بخش ۸ - شاپور مهمان باغبان: سپردن مهر به موبدان‌موبد، شادی و گریستن او و وصف سوار و یار
ببود آن شب و خورد و گفت و شنید
سپیده چو از کوه سر بر کشید
چو زرین درفشی برآورد راغ
بر میهمان شد خداوند باغ
بدو گفت روز تو فرخنده باد
سرت برتر از ابر بارنده باد
سزای تومان جایگاهی نبود
به آرام شایسته گاهی نبود
چو مهمان درویش باشی خورش
نیابی نه پوشیدن و پرورش
بدو گفت شاپور کای نیک‌بخت
من این خانه بگزیدم از تاج و تخت
یکی زند و اُست آر با بَرسَمَت
به زمزم یکی پاسخی پرسمت
بیاورد هرچش بفرمود شاه
بیفزود نزدیک شه پایگاه
به زمزم بدو گفت برگوی راست
کجا موبد موبد اکنون کجاست
چنین داد پاسخ ورا باغبان
که ای پاک‌دل مرد شیرین‌زبان
دو چشمم ز جایی که دارم نشست
بدان خانهٔ موبدان موبدست
نهانی به پالیزبان گفت شاه
که از مهتر ده گل مهره خواه
چو بشنید زو این سخن باغبان
گل و مشک و می خواست و آمد دمان
جهاندار بنهاد بر گل نگین
بدان باغبان داد و کرد آفرین
بدو گفت کین گل به موبد سپار
نگر تا چه گوید همه گوش دار
سپیده دمان مرد با مهر شاه
بر موبد موبد آمد پگاه
چو نزدیک درگاه موبد رسید
پراگنده گردان و در بسته دید
به آواز زان بارگه بار خواست
چو بگشاد در باغبان رفت راست
چو آمد به نزدیک موبد فراز
بدو مهر بنمود و بردش نماز
چو موبد نگه کرد و آن مهره دید
ز شادی دل رای‌زن بردمید
وزان پس بران نام چندی گریست
بدان باغبان گفت کاین مهر کیست
چنین داد پاسخ که ای نامدار
نشسته به خان منست این سوار
یکی ماه با وی چو سرو سهی
خردمند و با زیب و با فرهی
بدو گفت موبد که ای نامجوی
نشان که دارد به بالا و روی
بدو باغبان گفت هرکو بهار
بدیدست سرو از لب جویبار
دو بازو به کردار ران هیون
برش چون بر شیر و چهرش چو خون
همی رنگ شرم آید از مهر اوی
همی زیب تاج آید از چهر اوی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
شاپور موبد موبدان
هوش مصنوعی: شاپور، پس از یک شب خوش، صبح را با شادی آغاز می‌کند و به باغبانش تبریک می‌گوید. او از باغبان می‌خواهد تا پیام ویژه‌ای به موبد موبدان برساند و به او گل و نگینی هدیه دهد. باغبان، با دقت و توجه، پیش موبد می‌رود و نگین را به او نشان می‌دهد که باعث شادی و شگفتی موبد می‌شود. او با گریه از باغبان می‌پرسد این نگین متعلق به چه کسی است و باغبان از سوار جوانی با زیبایی خیره‌کننده و آراسته می‌گوید که در خانه‌اش اقامت دارد.
هوش مصنوعی: آن شب گذشت و مهمان غذا خورد و صحبت کرد و شنید، تا این که سپیده دم از کوه بالا آمد.
هوش مصنوعی: چون درفشی زرین (پرچمی با آرایش و زیبایی) را به بالا برد، خداوند باغ (شاپور) به میهمان (ماهی) احترام گذاشت.
هوش مصنوعی: به او گفتند که روز تو خوش و مبارک باشد و مقام و شخصیتت از ابرهای باران‌زا بالاتر و بزرگ‌تر باد.
هوش مصنوعی: مقام و منزلتی که شایستهٔ تو باشد، در دارایی و ثروت وجود ندارد و هیچ‌گاه نیز آرامشی در آن نیست.
هوش مصنوعی: اگر مهمان درویش باشی، از نعمت‌ها و خوراک خوب محروم می‌مانی، نه می‌توانی لباس‌های زیبا بپوشی و نه می‌توانی به خوبی زندگی کنی.
هوش مصنوعی: شاپور به درویش گفت: ای نیک‌بخت، من این خانه را به جای تاج و تخت انتخاب کردم.
هوش مصنوعی: شاپور می‌گوید کسی که با دست خود بر اثر سختی، ضربه‌ای می‌زند، مانند برسی (چکش) است که در جایی مستقر شده است. او می‌خواهد بگوید پس از شروع مشکلات، پاسخ و دیدگاه دیگری باید از او پرسیده شود.
هوش مصنوعی: شاه هر چیزی که خواست را آورد و به او دستور داد تا نزدیک پادشاه تُخت و جایگاهش را آماده کند.
هوش مصنوعی: باغبان به شاپور گفت: به صداقت بگو که اکنون کجا موبد موبد (بزرگ‌ترین مقام دینی) حضور دارد.
هوش مصنوعی: باغبان با کلامی دلنشین و صمیمی به او پاسخ داد که تو انسان پاک‌دلی هستی و زبان شیرینی داری.
هوش مصنوعی: چشمانم از جایی که نشسته‌ام، به خانهٔ موبدان موبد می‌نگرند.
هوش مصنوعی: شاه به باغبان به طور پنهانی گفت که از رئیس (مهتر) ده، ده تا گل مرغوب طلب کن.
هوش مصنوعی: وقتی باغبان این سخن را از شاه شنید، خواست گل و مشک و شراب بیاورد و در همان لحظه آمد.
هوش مصنوعی: شاپور، پادشاه، نگینی را بر روی گل گذاشت و آن را به باغبان داد و او را ستایش کرد.
هوش مصنوعی: به باغبان گفت که این گل را به موبد بده و توجه کن تا او چه می‌گوید، همه‌چیز را به دقت گوش کن.
هوش مصنوعی: مردی در سپیده‌دم با نشانه‌ای از شاه، به نزد موبد بزرگ رفت تا در صبح زود او را ملاقات کند.
هوش مصنوعی: نزدیک درگاه موبد که رسید، متوجه شد که جمعیتی پراکنده دور او جمع شده و در باغ بسته است.
هوش مصنوعی: شاپور به صدای آن بارگاه، درخواست باران کرد و وقتی در باغ باز شد، به سمت باغبان رفت.
هوش مصنوعی: شاپور به نزد موبد رسید و مهر (مهره یا نشانه‌ای) را به او نشان داد و سپس به احترام او نماز خواند.
هوش مصنوعی: وقتی موبد به مهره نگاه کرد و آن را دید، از شادی دلش شاد و مسرور شد و فکر کرد.
هوش مصنوعی: او (موبد) پس از آن که شاد شد، شروع به گریه کرد و از باغبان پرسید که این مهر (شیء باارزش) متعلق به چه کسی است.
هوش مصنوعی: باغبان در پاسخ گفت که این سوار، مرد نامداری است که در میهمانی من نشسته است.
هوش مصنوعی: شخصی نسبت به آن سوار توصیفی می‌کند و او را به ماهی زیبا و بلندبالایی مانند سرو تشبیه می‌کند که هم از نظر عقل و درک قوی است و هم دارای زیبایی و فرهیختگی است.
هوش مصنوعی: موبد به شاپور، که جستجوگر نام و مقام است، می‌گوید که او چه نشانی دارد و ویژگی‌هایی که روی و بالا (چهره و قامت) او را مشخص می‌کند چیست.
هوش مصنوعی: باغبان به او گفت هر کس بهار را دیده باشد، سرو (درخت زیبا) را از لب جویبار می‌شناسد.
هوش مصنوعی: شخصیت مورد نظر دارای بازوهایی مانند ران‌های اسب (هیون) است و به قدری قوی و رساست که مانند شیر به نظر می‌رسد، و چهره‌اش نیز به رنگ خون است، که به معنای سرخی و شجاعت اوست.
هوش مصنوعی: رنگ شرم از محبت او پیدا است و زیبایی تاج از چهره او نشأت می‌گیرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.