بخش ۱۴ - شب بستن دژ کلات، خواب آتش جریره و آمادگی فرود برای نبرد
چو خورشید تابنده شد ناپدید
شب تیره بر چرخ لشکر کشید
دلیران دژدار مردی هزار
ز سوی کلات اندر آمد سوار
در دژ ببستند زین روی تنگ
خروش جرس خاست و آوای زنگ
جریره بتخت گرامی بخفت
شب تیره با درد و غم بود جفت
بخواب آتشی دید کز دژ بلند
برافروختی پیش آن ارجمند
سراسر سپد کوه بفروختی
پرستنده و دژ همی سوختی
دلش گشت پر درد و بیدار گشت
روانش پر از درد و تیمار گشت
بباره برآمد جهان بنگرید
همه کوه پرجوشن و نیزه دید
رخش گشت پرخون و دل پر ز دود
بیامد به بالین فرخ فرود
بدو گفت بیدار گرد ای پسر
که ما را بد آمد ز اختر بسر
سراسر همه کوه پر دشمنست
در دژ پر از نیزه و جوشنست
بمادر چنین گفت جنگی فرود
که از غم چه داری دلت پر ز دود
مرا گر زمانه شدست اسپری
زمانه ز بخشش فزون نشمری
بروز جوانی پدر کشته شد
مرا روز چون روز او گشته شد
بدست گروی آمد او را زمان
سوی جان من بیژن آمد دمان
بکوشم نمیرم مگر غرموار
نخواهم ز ایرانیان زینهار
سپه را همه ترگ و جوشن بداد
یکی ترگ رومی بسر برنهاد
میانرا بخفتان رومی ببست
بیامد کمان کیانی بدست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
جریره فرود بیژن گروی (اشاره)
هوش مصنوعی: شب فرا میرسد و مدافعان دژ کلات در را میبندند. جریره در خواب میبیند آتشی کوه سپد و دژ را میسوزاند و چون بیدار میشود کوه را پر از سپاه ایران مییابد و فرود را بیدار میکند. فرود سرنوشت خود را همانند مرگ پدرش سیاوش میداند، اما امانخواستن را نمیپذیرد و با سپاهش جنگافزار میپوشد و آمادهٔ نبرد میشود.
هوش مصنوعی: چون خورشید درخشان پنهان شد، شب تاریک مانند لشکری بر آسمان گسترده شد.
هوش مصنوعی: هزار سوار دلیر از نگهبانان دژ از سوی کلات به درون دژ آمدند.
هوش مصنوعی: از این سو در دژ را محکم بستند و بانگ جرس و صدای زنگ پاسبانان برخاست.
هوش مصنوعی: جریره، مادر فرود، بر تخت گرامی خود خوابید، اما در آن شب تاریک همدم درد و اندوه بود.
هوش مصنوعی: در خواب دید که آتشی بلند از دژ در برابر او زبانه میکشد.
هوش مصنوعی: آن آتش سراسر کوه سپد را فرا گرفته بود و خدمتکاران و دژ را میسوزاند.
هوش مصنوعی: دلش پر از درد شد و از خواب بیدار شد و جانش آکنده از اندوه و نگرانی گشت.
هوش مصنوعی: بر بارهٔ دژ رفت و به اطراف نگاه کرد و دید همهٔ کوه پر از زرهپوشان و نیزهداران است.
هوش مصنوعی: چهرهاش از اشک خونین شد و دلش از غم سوخت و به بالین فرود فرخنده رفت.
هوش مصنوعی: به او گفت: ای پسر، بیدار شو که از بخت بد، بلا بر سر ما آمده است.
هوش مصنوعی: سراسر کوه پر از دشمن است و پیش در دژ پر از نیزه و زرهپوش است.
هوش مصنوعی: فرود جنگاور به مادر گفت: چرا دلت را از غم اینچنین سوزان و تیره کردهای؟
هوش مصنوعی: اگر روزگار عمر من به پایان رسیده، از زمانه بیش از آنچه قسمت کرده است نمیتوان چشم داشت.
هوش مصنوعی: پدرم سیاوش در جوانی کشته شد و اکنون روزگار من نیز مانند روزگار او شده است.
هوش مصنوعی: مرگ او به دست گروی زره رسید و اکنون بیژن شتابان برای گرفتن جان من آمده است.
هوش مصنوعی: میجنگم و جز مانند قوچ کوهی که دلیرانه میستیزد نمیمیرم و از ایرانیان امان نمیخواهم.
هوش مصنوعی: به همهٔ سپاهیانش کلاهخود و زره داد و خود کلاهخودی رومی بر سر گذاشت.
هوش مصنوعی: خفتان رومی بر تن بست و کمان شاهانه به دست گرفت و برای نبرد بیرون آمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.