تا همچو گل پیاله شکفتن گرفته است
از توبه همچو غنچه دل من گرفته است
روی پیاله سرخ که میخانه را ازو
دیوار و در طراوت گلشن گرفته است
در بزم یار شیشه به این سادگی که هست
خون هزار توبه به گردن گرفته است
ما را اگر ز بزم تو اندیشه مانع است
لطف ترا که گوشة دامن گرفته است؟
فیّاض درد دل چه کنی سر که از غرور
نازکدلش طبیعت آهن گرفته است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شرح حال و دلتنگی خود میپردازد و از سرگشتگی و افتادگی ناشی از عشق و توبه سخن میگوید. او خود را به گل و غنچه تشبیه میکند که در پیالهای شکفته است و به زیبایی میپوشاند. از میخانه و بزم یار یاد میکند و به دوگانگی میان عشق و توبه اشاره دارد. در نهایت، او از درد دل و غرور طبیعت نازکدلش میگوید و به شکلی عمیق، احساسات درونی خود را بیان میکند.
هوش مصنوعی: دل من که مانند غنچه بسته بود، اکنون به زیبایی و لطافت گل شکفته شده است، انگار که از توبه و پشیمانی، حالتی تازه و سرشار از زندگی یافته است.
هوش مصنوعی: روی پیالهای سرخ رنگ، نشانهای از میخانهای است که دیوارها و درهای آن تحت تأثیر زندگی و زیبایی گلشن قرار گرفتهاند.
هوش مصنوعی: در جمع یاران، به سادگی و زیبایی شیشهای که در دست است، نشان دهندهی این است که قلبی پر از پشیمانی و عهدهای شکسته در پس آن نهفته است.
هوش مصنوعی: اگر ما به خاطر فکر و دغدغهامان نتوانیم در محفل تو حضور پیدا کنیم، آیا لطف و محبت تو که ما را در کنارت نگه داشته، کم خواهد شد؟
هوش مصنوعی: ای دلِ حساس و مغرور، چه فایدهای دارد که شکایت کنی؟ چرا که سرشت تو به حدی سخت و مقاوم شده که دیگر نمیتوانی به نازکی و لطافت سابق برگردی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.