بلبل آمد به در باغ و ز گل راه بخواست
وز گل این بار به فریاد و علی الله بخواست
گل بدو گفت اگرت آرزویی هست بخواه
خدمت خاص گلستان به سحرگاه بخواست
لاله با جام می سرخ چو آمد بر گل
گل ز بلبل غزلی تازه و دلخواه بخواست
کس فرستاد به من بلبل و از طبع مجیر
غزلی مخلص آن مدح شهنشاه بخواست
ارسلان شاه جهانگیر که خورشید فلک
از دل و همت او مرتبه و جاه بخواست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گفتوگویی خیالی در باغ است: بلبل با زاری از گل اجازهٔ ورود میخواهد و آرزویش خدمت سحرگاهی گلستان است. وقتی لاله با جام شراب به مجلس گل میآید، گل از بلبل غزلی تازه میخواهد و بلبل آن را از مجیر طلب میکند. شاعر از همینجا به ستایش ارسلانشاه گریز میزند و او را چنان بلندمرتبه میخواند که خورشید از همت او جاه میطلبد.
هوش مصنوعی: بلبل به درِ باغ آمد و از گل اجازهٔ ورود خواست؛ این بار با ناله و زاری و با سوگند به خدا از گل درخواست کرد.
هوش مصنوعی: گل به بلبل گفت اگر آرزویی داری بخواه؛ بلبل خواست که سحرگاهان خدمتگزار ویژهٔ گلستان باشد.
هوش مصنوعی: وقتی لاله با جامی از شراب سرخ نزد گل آمد، گل از بلبل غزلی تازه و دلپسند خواست تا مجلس کامل شود.
هوش مصنوعی: بلبل کسی را نزد من فرستاد و از طبع شاعرانهٔ مجیر غزلی خواست که گریزگاهش به ستایش شاهنشاه برسد.
هوش مصنوعی: آن شاهنشاه، ارسلانشاهِ جهانگشاست؛ چنان بزرگ است که خورشیدِ آسمان از دل و همت بلند او مقام و جاه طلب کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.