بوی خوش سخن من معطر کن.
هوش مصنوعی: با شعر من، قلمم را شیرینگفتار کن و با عطر سخنم، این نامه و کتاب را عنبرافشان و خوشبو گردان.
هوش مصنوعی: سخن و شعر دیگر رونق و سرانجامی ندارد و از آن نامههای بزرگ گذشته جز نامی باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: در این میخانهٔ پر از داستانهای شیرین، دیگر صدایی از آن ترانههای گذشته نمیشنوم.
هوش مصنوعی: همدمان و شاعران پیشین شراب سخن را نوشیدند و رفتند و خمهای خالی را به جا گذاشتند.
هوش مصنوعی: در این مجلس کسی را، چه پخته و چه خام، نمیبینم که جامی از آن باده در دست داشته باشد.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای جامی، شرم را کنار بگذار و هرچه داری، چه صاف و چه دُرد، به میان بیاور و عرضه کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.