الحَمدُ لِخالِقِ البَرایا

والشُکرُ لِواهِبِ العَطایا

ای نام تو صدر هر کتابی

وآرایش فصل هر خطابی

مفتاح خزینۀ معانی

عنوان صحیفۀ امانی

منشور کمال لایزالی

طغرای مثال بی‌مثالی

مفتوحۀ درس هر سخن‌سنج

بر دل ز یقین گشاده صد گنج

ذات تو منزه از تغیر

عقل از تو فتاده در تحیر

هم اول بی‌بدایتی تو

هم آخر بی‌نهایتی تو

هم نامهٔ نام‌هاست نامت

قانون نجات شد کلامت

بر هرچه رقم زدی ز هستی

بی منت خامه نقش بستی

از علم تو نقطه‌ای است عالم

زآن دایره نقطه‌ای است آدم

در راه تو عقل حکمت‌اندیش

عاجز شده از حقیقت خویش

از عجزْ مقدسان افلاک

بگشاده زبان ما عرفناک

در مجلس خاص نحنُ اقرب

شد پیر خرد چو طفل مکتب

صنع تو ورای فرش غبرا

افراشته نه سپهر خضرا

سبحان اللَّه زهی خداوند

بی شبه و شریک و مثل و مانند

او راست کمال پادشاهی

کس عارف او نشد کماهی

گه مشعل روز برفروزد

تا بال غراب شب بسوزد

گه حجلهٔ شب کند مُطرّا

تا جلوه دهد عروس مه را

از زلف شب است و عارض روز

کاین شاهد دهر شد دل‌افروز

اینت به معاش رهبری کرد

وآنت به لباس رهبری کرد

صنعش که همه جهان بیاراست

از عشق درون جان بیاراست

بر صفحۀ دل علم روان کرد

آثار کمال خود عیان کرد

هر دل که ز مهر او صفا یافت

از پرتو نور مصطفی یافت