دریغا دیده رهبین نداری
به غفلت عمر شیرین میگذاری
به سر بردی به غفلت روزگاری
مگر در گور خواهی کرد کاری
این ابیات در بیاض تاج الدین احمد وزیر به به عمادی منسوب شدهاست اما ظاهرا نویسنده بیاض مذکور اشتباه کرده است. این دو بیت از اسرارنامه عطار نیشابوری است.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این دو بیت اندرزی است که گوینده در آن، مخاطب را برای نداشتن چشم بصیرت و هدر دادن عمر در غفلت سرزنش میکند. استدلال او این است که فرصت کار نیک فقط در زندگی است و در گور کاری نمیتوان کرد. در یادداشت پایانی آمده که انتساب این ابیات به عمادی در بیاض تاجالدین احمد وزیر نادرست به نظر میرسد و این دو بیت از اسرارنامهٔ عطار است.
هوش مصنوعی: افسوس که چشمی نداری که راه درست را ببیند، و عمر شیرین و گرانبهایت را در بیخبری و غفلت سپری میکنی.
هوش مصنوعی: روزگاری دراز را در غفلت گذراندی؛ آیا گمان میکنی در گور میتوانی کاری انجام دهی؟ یعنی فرصت عمل همین زندگی است و پس از مرگ کاری از دست کسی برنمیآید.
هوش مصنوعی: این یادداشت نثر توضیح میدهد که این دو بیت در بیاض تاجالدین احمد وزیر به عمادی نسبت داده شده است، اما ظاهراً نویسندهٔ بیاض اشتباه کرده و این ابیات از اسرارنامهٔ عطار نیشابوری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.