و آن مشتمل است بر بیست فصل بتبرک بقول حق تعالی «ان یکن منکم عشرون صابرون یغلبوا ما تین
فصل اول
در بیان حجت روح انسان از تعلق قالب و آفات آن
قال الله تعالی: «والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذین آمنو و عملوا الصالحات»
و قال النبی صلی الله علیه و سلم: «ان لله سبعین الف حجاب من نور و ظلمه»
بدانک چون روح انسان را از قربت و جوار رب العالمین بعالم قالب و ظلمت
آشیان عناصر و وحشت سرای دنیا تعلق میساختند بر جملگی عوالم ملک و ملکوت عبور دادند و از هر عالم آنچ زبده و خلاصه آن عالم بود با او یار کردند و باقی آنچ میگذاشتند از هر عالم یا دران نفعی بود یا ضری با آتش هم نظری میبود و تعلقی از بهر جذب منافع و دفع مضرات که روح انسان مجبول بران است که جذب منافع کند و دفع مضرات.
پس از عبور او بر چندین هزار عوالم مختلف روحانی و جسمانی تا آنگه که بقالب پیوست هفتاد هزار حجاب نورانی و ظلمانی پدید آمده بود چه نگرش او بهر چیز در هر عالم اگرچه سبب کمال او خواست بود حال را هر یک او را حجابی شد تا بواسطه آن حجب از مطالعه ملکوت و مشاهده جمال احد یت و ذوق مخاطبه حق و شرف قربت محروم ماند و از اعلی علیین قربت باسفل سافلین طبیعت افتاد.
آسوده بدم با تو فلک نپسندید
خوش بود مرا با تو زمانه نگذاشت
فبتنا علی رغم الحسود و بیننا
حدیث کطیب المسک شیب به الخمر
فلما اضاء الصبح فرق بیننا
و ای نعیم لایکدره الدهر
و بدین روزی چند مختصر که بدین قالب تعلق گرفت آن روح پاک که چندین هزار سال در خلوت خاص بیواسطه شرف قربت یافته بود چندان حجب پدید آورد که بکلی آن دولتها فراموش کرد «نسوا الله فنسیهم» و امروز هر چند بر اندیشد از ان عالم هیچ یادش نیاید. اگر نه بشومی این حجب بودی چندین فراموشکار نشدی و آن همه انس که یافته بود بدین وحشت بدل نکردی و جان حقیقی بباد ندادی . شعر
لولا مفارقه الاحباب ما و جدت
لها المنایا الی ارواحنا سبلا
نام انسان مشتق ازا نس بود که اول از حضرت یافته بود. گفتهاند «سمی الانسان انسانا لا نه انیس». حق تعالی چون از زمان ماضی انسان خبر میدهد او را بنام انسان میخواند «هل اتی علی الانسان حین من الدهر لم یکن شیئا مذکورا» یعنی در حظایر قدس بود و بدین عالم نپیوسته بود «لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم» یعنی در عالم ارواح و چون بدین عالم پیوست و آن انس فراموش کرد نامی دیگرش مناسب فراموش کاری بر نهاد. و چون خطاب کند بیشتر بدین نامش خواند «یا ایها الناس» یعنی ای فراموشکار تابوک از ایام انسش با یاد آید. و گفتهاند «سمی الناس ناسا لا نه ناس» و از ینجامیفرمود خواجه را علیه الصلوه و السلام «و ذکر هم بایام الله» یعنی اینها را که بروزهای دنیا مشغولند یادشان ده از روزهای خدای که در جوار حضرت و مقام قرب بودند باشد که باز آن مهر و محبت در دلشان بجنبد دیگر باره قصد آشیان اصلی و وطن حقیقی کنند «لعلهم یتذکرون لعلهم یرجعون» اگر محبت وطن در دل بجنبد عین ایمان است که «حب الوطن من الایمان».
[و اگر قصد مراجعت کند و بهمان راه که آمده است باز گردد مرتبه ایقان است و اگر بوطن اصلی بازرسد مقام احسان است و اگر از وطن اصلی در گذردسر حد عتبه عرفان است و اگر آنجا توقف نکند و در پیشگاه بارگاه وصول قدم نهد درجه عیان است و بعد ازین نه حد وصف و عالم بیان است] و اگر آن محبت نجنبد و طلب مراجعت نکند و دل درین جهان بندد نشان بیایمانی است. «و لکنه اخلد الی الارض واتبع هواه فمثله کمثل الکلب» هر که درین حجب بماند و درد برداشت این حجبش نباشد در خسران ابدی «و العصر ان الانسان لفی خسر» بماند.
قسم یاد میکند که روح انسانی بواسطه تعلق قالب مطلقا بآفت خسران گرفتارست الا آن کسانی که بواسطه ایمان و عمل صالح روح را ازین آفات و حجب صفات قالبی خلاص دادهاند تابمقر اصلی آمدند.
و مثال تعلق روح انسانی بقالب و آفات آن چنان است که شخصی تخمی دارد اگر بکارد و پرورش دهد یکی صد تا هفتصد میشود و اگر آن تخم نکاردهم چنان از ان نوعی انتفاع بتوان گرفت ولیکن چون تخم در زمین اندازد و پرورش ندهد خاصیت خاک آن است تخم را بپوساند و آن استعداد انتفاع که دروی بود باطل کند.
پس تخم روح انسانی پیش ازانک در زمین قالب اندازند استعداد استماع کلام حق حاصل داشت چنانک از عهد «الست بربکم» خبر باز داد و اهلیت جواب «بلی» بازنمود اگرچه از بهر آن کردند این مزارعت تابینایی و شنوایی و گویایی که داشت یکی صد و هفتصد شود.
ولیکن تا این تخم روح را آب ایمان و تربیت عمل صالح بدو نرسیده است حال را در عین خسران است از ان بینایی و شنوایی و گویایی حقیقی محروم مانده و چون آب ایمان و عمل صالح تربیت بدورسد تخم برومند شود و از نشیب زمین بشریت قصد علو عالم عبود یت کند از درکات خسران خلاص یابد و بقدر تربیت و مدد که یابد بدرجات نجات که عبارت از ان جنات است میرسد. و اگر به دون همتی و ابله طبعی سربسبزه شجر گی فرود آرد و طلب ثمرگی نکند از اهل جنات و درجات گردد که «ان اکثر اهل الجنه البله» و اگر بمقام ثمرگی رسد که مرتبه معرفت است از جمله اهل الله و خاصته گردد. و اگر عیاذا بالله تخم روح آب ایمان و تربیت عمل صالح نیابد در زمین بشریت بپوسد و طبیعت خاکی گیرد مخصوص شود بخاصیت «ولکنه اخلد الیالارض واتبع هواه». در خسران ابدی بماند که «خالدین فیها ابدا»
و چون طفل در وجود میآید ابتدا هنوز حجب تمام مستحکم نشده است و نوعهد قربت حضرت است ذوق انس حضرت با او باقی است در حال که از مادر جدا میشود از رنج مفارقت آن عالم بمیگرید و هر ساعت که شوق غلبه کند فریاد و زاری برآورد و دل رنجور و جان مهجور او بزبان حال باحضرت ذوالجلال میگوید بیت
آن دل که تو دیدهای فکارست هنوز
وز عشق تو با ناله زارست هنوز
وان آتش دل بر سر کارست هنوز
و آن آب دو دیده برقرارست هنوز
هر لحظه آن طفل را بچیزی دیگر مناسب نظر حس او و خوش آمد طبع او مشغول میکنند و میفریبانند تا او آن عالم فراموش میکند و با این عالم انس میگیرد دیگر باره چون فرا گذارندش پیل هندوستان بخواب بیند باردیگر بسر گریه و زاری بازشود.
و این معنی در شب ز بادت افتد زیرا که بروز نظر او بمحسوسات مشغول شود و در شب مشغولی کمتر بود گریه و زاری بیشتر باشد بیت
آمد شب و بازگشتم اندر غم دوست
هم با سر گریهای چشمم را خوست
از خون دلم هرمژه کز پلک فروست
سیخی است که پارهجگر بر سر اوست
مادر مهربان پستان در دهان طفل نهد ذوق شیر بکام او رسد بتدریج با شیر انس میگیرد و انس اصلی فراموش میکند. تا بحد بلاغت رسیدن کار او انس گرفتن است با عالم محسوس و فراموش کردن عالم غیب و از ینجاست که بچه هر چیز باندک روزگار پرورش یابد و بمصالح خویش قیام تواند نمود و بکمال جنس خویش رسد و قوت یابد و جثه تمام کند و بچه آدمی بچهل سال بکمال خود رسد و بپانزده سال بحد بلوغ رسد و مدتی باید تا بمصالح خویش قیام تواند نمود. بدان سبب که آدمی بچه را انس با عالمی دیگر بوده است و ذوق آن مشرب یافته است و بار فراق آن عالم بر جان اوست با این عالم آشنا نمیتواند شد و خو فرا این عالم نمیتواند کرد الا بروزگار دراز تا بتدریج خو از عالم علوی باز کند و خو فرا عالم سفلی کند و ذوق مشارب غیبی فراموش کند و ذوق مشارب حسی بازیابد. آنگه یک جهت این عالم شود که تا در عالم دورنگی غیب و شهادت باشد نشو و نمای زیادتی نکند و بکمال خویش نرسد چون از ان عالم بکلی فراموشی پدید آید بسی حیله و مکر در جذب منافع و دفع مضرات بیندیشد که هیچ حیوان و شیطان بدان نرسد.
اما حیوانات چون از عالمی دیگر خبر ندارند یک جهت این عالم باشند جملگی همت بر مصالح خویش صرف کنند و بشهوتی تمام باستیفای لذات حسی مشغول شوند زود پرورش یابند و بکمال خود رسند.
لقمه با بیم جان زند آهو
زان ندارد شکنبه و پهلو
غرض آنک روح انسانی تا بر ملک و ملکوت روحانی و جسمانی گذر میکند و بقالب انسانی تعلق میگیرد و آلت جسمانی را در افعال استعمال میدهد هر دم و نفس که از وی صادر میشود حمله موجب حجب و بعد و ظلمت میباشد و سبب حرمان روح از عالم غیب میگردد تا از ان عالم بکلی بیخبر شود و گاه بود که هزار مخبر خبر میدهد که تو وقتی در عالم دیگر بودهای قبول نکند و بدان ایمان نیارد.
اما طایفهای را که منظوران نظر عنایتاند اثر آن انس که با حضرت عزت یافته بودند با ایشان باقی مانده باشد. اگر چه بخود ندانند که وقتی در عالم دیگر بودهاند ولکن چون مخبری صادق القول بگوید اثر نور صدق آن مخبر و اثر آن انس بیکدیگر پیوندد هر دو دست در گردن یکدیگر آورند زیرا که هر دو همولایتی اند یکدیگر را بشناسند اثر آن موافقت بدلها رسد جمله در حال اقرار کنند.
فیالجمله هر کجا از آن انس چیزی باقی است تخم ایمان است به دیر و زود ایمان تواند آورد. و هر کرا آن انس منقطع شدهاست و در دل او با عالم غیب بکلی بسته شده ایمان ممکن نیست «سوا علیهم ا انذرتهم ام لم تنذرهم لایومنون. ختمالله علی قلوبهم و علی سمعهم و علی ابصارهم غشاوه و لهم عذاب عظیم»
و بعضی بندگان باشند که حق تعالی حجاب از پیش نظر ایشان بر گیرد تا آن جمله مقامات که عبور کردهاند از روحانی و جسمانی بازبینند. و گاه بود که در وقت تعلق روح بقالب بعضی را از نسیان محفوظ دارند اظهار قدرت و اثبات حجت را تا از ان مقام اول که در بدایت تعلق بر جملگی موجودات میگذشت تا بصلب پذر رسیدن و به رحم مادر پیوستن و بدین عالم آمدن جمله بر خاطر دارد و نصب دیده او بود.
چنانک شیخ محمد کوف رحمهالله در نیسابور حکایت کردی که شیخ علی موذن را دریافته بود که او فرمود مرا بریادست که از عالم قرب حق بدین عالم میآمدم روح مرا بر آسمانها میگذرانیدند. بهر آسمان که رسیدم اهل آن آسمان بر من بگریستند گفتند دیگر باره بیچارهای را از مقام قرب بعالم بعد میفرستند و از اعلی باسفل میآورند و از افراخنای حظایر قدس بتنگنای زندان سرای دنیا میرسانند. بران تاسفها میخوردند و بر من میبخشودند. خطاب عزت بدیشان رسید که مپندارید فرستادن او بدان عالم از راه خواری اوست بعز خداوندی ما که در مدت عمر او دران جهان اگر یکبار بر سر چاهی دلوی آب در سبوی پیرزنی کند او را بهتر از آنک صدهزار سال در حظایر قدس بسبوحی و قدوسی مشغول باشد. شما سر در زیر گلیم «کل حزب بمالدیهم فرحون» بکشید و کار خداوندی من بمن بازگذارید که «انی اعلم مالاتعلمون» و صلیالله علی محمد و آله اجمعین.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: فصل اول از باب سیم به بررسی روابط روح انسان با بدن و مشکلات ناشی از این تعلق میپردازد. روح انسان در ابتدا از عالم قرب و جوار حق به این دنیا منتقل میشود و در نتیجه با حجابهایی از نور و ظلمت روبهرو میگردد که او را از درک و مشاهده حق بازمیدارد. این حجابها موجب میشوند که انسان به فراموشی دچار شده و از اصل و حقیقت خود فاصله بگیرد. در این میان، تنها افرادی که با ایمان و عمل صالح روح خود را از این حجب رها سازند، میتوانند به مقام قربت و معرفت دست یابند. روح انسانی قبل از تعلق به عالم خاکی دارای استعدادها و قابلیتهای زیادی است، اما با ورود به این دنیا و غرق شدن در مادیات، بسیاری از آن قابلیتها فراموش میشوند. در نهایت، هرکس که در این حجب باقی بماند، به خسران ابدی دچار خواهد شد، مگر آنکه به یاد وطن اصلی و حقیقت خود درآید.
هوش مصنوعی: باب سوم شامل بیست فصل است و این شماره به نیت برکت از آیهٔ قرآن انتخاب شده که میگوید اگر بیست تن شکیبا از شما باشند بر دویست تن چیره میشوند.
هوش مصنوعی: آغاز فصل نخست از این باب.
هوش مصنوعی: این فصل دربارهٔ پردههایی است که از پیوستن روح انسان به تن پدید میآید و آسیبهای آن.
هوش مصنوعی: خداوند فرموده است: سوگند به زمان که انسان در زیان است، مگر کسانی که ایمان آوردند و کار نیک کردند.
هوش مصنوعی: پیامبر فرموده است که خدا را هفتاد هزار پرده از نور و تاریکی است.
هوش مصنوعی: بدان که وقتی روح انسان را از نزدیکی و همسایگی پروردگار جدا کردند و به عالم تن و تاریکی فرستادند،
هوش مصنوعی: و او را به لانهٔ عناصر و دنیای هراسانگیز پیوند دادند، از همهٔ عالمهای جسمانی و روحانی گذراندند و از هر عالم چکیده و بهترینش را همراه او کردند. با آنچه در هر عالم باقی میماند نیز، چون سود یا زیانی داشت، نگاه و پیوندی برای او ماند، زیرا روح انسان بر جلب سود و دفع زیان سرشته شده است.
هوش مصنوعی: پس از گذشتن از هزاران عالم روحانی و جسمانی تا رسیدن به تن، هفتاد هزار پردهٔ نورانی و تاریک پدید آمد؛ زیرا هر نگاهی که او به چیزی کرد، هرچند قرار بود مایهٔ کمالش باشد، در آن حال پردهای شد. در نتیجه از دیدن عالم ملکوت و جمال خداوند و لذت گفتوگو با حق و شرف نزدیکی محروم ماند و از بالاترین مرتبهٔ قرب به پستترین مرتبهٔ طبیعت افتاد.
هوش مصنوعی: در کنار تو آرام بودم اما آسمان این را نپسندید؛ با تو خوش بودم ولی روزگار نگذاشت که بماند. اشاره به جدا شدن روح از قرب حق است.
هوش مصنوعی: شب را به کوری چشم حسود با هم گذراندیم و میان ما سخنی بود خوشبو مانند مشکی که با شراب آمیخته باشد.
هوش مصنوعی: چون صبح روشن شد ما را از هم جدا کرد؛ و کدام نعمتی است که روزگار آن را تیره نکند؟
هوش مصنوعی: روح پاک که هزاران سال در خلوت خاص بیواسطه از قرب حق بهره داشت، در همین چند روز کوتاهِ پیوستن به تن چنان پردههایی پدید آورد که آن همه نعمت را از یاد برد، چنانکه قرآن میگوید خدا را فراموش کردند و خدا نیز آنان را فراموش کرد. اگر شومی این پردهها نبود، چنین فراموشکار نمیشد، آن انس را به این وحشت عوض نمیکرد و جان حقیقی را بر باد نمیداد.
هوش مصنوعی: اگر جدایی از دوستان نبود، مرگها راهی به جانهای ما نمییافتند؛ یعنی جدایی است که جان را میکشد.
هوش مصنوعی: واژهٔ انسان از «اُنس» گرفته شده، همان انسی که روح در آغاز با حضرت حق داشت؛ از این رو خدا وقتی از گذشتهٔ آدمی و حال او در عالم ارواح سخن میگوید او را انسان مینامد. اما چون به این جهان آمد و آن انس را فراموش کرد، نامی متناسب با فراموشکاری یافت و خدا بیشتر او را «ای مردم» یعنی ای فراموشکاران خطاب میکند تا روزهای انس را به یاد آورد. به پیامبر نیز فرمان داد که «روزهای خدا» یعنی روزگار قرب را به یادشان آورد تا شاید محبت در دلشان بجنبد و به وطن اصلی بازگردند؛ و جنبیدن مهر وطن در دل همان ایمان است.
هوش مصنوعی: اگر آهنگ بازگشت کند و از همان راه برگردد مرتبهٔ یقین است، اگر به وطن اصلی برسد مقام احسان، اگر از آن بگذرد آستانهٔ عرفان، و اگر نایستد و به پیشگاه وصال گام نهد درجهٔ دیدار است که پس از آن در وصف و بیان نمیگنجد. اما اگر آن محبت نجنبد و دل به این جهان ببندد نشانهٔ بیایمانی است و مانند کسی است که به زمین چسبید و از هوس پیروی کرد و مثلش چون سگ است؛ و هر که در این پردهها بماند و برای برداشتنشان دردی نداشته باشد، در زیان همیشگی میماند.
هوش مصنوعی: خدا در آن آیه سوگند یاد میکند که روح انسان به سبب پیوستن به تن یکسره گرفتار زیان است، جز کسانی که با ایمان و کار نیک روح را از این آسیبها و پردههای صفات تن رها کرده و به جایگاه اصلی بازگشتهاند.
هوش مصنوعی: مثال پیوند روح با تن و آسیبهایش مانند کسی است که بذری دارد: اگر بکارد و پرورش دهد یکی صد تا هفتصد میشود، و اگر نکارد باز هم میتوان به گونهای از آن بهره برد؛ اما اگر در خاک بیندازد و پرورش ندهد، خاک آن را میپوساند و توان سودمندیاش را از میان میبرد.
هوش مصنوعی: تخم روح انسان پیش از آنکه در زمین تن کاشته شود، توانایی شنیدن سخن حق را داشت؛ چنانکه در پیمان «الست» ندای خدا را شنید و شایستگی پاسخ «بلی» را نشان داد. این کشت از آن رو انجام شد که بینایی و شنوایی و گویایی روح صد تا هفتصد برابر شود.
هوش مصنوعی: تا آب ایمان و پرورش عمل صالح به تخم روح نرسد، روح در زیان است و از بینایی و شنوایی و گویایی حقیقی محروم است. اگر پرورش یابد، از پستی بشریت به بلندی بندگی میرود و به اندازهٔ پرورش به درجات بهشت میرسد. اگر با همت پست به سبزه شدن بسنده کند، از بهشتیان سادهدل میشود و اگر به میوه یعنی معرفت برسد، از خاصان خدا میگردد. و اگر آب ایمان نیابد، در خاک بشریت میپوسد، دلبستهٔ زمین و هوس میشود و در زیان جاودانه میماند.
هوش مصنوعی: کودک هنگام تولد هنوز پردههایش محکم نشده و تازه از نزدیکی حق آمده و لذت انس با او را دارد؛ از این رو هنگام جدایی از مادر، از رنج دوری آن عالم میگرید و هرگاه شوق غلبه کند ناله میکند و با زبان حال به خداوند چنین میگوید:
هوش مصنوعی: آن دلی که تو دیده بودی هنوز زخمی است و هنوز از عشق تو زار مینالد.
هوش مصنوعی: آتش دل هنوز شعلهور است و اشک دو چشم هنوز جاری است.
هوش مصنوعی: هر لحظه کودک را با چیزی که به چشمش خوش و به طبعش دلپسند است سرگرم میکنند و فریب میدهند تا آن عالم را از یاد ببرد و به این جهان انس گیرد؛ اما چون رهایش کنند، دوباره یاد وطن اصلی به سراغش میآید و باز گریه و زاری آغاز میکند.
هوش مصنوعی: این حالت در شب بیشتر است، زیرا روز چشم کودک به محسوسات مشغول است و شب سرگرمی کمتر است و گریه بیشتر.
هوش مصنوعی: شب رسید و باز در غم دوست فرو رفتم؛ عادت چشم من این است که پیوسته گریان باشد.
هوش مصنوعی: هر مژهام که از پلک آویخته و از خون دل رنگین است، مانند سیخی است که تکهای از جگرم بر سر آن است.
هوش مصنوعی: مادر پستان در دهان کودک میگذارد و او کمکم به شیر انس میگیرد و انس اصلی را فراموش میکند و تا بلوغ کارش خو گرفتن به عالم حسی و فراموش کردن عالم غیب است. به همین سبب بچهٔ جانوران زود رشد میکنند، ولی آدمی دیر بالغ میشود و دیر به کمال میرسد، چون با عالم دیگری انس داشته و بار جدایی آن را میکشد و تنها با گذشت زمان دراز به این جهان خو میگیرد. وقتی آن عالم را یکسره فراموش کرد، یکرو به این جهان میشود و در جلب سود و دفع زیان چنان نیرنگ میاندیشد که هیچ حیوان و شیطانی به آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: اما جانوران چون از عالم دیگر خبر ندارند، یکسره به این جهان رو کردهاند و همهٔ همت خود را صرف نیازهای خود و لذتهای حسی میکنند و از این رو زود رشد میکنند و به کمال میرسند.
هوش مصنوعی: آهو لقمه را با ترس از جان میخورد، از این رو شکم و پهلوی فربه ندارد؛ یعنی دلمشغولی و بیم مانع پروردن تن است.
هوش مصنوعی: خلاصه آنکه روح انسان در گذر از عالمهای روحانی و جسمانی و پیوستن به تن و به کار گرفتن اعضا، با هر دم و هر کار پرده و دوری و تاریکی بیشتری مییابد تا از عالم غیب یکسره بیخبر شود؛ گاه چنان که اگر هزار کس بگویند تو روزی در عالم دیگر بودهای، نمیپذیرد و ایمان نمیآورد.
هوش مصنوعی: اما گروهی که مورد عنایت خدایند، اثر انس با حضرت حق در آنان باقی است؛ هرچند خود ندانند که روزی در آن عالم بودهاند، چون پیامبری راستگو خبر دهد، نور راستی او و آن انس پنهان به هم میپیوندند و چون هموطناند یکدیگر را میشناسند و آنان بیدرنگ ایمان میآورند.
هوش مصنوعی: بهطور کلی هرجا اندکی از آن انس باقی باشد، تخم ایمان است و دیر یا زود ایمان میآورد؛ و هرکه آن انس در او بریده شده و راه دلش به غیب یکسره بسته است، ایمان آوردنش ممکن نیست، چنانکه قرآن میگوید برای آنان بیم دادن و ندادن یکسان است و خدا بر دل و گوش و چشمشان مهر نهاده است.
هوش مصنوعی: برخی بندگان را خدا پرده از پیش چشمشان برمیدارد تا همهٔ مراتب روحانی و جسمانی را که از آن گذشتهاند باز ببینند. گاه نیز برای نشان دادن قدرت و اقامهٔ حجت، کسی را هنگام پیوستن روح به تن از فراموشی نگه میدارند تا همهٔ مسیر از آغاز تا صلب پدر و رحم مادر و آمدن به دنیا را به یاد داشته باشد.
هوش مصنوعی: شیخ محمد کوف در نیشابور از شیخ علی مؤذن نقل میکرد که گفت به یاد دارم که از عالم قرب به این جهان میآمدم و اهل هر آسمان بر من میگریستند که بیچارهای را از قرب به دوری و از قدس به زندان دنیا میفرستند. خطاب الهی رسید که گمان نکنید فرستادن او از خواری اوست؛ اگر در عمرش یک بار دلوی آب در کوزهٔ پیرزنی بریزد، از صد هزار سال تسبیح شما در عالم قدس بهتر است. شما به آنچه دارید خشنود باشید و کار مرا به من واگذارید، که من چیزی میدانم که شما نمیدانید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.