دل از غم مِحنت زمانه

با من درِ شِکوه دوش بگشود

که ایّام جوانیم تَبه شد از

بارِ بلا تنم بِفَرسود

از گریه شبی نیارمیدم

از ناله دَمی دلم نیاسود

تا کی ز تو نامراد باشم

نا کام به چند بایدم بود

هیچم نبود نصیب از یار

جز آتش هجر و آهِ پردود

زان سیم عِذار بهره‌ای نیست

ما را بجز این رُخ زَر اندود

در مانده شدم به کار و هردَم

غم بر غمم از غمِ تو افزود

نه یار که در کنار گیرم

نه دل که دَمی قرار گیرم