براوج خوبی دیدم مهی شب
گفتم زمهرش در تاب و در تب
گفتم چه باشد نزد من آئی
در خدمت تو باشم یک امشب
گفتا چه مطلب از خدمت من
گفتم چه باشد غیر از تو مطلب
گفتا بیایم منزل کدامست
گفتی که شد روز در چشمم آن شب
گفتم ثنایش کردم دعایش
در حفظ دارش از چشم یا رب
آمد بمنزل بنشست در دل
گفتی که جانی آمد بقالب
گفتا چه خواهی ؟ گفتم جمالت
گه مست از چشم گه بیخود از لب
از زلف گاهی خاطر پریشان
از غمزه گاهی در تاب و در تب
گفتا که چشمم مستیست خونخوار
وین زلف و غمزه مار است و عقرب
چون تو گرفتار داریم بسیار
در دام زلف و در چاه غبغب
میگفت سرخوش شیرین و دلکش
گفتی که شکر میبارد از لب
گفتم لبت را یعنی ببوسم
شد در حیا زد انگشت بر لب
گفتم دهانت گفتا که حرفیست
بی جام و باده و آنگه لبالب
گفتم که بالات گفتا بلائیست
بگذر بخیری زین گونه مطلب
این گفت و برخواست صد فتنه شد راست
روز قیامت دیدم من آن شب
چون بنگریدم کس را ندیدم
نی پیش و نی پس نه راست و نه چپ
در سوز دل ماند از حسرتش فیض
با آه و ناله با بانگ یا رب
دل بکن جانا از این دیر خراب
کاسمان در رفتنت دارد شتاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به شیوهٔ گفتوگو، دیدار شبانهٔ شاعر با معشوقی ماهرو را روایت میکند. شاعر او را به خانهاش دعوت میکند و معشوق میآید. شاعر از چشم و زلف و لب و دهان و قامت او میپرسد و معشوق با ناز و طنز و شرم پاسخ میدهد. سپس برمیخیزد و چنان ناپدید میشود که شاعر جز حسرت و ناله چیزی برایش نمیماند. بیت پایانی، که با وزن غزل هماهنگ نیست، اندرزی است برای دل کندن از دنیای فانی.
هوش مصنوعی: شبی ماهی را دیدم که در اوج زیبایی بود. از عشق او در پیچوتاب و تب افتادم.
هوش مصنوعی: به او گفتم چه میشود اگر نزد من بیایی تا امشب را در خدمت تو باشم؟
هوش مصنوعی: گفت از خدمت کردن به من چه میخواهی؟ گفتم مقصودی جز خودِ تو ندارم.
هوش مصنوعی: گفت میآیم، خانهات کجاست؟ با این سخن، آن شب در چشم من مانند روز روشن شد.
هوش مصنوعی: او را ستودم و دعایش کردم و گفتم: خدایا او را از چشمزخم نگه دار.
هوش مصنوعی: به خانهام آمد و در دلم نشست. گویی جان به کالبد بیجانی بازگشت.
هوش مصنوعی: گفت چه میخواهی؟ گفتم دیدار زیباییات را میخواهم، که گاهی از چشمت مست و گاهی از لبت از خود بیخود شوم.
هوش مصنوعی: و گاهی از زلفت پریشانخاطر شوم و گاهی از غمزهات در تب و تاب بیفتم.
هوش مصنوعی: گفت چشم من مستی خونریز است و این زلف و غمزه مانند مار و عقرب گزندهاند.
هوش مصنوعی: گرفتارانی مانند تو بسیار داریم که در دام زلف و چاه زنخدان ما افتادهاند.
هوش مصنوعی: او سرخوش و شیرین و دلنشین سخن میگفت، چنانکه گویی از لبش شکر میبارید.
هوش مصنوعی: گفتم یعنی اجازه هست لبت را ببوسم؟ شرمگین شد و به نشانهٔ خاموشی انگشت بر لب گذاشت.
هوش مصنوعی: از دهانش پرسیدم. گفت دهان من حرفی است، یعنی چنان کوچک است که گویی نیست، و با آنکه جام و بادهای در کار نیست، از مستی لبریز است.
هوش مصنوعی: از قامتش پرسیدم. گفت قامت من بلاست؛ به سلامت از چنین خواستهای بگذر.
هوش مصنوعی: این را گفت و برخاست. با برخاستنش صد فتنه برپا شد و من آن شب قیامت را به چشم دیدم.
هوش مصنوعی: وقتی نگاه کردم، کسی را ندیدم؛ نه پیش و پس، نه راست و چپ. او ناپدید شده بود.
هوش مصنوعی: فیض از حسرت او با دلی سوزان ماند و با آه و ناله «یا رب» میگفت.
هوش مصنوعی: ای جان، از این دنیای ویران دل بکن، زیرا آسمان (روزگار) در بردن تو شتاب دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چند ای معلم هر روز تا شب
باشد غزالم محبوس مکتب
شد فرش دیبا از سبزه صحرا
ارسله معنا یرتع و یلعب
تعلیم و آداب او را چه حاجت
[...]
زد صبح صادق سر از غیائب
چون روی یار از مشگین ذوائب
از شمس رویت شد مملو نور
حب المشارق ذیل المغارب
شمشیر خون ریز از کف بیفکن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.