هر آتشین گلی، که بر اطراف خاک ماست
از آتش دل و جگر چاک چاک ماست
دامن کشان ز خاک شهیدان گذشته ای
گردی، که دامن تو گرفتست، خاک ماست
ساقی، برو، که باده گل رنگ بی لبش
گر آب زندگیست که زهر هلاک ماست
پاکست همچو دامن گل چشم ما ولی
دامان یار پاک تر از چشم پاک ماست
دهقان سالخورده، که پاینده باد، گفت:
آنست آب خضر، که در جوی تاک ماست
درمان دل مجوی، هلالی، که درد عشق
خاص از برای جان و دل دردناک ماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل سوز عشق خود را چنان میداند که حتی پس از مرگ، گلهای سرخ گورش از آتش دلش میرویند و خاکش به دامن معشوق میچسبد. او باده را بی لب یار زهر میشمارد، پاکی نظر خود را میستاید ولی دامن یار را پاکتر میداند، و از زبان پیر باغبان می را آب خضر میخواند. در پایان، هلالی به خود میگوید درمان مجوید، زیرا درد عشق سهم ویژهٔ دل دردمند اوست.
هوش مصنوعی: هر گل سرخ و آتشینرنگی که بر گرداگرد گور و خاک ما میروید، از آتش دل و جگر پارهپارهٔ ما برخاسته است؛ یعنی سوز عشق ما پس از مرگ هم به شکل گل سرخ از خاکمان سر میزند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، تو با ناز و دامنکشان از روی خاک کشتگان عشق گذشتی؛ آن گردی که به دامنت نشسته، خاک ماست که حتی پس از مرگ دست از دامن تو برنمیدارد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، برو؛ بادهٔ گلگون بی لب یار، اگر آب حیات هم باشد، برای ما زهری کشنده است.
هوش مصنوعی: چشم ما مانند دامن گل پاک است و به نگاه ناپاک آلوده نیست، اما دامن یار از چشم پاک ما هم پاکتر است؛ یعنی پاکدامنی یار برتر از پاکی نظر ماست.
هوش مصنوعی: باغبان پیر که عمرش دراز باد، گفت: آب حیات خضر همان شرابی است که در جوی تاک ما روان است؛ یعنی می انگور همان آب زندگانی است.
هوش مصنوعی: ای هلالی، برای دل درمان مجوی، زیرا درد عشق ویژهٔ جان و دل دردمند ماست و ما با آن خو گرفتهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.