چو رخسار سمن سیما بشوئی
نشان هستی از دلها بشوئی
فروزان گردد آتش اندر آبی
گر آن روی جهان ارا بشوئی
مشام جان معطر گردد از وی
بمی چون لؤلؤ لالا بشوئی
شراری کم نبینم ز آتش دل
گر این آتش بصد دریا بشوئی
بآب مغفرت جرمی که ما راست
گرت باشد بما پروا بشوئی
چو ما را بیسر و سامان تو کردی
روا داری که دست از ما بشوئی
بران ابن یمین از دیده سیلی
بود کین نامه سودا بشوئی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تاثیر حیرتانگیز چهره و وجود محبوب است. شاعر با استفاده از تمثیلهایی چون شستشوی رخسار سمن و دلها، به تأثیر و روشنیای که ملاقات با محبوب بر زندگی و جان انسان میگذارد، اشاره میکند. آتش عشق در دل و عطر وجود محبوب زندگی را جاندارتر و زیباتر میکند. شاعر همچنین به نیاز به آمرزش و رحمت اشاره دارد و از محبوب میخواهد که با لطف خود، او را از گناهان پاک کند. در نهایت، شاعر به ارتباط عمیق خود با محبوب و آسیبپذیریاش در برابر او اشاره میکند.
هوش مصنوعی: اگر چهرهی زیبا و دلنشین سمن را بشویی، آثار وجود را از دلها پاک خواهی کرد.
هوش مصنوعی: اگر تو روی زیبای خود را در آب بشویی، آتش درون آب شعلهور خواهد شد.
هوش مصنوعی: بوی خوش او روح و جان را معطر میکند، همچون مروارید که در دریا به زیبایی میدرخشد.
هوش مصنوعی: هرگز شعلهای از آتش دل خود را کم نمیبینم، حتی اگر این آتش را به صد دریا هم بشویند.
هوش مصنوعی: اگر تو با آب رحمت، گناهان ما را بشویی، نگران ما نباش.
هوش مصنوعی: وقتی ما را بدون سر و سامان کردی، آیا درست است که از ما فاصله بگیری و دست بکشی؟
هوش مصنوعی: ابن یمین در اینجا به نوعی از احساسات عمیق و غم خود اشاره میکند، جایی که آتش عشق و دردهای ناشی از آن باعث شده است تا نامه و پیام خود را همراه با حس نابودی و پاکی به فراموشی بسپارد. در واقع، او حس میکند که این غم و اندوه، مانند سیلابی است که همه چیز را شست و شو میدهد و از بین میبرد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.