|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ما گرفتاریم بر ما ناوک بیداد ریز
سوسن و گل در کنار مردم آزاد ریز
قطره ی خونابه ام در آتش گلخن فگن
پاره ی خاکسترم در رهگذار باد ریز
خار خشک ما سزاوار سموم آتشست
آسمان گو آب رحمت بر گل و شمشاد ریز
ایکه با شیرین لبالب میزنی جام مراد
جرعه یی گر می توانی بر گل فرهاد ریز
استخوانم ریخت وز نو مینهم بنیاد عشق
از پر خود ای هما گردی برین بنیاد ریز
خواهد از بسیاری غم بردنم خواب عدم
جرعه یی از ساغر خود بر من ناشاد ریز
برگذرگاه فغانی خار هم باشد دریغ
ای صبا نسرین و گل بر منزل آباد ریز
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از رنج و گرفتاری خود صحبت می‌کند و به بیدادهایی که بر او رفته، اشاره دارد. او با آرزوی آزادی و رحمت، از باران الهی می‌خواهد که بر زندگی او و دیگران باران رحمت ببارد. در بیان احساسات خود، عشق و غم را به تصویر می‌کشد و از اهمیت آبِ عشق و خوشی‌های کوچک یاد می‌کند. همچنین به زیبایی طبیعت و وجود گل و نسرین در کنار مشکلات خود اشاره می‌کند. در نهایت، شعر با اشاره به غم و درد های انسانی به پایان می‌رسد و خواسته‌اش از طبیعت و زندگی را مطرح می‌سازد.
هوش مصنوعی: ما در چنگال ظلم و ستم گرفتاریم، اما گل و سوسن (زیبایی‌ها) را در کنار آزادگان پخش کن.
هوش مصنوعی: شده‌ام مانند قطره‌ای خونابه که در آتش گلخانه در حال سوختن است و تکه‌ای از خاکسترم در مسیر باد پراکنده می‌شود.
هوش مصنوعی: خارهای خشک ما باید در گرما و سوز آتش قرار بگیرند. ای آسمان، لطفاً باران رحمتت را بر روی گل‌ها و شمشادها ببار!
هوش مصنوعی: ای که با لب‌های شیرینت شراب بامرام را می‌نوشی، اگر می‌توانی، کمی از آن را بر گل‌های فرهاد بریز.
هوش مصنوعی: عشق من تازه بنا شده است و من دوباره خود را بازسازی می‌کنم. ای پرنده‌ای که از جنس عشق هستی، بر این بنای جدید ببار.
هوش مصنوعی: او از شدت غم و اندوه می‌خواهد که مرا به خواب بیفکند و از ساغر خود یک قطره به من بدهد تا کمی آرام شوم.
هوش مصنوعی: در راهی که فغان و اندوه وجود دارد، حتی خار هم وجود دارد. ای نسیم، دریغ از اینکه نسرین و گل را بر سرزمین آباد بپاشی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.