در خلوت غم چند گهی خام نشستیم
در سینه زخم آمده گمنام نشستیم
دیدیم که ساقی سر رسوایی ما داشت
از شیشه برون آمده در جام نشستیم
دوران سر آشفتگی خاطر ما داشت
آشفتهتر از زلف دلارام نشستیم
آزادگیی گرد دل غمزده میگشت
روزی دو سه اندر قفس و دام نشستیم
رفتیم در آتشکده عشق فصیحی
آخر به مراد دل خودکام نشستیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، از لحظات غم و تنهایی خویش صحبت میکند که در آن، به یاد زخمهای دل و ناامیدیهایش نشسته است. او با اشاره به ساقی و جام، به حالت سرخوشی و رسوایی خود پرداخته و احساسات آشفتهاش را بیان میکند. در ادامه، به آزادگی و جستجوی عشق اشاره میکند که در آتشکده عشق به آن دست یافته است و در نهایت، به آرزوی دل خویش میرسد. این شعر نگاهی عمیق به عشق و دردهای آن دارد و حال و هوای غمگین و در عین حال رهاییبخش را به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: در تنهایی و غم، بارها در سکوت نشستهایم و در دل خود زخمهای ناشناختهای داریم که هیچ کس از آنها خبر ندارد.
هوش مصنوعی: ما متوجه شدیم که ساقی به خاطر رسوایی ما از شیشه بیرون آمده و در جام نشسته است.
هوش مصنوعی: در زمانهای ناپایداری و اضطراب، ما نیز بیشتر از قبل در حالت پریشانی و به هم ریختگی فرورفتیم.
هوش مصنوعی: روزی چند در قفس و دام نشسته و دل غمگین ما به یاد آزادی میچرخید.
هوش مصنوعی: به معبد عشق رفتیم و بالاخره به آرزوی قلبیمان رسیدیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.