بر شیشه خانهٔ دل افسرده سنگ زن
کم نیستی زگل قدحی را به رنگ زن
چشمی به وحشت آب ده از باغ اعتبار
مهری تو هم به محضر داغ پلنگ زن
رنج دگر مکش به کمانخانهٔ سپهر
جای نفس همین پر و بال خدنگ زن
تسلیم حکم عشق نشاید کم از سپند
گر خود در آتشت بنشاند شلنگ زن
امن است هرکجا سر تسلیم رهبر است
زین وضع فالگیر و به کام نهنگ زن
تاکی نفس به خونکشی از انتقام خصم
تیغیکه میزنی به فسانش به رنگ زن
هرغنچه زین بهارطلسم شکفتنی است
ای غافل از طرب در دلهای تنگ زن
خلد و جحیم چند کند غافل از خودت
آتش به کارگاه خیالات بنگ زن
همت زمین مشرب تغییر خجلت است
در دامنی که چین نزند دست چنگ زن
خمخانهها به گردش چشمت نمیرسد
امشب محرفی به دماغ فرنگ زن
بیدل شکست شیشهٔ دل نیز عالمیست
ساز جنونکن و قدحی در ترنگ زن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با خطابهای پیاپی مخاطب را به رهایی از دل افسرده، اعتبارات دنیا، کینهجویی و خیال بهشت و دوزخ فرا میخواند. او تسلیم در برابر عشق را مانند جهیدن اسپند در آتش، مایهٔ ایمنی و شادی میداند. غزل با این اندیشه پایان مییابد که شکستن شیشهٔ دل خود جهانی تازه است و باید با شوری دیوانهوار آن را پذیرفت.
هوش مصنوعی: بر خانهٔ شیشهای دل پژمرده سنگ بزن و آن را بشکن؛ تو از گل کمتر نیستی، تو هم مانند گل جامی رنگین سر بکش و شاد باش.
هوش مصنوعی: از باغ اعتبار و نامونشان دنیا بگریز و چشم را با رمیدن سیراب کن؛ تو هم مانند پلنگ که داغها بر پوست دارد، بر سند داغ و درد مهر تأیید بزن و آن را بپذیر.
هوش مصنوعی: در کمانخانهٔ آسمان رنج بیهوده نکش؛ به جای نفس کشیدن، چون پر تیر پرواز کن و بیدرنگ از این جهان بگذر.
هوش مصنوعی: در تسلیم به فرمان عشق نباید از اسپند کمتر بود؛ اگر عشق تو را در آتش نشاند، مانند اسپند شادمانه بجه و برقص.
هوش مصنوعی: هر جا که تسلیم و سرسپردگی راهنما باشد، ایمنی هست؛ از این حال فال نیک بگیر و بیهراس خود را به کام نهنگ بینداز.
هوش مصنوعی: تا کی از کینهجویی دشمن نفس خود را در خون بکشی؟ تیغی را که میخواهی با آن بزنی، بر سنگ فسانش بزن و آن را از کار بینداز.
هوش مصنوعی: در این بهار، هر غنچهای راز و طلسم شکفتن دارد؛ ای کسی که از شادی بیخبری، بر دلهای تنگ و گرفته بکوب تا بشکفند.
هوش مصنوعی: بهشت و دوزخ تا کی تو را از خودت غافل کنند؟ کارگاه خیالهای نشئهآور و بیاساس را به آتش بکش.
هوش مصنوعی: همت والا از دگرگونی و تغییر حال شرم دارد؛ دست به دامن کسی بزن که دامنش چین نمیخورد، یعنی کسی که ثابت و استوار است.
هوش مصنوعی: هیچ میخانهای به مستی گردش چشم تو نمیرسد؛ امشب با شوری تند ذهن و دماغ فرنگیان (بادهنوشان) را برهم بزن.
هوش مصنوعی: ای بیدل، شکستن شیشهٔ دل هم خود عالمی دیگر است؛ ساز جنون را بنواز و جامی را بشکن تا آوای شکستنش برخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.