گنجور

رباعی شمارهٔ ۳۲

 
حافظ شیرازی
حافظ » رباعیات
 

چون باده ز غم چه بایدت جوشیدن

با لشگر غم چه بایدت کوشیدن

سبز است لبت ساغر از او دور مدار

می بر لب سبزه خوش بود نوشیدن

 

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

تصاویر مرتبط در گنجینهٔ گنجور

دیوان حافظ به خط سلطانعلی مشهدی با تصاویر حاشیهٔ افزوده در دورهٔ گورکانی هند » تصویر 236 دیوان حافظ دانشگاه پرینستون نوشته شده به تاریخ جمادی الثانی ۹۲۶ هجری قمری » تصویر 268 دیوان حافظ نسخه‌برداری شده در رمضان ۸۵۵ ه.ق توسط سلیمان الفوشنجی » تصویر 281 دیوان لسان الغیب سنهٔ ۹۲۰ هجری قمری دارای مقدمهٔ منثور » تصویر 340 دیوان حافظ به اهتمام محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی، به خط حسن زرین خط، مرداد ۱۳۲۰ شمسی ، زوار، چاپ سینا، تهران » تصویر 513

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

محسن در ‫۱۰ سال و ۷ ماه قبل، چهار شنبه ۸ دی ۱۳۸۹، ساعت ۱۶:۲۳ نوشته:

حتما کسانی که سعی دارند حافظ را فردی مذهبی معرفی کنند به اینگونه عبارات توجه ندارند که میفرماید:
"سبز است لبت ساغر از او دور مدار
می بر لب سبزه خوش بود نوشیدن"
و به گزاف می گویند منظور می حقیقت است.فقط معلوم نیست چرا می حقیقت بر لب سبزه نوشیدن خوش است.

 

می گسار در ‫۱۰ سال و ۷ ماه قبل، چهار شنبه ۸ دی ۱۳۸۹، ساعت ۲۰:۴۲ نوشته:

مگه نمیدونی محسن جان،اینجا ایران و اسلام،پس حتما باید حافظ مسلمون باشه!.حتی حافظ میگه که :
شراب تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش
که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
میگن شراب کوثر گفته!انگار حافظ مزه ی شراب کوثر میدونسته،و شراب کوثر تلخ هم هست.

 

عیسی در ‫۹ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۹ مهر ۱۳۹۰، ساعت ۰۱:۱۱ نوشته:

اولا تسمعی که در میان ابیات شعرای عارفی همچون حافظ و سعدی و غزالی دیده می شود را نمیتوان به همین راحتی "تحت الفظ "برداشت کرد؛ البته از آن طرف هم نمیتوان صرفا یک معنای عرفانی را برای اینگونه اشعار لحاظ نمود. اما آنچه در این میان مسلم می نماید این است که هرگز نمیتوان این چنین به دیده تسامح به اشعار بزرگان سخن ایران نگریست.گذشته از آن گرچه ممکن است همچون چوب دوسرطلا باشد اما بایستی متذکر شد منافاتی میان این دو ادعا نیست همچنانکه در میان غزلیات مولانا ابیات این چنینی بسیار و در میان مثنویات وی ابیات رکیک بسیارتر ملاحظه می شود در حالی که به تحقیق مولانا را سرآمد عرفای شاعر می دانند و استدلال محکم تر این که چه خوش می سراید خود حافظ که پیر ماگفت خطا بر قلم صنع نرفت آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد.

 

محسن در ‫۹ سال و ۹ ماه قبل، دو شنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۰، ساعت ۰۹:۲۲ نوشته:

بنظر می رسد حافظ و سعدی و فردوسی بزرگ از این دین و مظاهر آن بیزار بوده اند، و بارها به تعریض و گهگاه به تصریح ادان اشاره کرده اند. مواردی هم که در تایید دین و مظاهر آن می آورند ، برای حفظ جان و آثارشان و بیمه نمودن خود از تکفیر بوده است.

 

شوریده در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ خرداد ۱۳۹۵، ساعت ۰۹:۲۳ نوشته:

یعنی بعضیا هستن هر جا که میرن و چیز می‌نویسن، می‌خوان اونجا رو هم مثل فکر و اعمال ناپاک و آلوده‌شون، به لجن بکشن... حتی شده به قیمت نجس کردن روی پاک بزرگان این مرز و بوم... شرم باد

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.