عماد خراسانی » غزلیات » نشانی

تا مگر مرغ غمت گم نکند خانهٔ دل

آتش افروختم از شوق به کاشانهٔ دل

هرکه گم کرد ره خانهٔ ما باکی نیست

دارم امید غمت گم نکند خانهٔ دل

آب و گِل می‌دهمت تا دل و جانش سازی

ای که جانانهٔ من هستی و جانانهٔ دل

من ندانم که کدامیم به راه از هم پیش

دل دیوانهٔ من یا منِ دیوانهٔ دل

تو بیا تا همه بت‌های دلم مست شوند

تو بمانی و همین گوشهٔ بتخانهٔ دل

گوش من پر ز صفاهان و عراق است، کجاست؟

مست عشقی که زند نعرهٔ مستانهٔ دل

دُرد دِردی برسان تا صدفم دُر گردد

به از این نیز توان گفتنم افسانهٔ دل

آتش عشق به هر خشک و تری خواهم زد

شرری گر زنی ای شمع به پروانهٔ دل

گشته‌ام میکده‌ها را و دریغا که هنوز

جرعه‌ای باده نیفتاده به پیمانهٔ دل

تا به یاد است مرا بویی از آن گلشن هست

لیک این نفخه شده دام من و دانهٔ دل

به ادب باش چو بیگانه ز خویشی نگری

جز که نادان نزند طعنه به دیوانهٔ دل

وای تا گُم نکند منزل محتاجان را

آتش افروختم از شوق به کاشانهٔ دل