دارم زعشق روی تو پیوسته ترمژه
وزخون دل زفرقت تو بارور مژه
پیوسته شد بهم همه مژگان من بخون
زینسان کسی نبیند پیوسته تر مژه
گوئی که رنگرز شده اند این دو چشم من
هردم کنند رنگ بخون جگر مژه
از آب چشم من که جهانی فرو گرفت
هم دیده بر خطاست هم اندر خطر مژه
از من قرار و خواب ربوده شد آنچنانک
برهم نمیزنم همه شب تا سحر مژه
پیرامن دو چشم من اینک نظاره کن
صد دسته خون سوخته برطرف هر مژه
ازبسکه گشت بر مژه ام خون دیده جمع
کردم غلط که سیخ کبابست هر مژه
این حیف بین که میرود اندر جهان عشق
جرم از دودیده آمد و بیداد بر مژه
از جور یار و قصه احداث روزگار
در غصه که بینم ازین مختصر مژه
وقتست اگر کنم گله نزدیک سروری
کز فخر خاک پایش روید بسر مژه
دستور عصر و خواجه آفاق شمس دین
کز نور راش تیره شود سر بسر مژه
صاحبقران عصر محمد که رای او
مانند دیده ایست برو ماه و خورمژه
ای صاحبی که چرخ نبیند نظیر تو
بسیار اگر بر آرد گرد نظر مژه
باریک بین چنان شده ام در مدیح تو
کز دست من همی جهد اندر نظر مژه
از گریه چشم حاسد تو کرته بدوخت
کش ابره خون دیده شد و آسترمژه
هرک او خلاف دوستی اندر تو بنگرد
بر دیده اش آورد ز پی کین حشرمژه
اندر تموز گرم ز سردی حسود را
هنگام گریه گردد همچون شمر مژه
دشمن زیان نکرد گه اشک ریختن
میریخت سیم تا که شدش همچو زرمژه
در دیده مخالف نوک سنان تو
اندر جهد چنانکه ندارد خبر مژه
گردر کمان و هم نهی تیر امتحان
وقت نهیب آوری اندر نظر مژه
از چشم دشمنت بگه فرصت گشاد
زان سوی سر کند بتراجع گذر مژه
تا در جهان شیوه گری نیکوان زنند
از بهر صید دلها بر یکدیگر مژه
صید همای دولت تو باد نیکوئی
در چشم عدل و داد و بروزیب و فرمژه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با ردیف «مژه» است. شاعر نخست از گریههای خونین و بیخوابی در دوری یار مینالد و با تصویرهای غریبی چون رنگرز بودن چشم و سیخ کباب بودن مژه، حال خود را وصف میکند. سپس برای شکایت نزد وزیر روزگار، شمسالدین محمد، میرود و او را در روشنی اندیشه، بیهمتایی و کوبیدن دشمنان میستاید. شعر با دعا برای پایداری دولت ممدوح پایان مییابد و شاعر در همهٔ بیتها مضمونها را به واژهٔ مژه گره میزند.
هوش مصنوعی: از عشق روی تو مژههایم همیشه خیس است و در دوری تو مژههایم از خون دل بارور شده و قطرههای خون از آن آویخته است.
هوش مصنوعی: همهٔ مژههایم با خون به هم چسبیدهاند و هیچکس مژهای بههمپیوستهتر از این ندیده است. «پیوسته» هم به معنای همیشه است و هم به معنای بههمچسبیده.
هوش مصنوعی: گویی دو چشم من رنگرز شدهاند و هر لحظه مژهها را با خون جگر رنگ میکنند.
هوش مصنوعی: اشک چشمم چنان سیلی شده که جهان را فرا گرفته است؛ از این رو چشم خطا کرده و مژه هم در خطر غرق شدن است.
هوش مصنوعی: آرام و خواب چنان از من گرفته شده که تمام شب تا سحر پلک بر هم نمیزنم.
هوش مصنوعی: اکنون به گرداگرد دو چشمم بنگر که بر کنارهٔ هر مژه صدها دسته خون سوخته و خشکیده نشسته است.
هوش مصنوعی: آنقدر خون دیده بر مژههایم جمع شد که به اشتباه پنداشتم هر مژه سیخ کبابی است.
هوش مصنوعی: این ستم را در جهان عشق ببین که گناه از دو چشم است که نگاه کردند و عاشق شدند، اما رنج و آزار بر مژهها فرود میآید.
هوش مصنوعی: از ستم یار و ماجرای پیشامدهای روزگار در اندوهم، و از این مژههای ناچیز چه کاری برمیآید؟
هوش مصنوعی: اکنون وقت آن است که نزد سروری شکایت کنم که خاک پایش چنان ارجمند است که مردم آن را بر چشم میگذارند و گویی از سرافرازی بر آن مژه میروید.
هوش مصنوعی: او وزیر زمانه و خواجهٔ جهان، شمسالدین است که از روشنی اندیشه و تدبیرش چشمها خیره میشود و مژهها همه تیره میگردند.
هوش مصنوعی: او صاحبقران روزگار، محمد، است که اندیشهاش مانند چشمی است که ماه و خورشید مژههای آن هستند.
هوش مصنوعی: ای وزیری که آسمان همتای تو را نمیبیند، هرچند بسیار مژه بگشاید و به هر سو نگاه کند.
هوش مصنوعی: در ستایش تو چنان باریکبین شدهام که نکتههایی به باریکی مژه از قلم و دستم به چشم میآید.
هوش مصنوعی: چشم حسود تو از بس گریست، گویی پیراهنی دوخت که رویهاش خون دیده و آسترش مژه است.
هوش مصنوعی: هر کس با نگاه دشمنی به تو بنگرد، مژههایش برای کینخواهی همچون لشکری به چشم خودش حمله میبرند.
هوش مصنوعی: حسود تو حتی در گرمای تابستان چنان از سرما و افسردگی میلرزد که هنگام گریه مژهاش مانند آبگیری یخزده میشود.
هوش مصنوعی: دشمن در اشک ریختن زیانی نکرد؛ اشکهایی سپید چون نقره ریخت و در عوض مژهاش از رنج مانند زر زرد شد. سخن به طعنه است.
هوش مصنوعی: نوک نیزهٔ تو چنان تند در چشم مخالف فرو میرود که مژه از آن آگاه نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر تیر آزمون را در کمان اندیشه بگذاری، هنگام حمله مژهٔ دشمن را هدف چشم خود قرار میدهی.
هوش مصنوعی: هنگام رها کردن تیر، تیر تو از چشم دشمن میگذرد و مژه را با خود واپس میبرد و از آن سوی سرش بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در جهان زیبارویان با ناز و عشوه برای شکار دلها مژه بر هم میزنند،
هوش مصنوعی: شکار همای دولت تو نیکویی باشد و در چشم عدل و داد، مژه مایهٔ زیبایی و شکوه باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.