دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریف
عیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف
بگذاشتم به شادی تا روز عمر خویش
با دلبری مساعد و با باده لطیف
باده مرا موافق و نزهت مرا شریک
نعمت مرا مقارن و دولت مرا حریف
روز سپید گشته به من شد شب سیاه
خلد لطیف کشته مرا عالم کثیف
در چنگ من گرفته بدان مشک سلسله
در گوش من سماع دو بیتی بود نحیف؟
من با نکار یار وفا شادمان شده
از دولت رئیس براهیم بن شریف
فرزانهای که دهر نیارد چنو کریم
آزادهای که خلق نبیند چنو ظریف
از همت بلند وی آمد پدید چرخ
وز دولت مساعد او شد شرف شریف
در عالم وقار نیامد چنو بشر
وندر نبات فضل نیامد چنو خضیف
خویش بود مطهر و رایش بود رفیع
رویش بود منور و لفظش بود طریف
ای آنکه طلعت تو بود روی بخت نیک
وی آنکه صورت تو بود صورت عفیف
کردی ضعیف انده من گرچه بد قوی
کردی قوی نشاط دلم گرچه بد ضعیف
آن باده را که دوش رساندی به نزد من
چون جایعی بدم که بدو در رسد رغیف
تا گاه در میان سخن نیک و بد رسد
تا گاه در زمانه ربیع آید و خریف
در چشم دوستان تو گیتی بهشت باد
عالم بدشمنان تو بر تنک چون کنیف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست شب بزمی شاد را وصف میکند که با معشوق و شراب تا صبح گذرانده است و سپس این شادی را از برکت ممدوح، رئیس ابراهیم پسر شریف، میداند. آنگاه بخشندگی، وقار، بلندی همت و پاکی منش او را میستاید و از شرابی که ممدوح دیشب برایش فرستاده سپاس میگزارد و خود را به گرسنهای مانند میکند که به نان رسیده باشد. قصیده با دعای خوشی برای دوستان ممدوح و تنگی و خواری برای دشمنانش پایان مییابد.
هوش مصنوعی: دیشب شبی فرخنده و مجلسی زیبا و لطیف داشتم؛ خوشیای روشن چون روح و هنگامی پاکیزه چون جان.
هوش مصنوعی: آن پاره از عمرم را تا صبح با شادی گذراندم، همراه معشوقی سازگار و شرابی لطیف.
هوش مصنوعی: شراب با من همراه بود و خوشی و تفرج شریک من؛ نعمت کنارم بود و بخت و اقبال همنشینم.
هوش مصنوعی: شب تاریک برای من چون روز روشن شد و این جهان تیره و مادی برایم مانند بهشت لطیف گشت.
هوش مصنوعی: زلف مشکین و حلقهحلقهٔ یار در دست من بود و در گوشم آواز دوبیتیای نرم و لطیف میپیچید.
هوش مصنوعی: من با نگار وفادار شاد بودم و این شادی از برکت بخت و بخشش رئیس ابراهیم پسر شریف بود.
هوش مصنوعی: او خردمندی است که روزگار بخشندهای مانند او پدید نمیآورد و آزادهای است که مردم کسی به ظرافت و لطف او نمیبینند.
هوش مصنوعی: گویی آسمان از همت بلند او پدید آمده و شرف و بزرگی به برکت اقبال یاریگر او ارجمند شده است.
هوش مصنوعی: در عرصهٔ وقار و متانت انسانی چون او نیامده است و در پرورش فضل و دانش کسی همانند او پیدا نشده است.
هوش مصنوعی: خوی و منش او پاک است و اندیشهاش بلند؛ چهرهاش نورانی است و سخنش تازه و دلنشین.
هوش مصنوعی: ای کسی که دیدارت همان چهرهٔ بخت نیک است و ای کسی که سیمایت سیمای مردی پاکدامن است.
هوش مصنوعی: اندوه مرا که نیرومند بود سست کردی و شادی دلم را که ناتوان بود نیرومند ساختی.
هوش مصنوعی: شرابی که دیشب برایم فرستادی، من نسبت به آن مانند گرسنهای بودم که به او قرص نانی برسد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در گفتار سخن نیک و بد هست و تا زمانی که در روزگار بهار و پاییز پی در پی میآیند،
هوش مصنوعی: جهان در چشم دوستانت چون بهشت باشد و بر دشمنانت همچون مستراح تنگ و آلوده باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آگه ز درد خسته عشق بتان کسیست
کو خود ز درد عشق بود خسته و ضعیف
بیمار عشق را ز فغان جان به لب رسید
بی درد را خیال که نی میزند حریف
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.