گنجور

 
ابن یمین فریومدی

ز آتش مجمر ار کشم دودی

بی نیازم ز عود سوزی او

ور بدستم رسد ز گل خاری

فارغم از چمن فروزی او

نرود عاقل ار پی روزی

خود رساند خدای روزی او