هیچ در خاطرت آمد که دلم باز دهی
یا شبی مجلس انست به کرم ساز دهی
بنوازی دل مسکین مرا از شب وصل
در پس پرده زارم چو خود آواز دهی
شمع را نیست زبانی که بگوید آن روز
هر دم آن به که زبانش به سر گاز دهی
یا بده کام دل من شبکی از سر لطف
یا به جان تو که آن برده دلم باز دهی
بلبل دل به سر زلف تو در بند افتاد
وقت آن شد به گلستانش که پرواز دهی
سرو نازی به چمن گاهِ خرامیدن تست
گرچه کام دل ما را ز سر ناز دهی
دل کبوتر بچهای بود و غم عشق تو باز
تا به کی حلق کبوتر به دم باز دهی
بوسهای کرد تمنّا دلم از لعل لبت
هم بده کام دلم گرچه به اعزاز دهی
ای جهان جان ز برای شب وصلست نگر
گر دهی جان تو به وصل بت طنّاز دهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق گله میکند که هرگز به فکر بازگرداندن دل او یا برپا کردن شبی از وصال نیفتاده است. او با تصویرهایی چون ساز و آواز، شمعی که باید زبانش را برید تا راز نگوید، بلبل گرفتار در زلف و کبوتر در چنگ باز، بیچارگی دل خود را نشان میدهد و بوسهای میخواهد. در بیت پایان، شاعر با تخلص «جهان» به خود میگوید که جان را باید فدای وصال معشوق کرد.
هوش مصنوعی: آیا هرگز به فکرت رسید که دلم را به من برگردانی، یا شبی از روی بخشندگی بزم انس و همنشینی برایم فراهم کنی؟
هوش مصنوعی: دل بیچارهٔ مرا با شب وصال دلجویی کنی و همراه نالهٔ من آواز سر دهی. شاعر با واژههای موسیقایی «نواختن»، «پرده»، «زار» و «آواز» بازی کرده است: دلش را به سازی مانند میکند که معشوق باید آن را بنوازد و در پردهٔ نالهاش همآواز شود.
هوش مصنوعی: شمع در آن شب زبانی ندارد که راز را بازگوید، با این همه بهتر است هر لحظه زبانهاش، یعنی فتیلهاش، را با قیچی شمع بچینی تا گواه رازِ خلوت نشود.
هوش مصنوعی: یا از سر لطف شبی کوتاه آرزوی دلم را برآور، یا تو را به جانت سوگند، دلی را که بردهای به من بازگردان.
هوش مصنوعی: دل من مانند بلبلی در دام زلف تو گرفتار شده است؛ اکنون وقت آن است که آزادش کنی تا به گلستان پرواز کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که در چمن میخرامی، چون سروِ ناز جلوه میکنی، هرچند آرزوی ما را هم با ناز و کرشمه برمیآوری.
هوش مصنوعی: دل من چون جوجهکبوتری بود و غم عشق تو چون باز شکاری؛ تا کی گلوی این کبوتر را به چنگ و دهان باز میسپاری؟
هوش مصنوعی: دلم از لب سرخ و یاقوتگونت بوسهای آرزو کرد؛ آرزویم را برآور، هرچند آن را چون لطفی گرانبها و با منت ببخشی.
هوش مصنوعی: ای جهان (شاعر خود را خطاب میکند)، بدان که جان برای شب وصال است؛ اگر روزی جان میدهی، آن را در راه وصال معشوق عشوهگر بده.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.