همه جا روزَه وای مُلکِ خراب رِفتَه شَبه

همه‌ره لب به لب یارَه، مارَه جون به لَبَه

چشم تا کار مِکِنه مامایه کوتاه و بِلَند

کِلّه‌یِ بِچّه اگر کج نیه بیرون عجبه

خاویار ته مُبُرن با جونی والکر مُخُورَن

تُرُب و نون ندری واز بگو وقت طَِربه

بلدم مام که بسازِم کِرَه از سبب‌زمینی

اگه تا ماه مِدَِنَن او کافِرا چَن وجَبه

یا که تریاک بسازِم که سه لول شَم بکشی

واز ببینی که رِوَُن ۹ آب دماغ پوشتِ لَبه

رنگ و بوش مثل سناتوریه، خوش لول و قِشنگ

اما نیم من بکشی هیچیه وُ، وای عجبه

یک تِشَر دیو مِزِنه چُپ مِکِنم تو خَنَه‌ها

توی صف ؤَنگ مِکِنم کی جُلُوه کی عقبه

دَس بزن هرکس و ناکِس مِرَه پای تربیون

نیست واجب اما، از بعضِ جهات مستحبه

یارو لیسانسه و اویم ادبیات و بِزِش

مِدی فارسی بِخَنه یک صَفِه از بیخ عربه

زندگیما شده سر تا پا دُرُغ راستی مُگُم

مُنتها گاه مِگَن مصلحته گاه آدبه

توت خوب بیترهاز خرما، خصوص توت مِشد

یارو واز جَع مِزِنَه: آی رطبه، ای رطبه