ایا سرو گلعذار دلارام غمگسار
میاموز زینهار تطاول ز روزگار
مدارم چو خاک خوار مجوی از برم کنار
که بیرویت ای نگار دلم را قرار نیست
برانداز کار و بار حذر کن ز روزگار
کنارم کن اختیار قدح جوی و روی یار
بکش جام خوشگوار کز این بهتر ایچ کار
که برگرفتم نگار در این روزگار نیست
شرف بخشم از وصال برون آرم از وبال
که از هجرت احتمال برون شد ز اعتدال
چه نازی به زلف و خال برون کن ز سر خیال
که سرمایه جمال چو گل پایدار نیست
به زلف چو مشک ناب ببردی دل کباب
کنون از در صواب فرستی مرا خطاب
از آن مانده در عذاب که از پس دل خراب
در آن زلف پر ز تاب صبا را گذار نیست
چو افکندیم به دام چو بردیم ننگ و نام
مشو تند و باش رام مکن جور بر دوام
میازارمان مدام کز آزردن غلام
به نزدیک خاص و عام بتر هیچ کار نیست
ز غم شد دلم کباب ز من رفت خورد و خواب
توانم نماند و تاب شد این چشم من سحاب
به رخ بر به جای آب روان کرد خون ناب
که آن گوهر خوشاب مرا در کنار نیست
تویی بر بتان امیر منم در کفت اسیر
ز ناصر کران مگیر مدانش چنین حقیر
که در طبع و در ضمیر جوانی است بینظیر
ولی در جهان پیر هنر در شمار نیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مسمط خطاب عاشقانهای به معشوق است که شاعر در آن از جور و دوری او شکایت میکند و او را به وصال و بادهنوشی و غنیمتشمردن روزگار فرامیخواند. شاعر به ناپایداری زیبایی هشدار میدهد، از سوختن دل و اشک خونین خود میگوید و از یار میخواهد بندهٔ خود را نیازارد. در پایان، ناصر از خود به عنوان جوانی هنرمند و بیهمتا یاد میکند و گله میکند که در این جهان پیر، هنر قدر و ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: ای یار سروقامت و گلرخسار که آرام دل و غمگسار منی، زنهار ستم و دستدرازی را از روزگار یاد نگیر.
هوش مصنوعی: مرا مانند خاک خوار و بیارزش مشمار و از من دوری مجوی، زیرا ای نگار، دلم بیروی تو آرام ندارد.
هوش مصنوعی: کار و گرفتاریهای دنیا را رها کن و از گردش روزگار بپرهیز؛ همآغوشی با مرا برگزین و جام شراب و دیدار یار را بجوی.
هوش مصنوعی: جام گوارا را بنوش، زیرا در این روزگار کاری بهتر از این و از در آغوش گرفتن یار نیست.
هوش مصنوعی: با وصال خود به من شرف ببخش و از بدبختی نجاتم بده، زیرا از جدایی تو تاب و تحملم از اندازه بیرون رفته است.
هوش مصنوعی: چرا به زلف و خال خود مینازی؟ این خیال را از سر بیرون کن، زیرا سرمایهٔ زیبایی مانند گل پایدار نمیماند.
هوش مصنوعی: با زلفی که مانند مشک خالص است دل سوختهٔ مرا بردی؛ اکنون درست آن است که مرا به سخنی و پیامی بنوازی.
هوش مصنوعی: از این رو در رنج ماندهام که دل ویرانم در آن زلف پرپیچوتاب گرفتار است و باد صبا هم راهی به آن ندارد که خبری بیاورد.
هوش مصنوعی: حال که ما را در دام انداختی و آبرو و نام ما را بردی، تندی مکن و نرم و رام باش و پیوسته ستم مکن.
هوش مصنوعی: ما را همیشه میازار، زیرا نزد خاص و عام کاری بدتر از آزردن بنده و غلام نیست.
هوش مصنوعی: از غم دلم سوخت و خوراک و خواب از من رفت؛ توان و تابی برایم نماند و چشمم مانند ابر بارانزا شد.
هوش مصنوعی: چشمم به جای اشک، خون خالص بر چهرهام روان کرد، زیرا آن مروارید درخشان یعنی یار در آغوشم نیست.
هوش مصنوعی: تو فرمانروای همهٔ زیبارویانی و من اسیر دست توام؛ از ناصر (شاعر) دوری مگزین و او را اینقدر کوچک و بیارزش مپندار.
هوش مصنوعی: زیرا او در طبع و اندیشه جوانی بیهمتاست، ولی در این جهان کهنه هنر و فضل به حساب نمیآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.