میه واز بوی بهشت از نفس باد یره

وخه سور سات ره علم کن که بهار درگذره

به خدا مف مبزه هرکی غم از دل نِبُره

کیف ما کوکه، طرف اهله و ناز نوز ندره

نیس بوی گل و سنبل بوی جونه جون تو

عالم پیر دوبره شاد و جونه جون تو

دل بی‌عشق بهار مفت گرونه جون تو

مالیاتشه نده هرکی ای موسم پکره

بسی او بلبله ره محشر کبرا مکنه

نگا چن جور مِخنه راستی که غوغا مکنه

حق دره عاشقه و یارشه تماشا مکنه

با متش هرکی بَشه باغه‌رو کلش مذره