ای آن که دهی مایه کم و خواهش بیش
آن روز که وقت بازپرس آید پیش
بگذار مرا که من خیالی دارم
با حسرت عیشهای ناکرده خویش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای آن که دهی مایه کم و خواهش بیش
آن روز که وقت بازپرس آید پیش
بگذار مرا که من خیالی دارم
با حسرت عیشهای ناکرده خویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غالب در این رباعی با لحنی گلایهآمیز و طنزآلود خدا را خطاب میکند که به آدمی سرمایهٔ اندک و آرزوی بسیار داده است. سپس میخواهد که در روز بازخواستِ قیامت او را رها کند، چون تنها دارایی او حسرتِ لذتهایی است که هرگز به آنها نرسید. نکتهٔ اصلی این است که محرومیت از کامیابی در دنیا، خود دلیلی برای معاف شدن از حسابکشی شمرده شده است.
هوش مصنوعی: ای خدایی که به انسان سرمایه و توانِ اندک میدهی ولی آرزو و خواهشِ فراوان در دلش مینهی، در روزی که هنگام حسابکشی و بازخواستِ قیامت فرا برسد...
هوش مصنوعی: ...مرا به حال خود رها کن و از من بازخواست مکن، زیرا من سرگرمِ اندیشه و حسرتِ خوشیهایی هستم که هرگز فرصتِ برخورداری از آنها را نیافتم. یعنی کسی که از دنیا کام نگرفته، گناهی نکرده که سزاوار حسابکشی باشد؛ شکوهای طنزآمیز از تقدیر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
از شرم گنه فگندهام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش
صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هر چه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش ماندهای، ای درویش!
چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش
اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش
مقبول نباشد آن ترا ای درویش
جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
دل زان دو لب لعل تو میباید غیش
تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش
یاقوت که مِه بود بها دارد بیش
ای برده دل من چو هزاران درویش
بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
تا کی گویی ترا نیازارم بیش
من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.