دوستی دی سخنی خوش میگفت
دوستی کو بسخن استادست
که کمال الدین محمود الحق
پسری سخت کریم ورادست
در وی انصاف بسی معنی هاست
که خدا در دگران ننهادست
چیست آخر سبب حرمانش
که ازین قوم بدستش بادست
در وی و سیرت او عیبی نیست
یا بر او خود ز فلک بیدادست
گفتم ای خواجه خبر نیست ترا؟
کاین خلل خود ز کجا افتادست
اندر آن شخص دو عیبست بزرگ
هنری دارد و مردم زادست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه گفتوگویی است میان شاعر و دوستی سخندان که از بخشندگی و فضیلتهای کمالالدین محمود میگوید و میپرسد چرا با این همه از مردم روزگار بهرهای نمیبرد و محروم مانده است. شاعر در پایان به طنز پاسخ میدهد که او دو عیب بزرگ دارد: هنرمند است و آدمیزاده. با این پاسخ، ستایش کمالالدین با شکایت از روزگاری که قدر هنر و انسانیت را نمیشناسد درمیآمیزد.
هوش مصنوعی: دیروز دوستی که در سخنگویی استاد است، سخنی نیکو میگفت.
هوش مصنوعی: میگفت که به راستی کمالالدین محمود جوانی بسیار بخشنده و آزاده است.
هوش مصنوعی: انصاف باید داد که در او صفات و فضیلتهای بسیاری هست که خدا در دیگران ننهاده است.
هوش مصنوعی: پس سرانجام علت محرومیت او چیست که از این مردم (بزرگان و صاحبان قدرت) جز باد و هیچ به دستش نمیرسد؟
هوش مصنوعی: آیا در خود او و رفتارش عیبی هست، یا این ستمی است که روزگار و فلک بر او روا داشته است؟
هوش مصنوعی: به او گفتم: ای خواجه، مگر خبر نداری که این کاستی و گرفتاری از کجا پدید آمده است؟
هوش مصنوعی: در آن شخص دو عیب بزرگ هست: یکی آنکه هنر و فضیلتی دارد و دیگر آنکه اصیل و آدمیزاده و انسانمنش است. به طنز، یعنی در این روزگار هنر و انسانیت مایهٔ محرومیت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.