تا چند عمر خود بجوانان بسر کنیم
من بعد ما ز عشق مجازی حذر کنیم
در سینه هر چه هست ز غیرش بدر کنیم
ایدل بیا ز دنیی و عقبی گذر کنیم
با یاد دوست از همه قطع نظر کنیم
آن قادریکه خیل ملک از جلال اوست
چندین هزار گوی و مگوی از سئوال اوست
ارض و سما و عرش ز وصف کمال اوست
ذرات کاینات حجاب جمال اوست
آهی کشیم و آنهمه زیر و زبر کنیم
آن پیر پاک در صدف اینچنین بسفت
ذکر حدیث لعل ترا در دلش نهفت
هجر ترا کشید بهر کس سخن نگفت
گفتم که چیست حال منت تا ابد بگفت
با وعده وصال ترا در بدر کنیم
با ما ز لطف خویش سفر وعده کرد یار
نقد صفا ز نخل ثمر وعده کرد یار
یکحرف ازان دو لعل شکر وعده کرد یار
دیدار خود بملک دگر وعده کرد یار
خیزید عاشقان همه عزم سفر کنیم
در راه دوست اینهمه سوز و گداز چیست
مستغرق جمال ترا از نماز چیست
اندر نماز عشق مجازی نیاز چیست
ابن یمین حکایت دور و دراز چیست
عشقست هر چه هست سخن مختصر کنیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مخمس عرفانی با توبه از عشق مجازی و دلبستگی به زیبارویان آغاز میشود و شاعر دل را به گذشتن از دنیا و آخرت و پرداختن به یاد دوست حقیقی فرا میخواند. سپس از خدایی سخن میگوید که همهٔ هستی نشانهٔ کمال او و پردهٔ جمال اوست. در ادامه از سخن پیری رازدار و از وعدهٔ دیدار یار در جهانی دیگر یاد میکند و عاشقان را به سفر به سوی او میخواند. در پایان، ابن یمین خود را خطاب میکند و همه چیز را در عشق خلاصه میکند.
هوش مصنوعی: تا کی عمرمان را در دلبستگی به جوانان زیبارو بگذرانیم؟ از این پس از عشق مجازی و زمینی دوری میکنیم.
هوش مصنوعی: هر چه جز او در دل ماست بیرون میکنیم. ای دل، بیا از دنیا و آخرت هر دو بگذریم.
هوش مصنوعی: با یاد دوست حقیقی، چشم از همه چیز دیگر برمیداریم.
هوش مصنوعی: آن خدای توانایی که سپاه فرشتگان از شکوه او پدید آمده است و هزاران گفتوگو و بحث از پرسش دربارهٔ او برخاسته است.
هوش مصنوعی: زمین و آسمان و عرش همه نشانهای از کمال اویند و ذرهذرهٔ آفرینش پردهای بر زیبایی اوست.
هوش مصنوعی: با آهی از سر عشق همهٔ این پردهها را زیر و رو میکنیم تا به جمال او برسیم.
هوش مصنوعی: آن پیر پاکدل چنین مروارید سخنی سُفت و یاد لب لعلگون تو را در دل خود پنهان نگه داشت.
هوش مصنوعی: او رنج دوری تو را کشید و با هیچکس از آن سخن نگفت. از او پرسیدم حال من تا همیشه چه خواهد بود، پاسخ داد:
هوش مصنوعی: «با امید به وعدهٔ وصال تو در به در و آواره میشویم.»
هوش مصنوعی: یار از روی مهربانی به ما وعدهٔ سفر داد و وعده داد که از نخل وجود، میوهٔ صفا و پاکی نصیب ما شود.
هوش مصنوعی: یار وعدهٔ یک سخن از لبان شیرین چون شکرش را داد و دیدار خود را به جهانی دیگر وعده داد.
هوش مصنوعی: ای عاشقان، برخیزید تا همه آهنگ سفر به سوی او کنیم.
هوش مصنوعی: در راه دوست اینهمه سوختن و گداختن برای چیست؟ کسی که غرق تماشای جمال توست، نماز ظاهری به چه کارش میآید؟
هوش مصنوعی: در نماز عشق، نیاز به عشق مجازی چه جایی دارد؟ ای ابن یمین، این قصهٔ دراز برای چیست؟
هوش مصنوعی: هر چه هست عشق است؛ پس سخن را کوتاه کنیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.