ای حریم آستانت مسکن آوارگان
مرهم دلخستگانی چاره بیچارگان
مای بیچاره که با غم همنشین و همدمیم
همدمی کو تا کند غمخواری غمخوارگان
گر برآید آفتاب عالم افروزم به بام
خیره ماند بر جمالش دیده نظّارگان
منصب وصلت کجا درخورد هر سرگشته ای ست
ذرّه کی یابد وصال خسرو سیّارگان
مشک قیمت کی گرفتی درجهان گر نیستی
چین گیسوی ترا باد صبا بازارگان
ما گریبان می دریم از درد و کس را نیست خود
رحمتی بر حالت زار گریبان پارگان
در جهان جز آستانت نیست مأوای جلال
ای حریم آستانت مسکن آوارگان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطابی عاشقانه به معشوقی است که درگاهش پناه آوارگان و درمان بیچارگان است. شاعر از تنهایی خود در غم و نبودن غمخوار شکایت میکند و زیبایی خیرهکنندهٔ معشوق و دستنیافتنی بودن وصال او را با تمثیل ذره و خورشید بیان میکند. بوی گیسوی یار را مایهٔ ارزش مشک میداند و از بیرحمی مردم نسبت به عاشقان گریباندریده مینالد. در پایان با تکرار مصراع نخست، درگاه معشوق را تنها پناه خود میخواند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که حریم درگاهت پناهگاه و خانهٔ آوارگان است، تو مرهم دلهای زخمی و درمان بیچارگانی.
هوش مصنوعی: ما بیچارگان که همنشین و همدم غمیم، کجاست همدمی که مانند غمخواران از ما دلجویی کند؟
هوش مصنوعی: اگر آن آفتاب جهانافروز من، یعنی معشوق، بر بام بیاید، چشم تماشاگران از زیبایی او خیره و حیران میماند.
هوش مصنوعی: رسیدن به وصال تو شایستهٔ هر سرگشتهای نیست؛ همانگونه که ذره هرگز به خورشید، پادشاه ستارگان، نمیرسد.
هوش مصنوعی: اگر باد صبا بازرگانِ پیچ و تاب گیسوی تو نبود و بوی آن را نمیپراکند، مشک در جهان اینهمه ارزش و بها پیدا نمیکرد.
هوش مصنوعی: ما از درد عشق گریبان میدریم، اما کسی بر حال زار گریباندریدگان رحم نمیکند.
هوش مصنوعی: جلال، یعنی شاعر، در جهان پناهی جز درگاه تو ندارد؛ ای کسی که حریم درگاهت خانهٔ آوارگان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.