|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناامیدی و سرخوردگی عاشق اشاره دارد. شاعر میگوید دیگر نمیتواند به عشق خود امیدی داشته باشد و از رابطهای که دیگر در آن وفاداری و محبت وجود ندارد، فاصله میگیرد. او به تصویر کشیدن زیباییها و احساساتش پایان میدهد و حس میکند که به نوعی تحت فشار و محدودیت قرار گرفته است. در کل، این اشعار نشاندهنده افکار غمگین و یأسآور یک عاشق است که عشقش را از دست داده و به این نتیجه رسیده که ادامه دادن به آن، درد و رنجی بیشتر خواهد بود.
هوش مصنوعی: ای دل، دیگر نباید به کسی امید داشته باشی، زیرا به خاطر کمحوصلگیات، آسیب و زجر به خودت میزنی که این کار نادرست و ناپسند است.
هوش مصنوعی: ای گل، دیگر نه نشانی از وفاداری در تو هست و نه عطر محبت، پس از من دور شو چرا که نگاه کردن به تو ممنوع است.
هوش مصنوعی: ای آسمان و ستارهها، به نظر میآید که تو هرگز به صبح نرسیدهای. انگار در شب باقی ماندهای و صبح برای تو ممنوع است.
هوش مصنوعی: وقتی که موجودی مقدس و روحانی از زنجیره عشق جدا میشود، به کمک کسی نیاز دارد که تیغ و خطر را تجربه کند، زیرا سر نهادن بر او ممنوع است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.