بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا
یا غنی الذات یا مَن فیهِ بُرهان الغنا
یا مفیض الجود یا فیاض آثار الوجود
یا قدیمُ المُلک یا مَن لَم یغیره الفنا
یا عمیم اللُّطف یا وهاب لِذّاتُ السُّرور
یا طَبیبُ القَلب یا حَلّال اشکال العنا
قَد جنی قَلبی مِنَ الدُّنیا ذُنوبا ثُمَّ تاب
قَد اتی مُستَغفِرا فَاغفِر لَهُ ما قَد جنا
اَنتَ مَسجودی و مَعبودی فَلَم اَعبُد سواک
اَنتَ خَلّاقی و رَزّاقی وَ لَم اَعلُم انا
تالَ قَدری مِنکَ مِعراجُ المَعالی واعتلا
حازَ قَلبی مِنکَ اَسرارُ المَعانی و اغتنا
قَد شَرَحتُ الصَّدر فَاحلُل مِن لِسانی عُقدة
نِعمةٌ اَعطیتُها تَمَّم بِتوفیقُ الثَّنا
قَد وَهَبتُ النُّطق قَدَّرنی عَلیٰ حُسن المقال
حِکمةٌ اخفیتُها فِی الشعر بینها هنا
اَفضَلُ الاَلطافُ اِدراکُ المَعانی فِی الکَلام
احمد الله الذی اعطی فضولی ما عنا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عربی، نخستین شعر دیوان فارسی فضولی، مناجاتی است در آغاز دیوان. شاعر نخست خدا را با نامها و صفاتی چون گشایندهٔ درها، بینیاز، بخشنده و طبیب دلها میخواند و سپس از گناهان دلش آمرزش میخواهد و به یگانگی او در پرستش و روزیدادن اقرار میکند. در پایان با الهام از دعای موسی، گشایش زبان و توانایی نیکوگویی و آشکار شدن حکمت در شعر را درخواست میکند و خدا را به سبب عطای فهم معانی سخن سپاس میگوید.
هوش مصنوعی: به نام تو ای خداوند، ای گشایندهٔ درهای آرزوها؛ ای که ذاتت بینیاز است و دلیل بینیازی در توست.
هوش مصنوعی: ای فرو ریزندهٔ بخشش و ای پدیدآورندهٔ نشانههای هستی؛ ای که پادشاهیات ازلی است و نابودی در تو دگرگونی پدید نمیآورد.
هوش مصنوعی: ای که لطفت همه را فراگرفته و لذتهای شادی را میبخشی؛ ای پزشک دلها و گشایندهٔ گرههای رنج و سختی.
هوش مصنوعی: دل من در دنیا گناهانی کرد و سپس توبه کرد؛ اکنون آمرزشخواه به درگاهت آمده است، پس آنچه را کرده است بر او ببخش.
هوش مصنوعی: تنها تو را سجده و پرستش میکنم و جز تو را نپرستیدهام؛ آفریننده و روزیدهندهٔ من تویی، و من جز این چیزی نمیدانم.
هوش مصنوعی: به لطف تو قدر و منزلتم به نردبان بلندیها رسید و بالا رفت، و دلم از تو رازهای معانی را به دست آورد و توانگر شد.
هوش مصنوعی: تو سینهام را گشاده کردی، پس گره از زبانم نیز بگشای (اشاره به دعای موسی)؛ نعمتی را که به من دادی با توفیق ستایش خود کامل کن.
هوش مصنوعی: تو به من نیروی سخن بخشیدی؛ مرا بر نیکوگویی توانا کن، و حکمتی را که در شعر نهان کردهای در اینجا آشکار ساز.
هوش مصنوعی: برترین لطفها دریافتن معانی در سخن است؛ خدا را سپاس که آنچه فضولی میخواست به او عطا کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز آشنایان آن قدر رنج و الم دیدم که نیست
میل آن اکنون که با خود نیز باشم آشنا
دل خراش و جان عنا بیند از ایشان گوئیا
هست یک نصف از خراش دل دگر نصف از عنا
بند زر از خسروی خرگه بمیخ آهنا
همچو اژدرها که بر پیچد بگرد بهمنا
نی مجسم رای سام از کله روئین تنا
یا سر زلف منیژه حلقه زن بر بیژنا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.