میه واز بوی بهشت از نفس باد یره
وخه سور سات ره علم کن که بهار درگذره
به خدا مف مبزه هرکی غم از دل نِبُره
کیف ما کوکه، طرف اهله و ناز نوز ندره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
نیس بوی گل و سنبل بوی جونه جون تو
عالم پیر دوبره شاد و جونه جون تو
دل بی‌عشق بهار مفت گرونه جون تو
مالیاتشه نده هرکی ای موسم پکره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
بسی او بلبله ره محشر کبرا مکنه
نگا چن جور مِخنه راستی که غوغا مکنه
حق دره عاشقه و یارشه تماشا مکنه
با متش هرکی بَشه باغه‌رو کلش مذره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
واژه‌نامه:
۱- میه = می‌آید.
۲- واز = باز، دوباره.
۳- یره = عزیزم، جانم.
۴- وخه = برخیز.
۵- مِبِزه = می‌بازد.
۶- نِدِره = ندارد.
۷- بِذِره = بگذارد.
۸- نیس = نیست.
۹- دوبره = دوباره.
۱۰- بسی = بیا، نگاه کن.
۱۱- مِخِنه = می‌خواند.
۱۲- با مِتِش = با یارش.
۱۳- بَشه = باشد.
۱۴- مِذِره = می‌داره، می‌گذارد.