طرفی نبستم زین جهان استغفرالله العظیم
خسبیدم و شد کاروان استغفرالله العظیم
عمر عزیزم شد تلف اندر پی آب و علف
کاری نکردم بهر جان استغفرالله العظیم
زین پس مگر سودی کنم تدبیر بهبودی کنم
بگذشتها خود شد زیان استغفرالله العظیم
بیحد گناهان کردهام بس جور و طغیان کردهام
زین جرمهای بیکران استغفرالله العظیم
با این و آن گشتم بسی بردم بسر با هر کسی
طرفی نبستم زین و آن استغفرالله العظیم
هرچند جویم من کنار زین عالم ناپایدار
تقدیرم آرد در میان استغفرالله العظیم
هی هی نمیدانم چرا افتادم اندر این بلا
این نکته شد بر من نهان استغفرالله العظیم
جان میرود سوی علا تن میرود سوی بلا
از امتزاج این و آن استغفرالله العظیم
گاهی رهم دنیی زند گه سدرهٔ عقبی شود
هم زینجهان هم زآنجهان استغفرالله العظیم
هر دم شوم نادم دگر گیرم گناهان را زسر
یا رب انت المستعان استغفرالله العظیم
از بس زدم بر توبه سنگ شد توبه من عار و ننگ
از اصل جرم و جبر آن استغفرالله العظیم
از بس زدم بر توبه راه شد توبه بدتر از گناه
هر دم هم از این هم ز آن استغفرالله العظیم
زین عقدهای سست و مست زین توبه های نادرست
لحظه به لحظه آن به آن استغفرالله العظیم
ده بار و صد بار و هزار ای فیض کم باشد بیار
هر دم جهان اندر جهان استغفرالله العظیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اعترافنامهای توبهآمیز است که در آن شاعر بر عمر تباهشده در غفلت و دنیاطلبی افسوس میخورد و با ردیف «استغفرالله العظیم» در هر بیت آمرزش میطلبد. او از کشمکش جان و تن و از گرفتاری میان دنیا و آخرت مینالد. نکتهٔ اصلی آن است که توبههای پیاپی و شکستهاش خود از گناه بدتر شده و باید از توبه هم توبه کرد. در پایان، فیض به خود میگوید که هزار بار استغفار نیز کم است و باید پیوسته آمرزش خواست.
هوش مصنوعی: از این دنیا هیچ سود و بهرهای نبردم؛ در خواب غفلت ماندم و کاروان عمر رفت. از خدای بزرگ آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: عمر گرانبهایم در پی خوراک و نیازهای تن، مانند چارپایان، تباه شد و برای جانم کاری نکردم. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: شاید از این پس سودی ببرم و چارهای برای بهتر شدن حالم بیندیشم، زیرا آنچه گذشت همه زیان بود. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: گناهان بیشمار کردهام و بسیار ستم و سرکشی نمودهام؛ از این جرمهای بیپایان از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: بسیار با این و آن همراه شدم و با هر کسی روزگار گذراندم، اما از هیچکدام سودی نبردم. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: هرچه میکوشم از این جهان ناپایدار کناره بگیرم، تقدیر مرا دوباره به میان آن میکشاند. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: افسوس، نمیدانم چرا به این گرفتاری افتادم و راز آن بر من پوشیده ماند. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: جان به سوی عالم بالا میرود و تن به سوی رنج و گرفتاری؛ از این آمیختگی جان و تن از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: گاهی دنیا راهم را میزند و گاهی اندیشهٔ آخرت و سدره مانع راهم میشود؛ هم از این جهان و هم از آن جهان آمرزش میخواهم، یعنی هر دو مرا از خدا بازداشتهاند.
هوش مصنوعی: هر لحظه دوباره پشیمان میشوم و باز گناهان را از سر میگیرم؛ خدایا تنها تو یاریدهندهای. از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: چنان بارها توبه را شکستم که توبهام مایهٔ ننگ و شرم شد؛ هم از اصل گناه و هم از ناچاری و اجبار آن آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: چنان راه توبه را زدم و آن را شکستم که توبهام از گناه بدتر شد؛ هر لحظه هم از گناه و هم از توبه آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: از این پیمانهای سست و از سر مستی و از این توبههای نادرست، لحظه به لحظه و دم به دم از خدا آمرزش میخواهم.
هوش مصنوعی: ای فیض، ده بار و صد بار و هزار بار هم کم است؛ هر دم به اندازهٔ جهانها استغفار کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.