از چهره گل نقاب برخاست
فصل طرب و می مصفاست
بلبل به زبان حال گویاست
کآن دل که نه عاشق است خاراست
عشق آمد و صبر رخت بربست
با این دست مست توبه بشکست
وز خانه عافیت برون جست
واندر پی یار و جام صهباست
عالم همه در بیان عشق است
نقش دو جهان نشان عشق است
جایی که نه از جهان عشق است
سر دل ما از آن مبراست
عشق است کمال زندگانی
عشق است حیات جاودانی
بیعشق مباش تا توانی
کآن دل که نه عاشق است شیداست
من کشته چشم نرگسینم
من بسته زلف عنبرینم
نی از بر خود من این چنینم
در عهد ازل خدا چنین خواست
مستی خوش و در بهار خوشتر
واندر لب جویبار خوشتر
با مطرب و با نگار خوشتر
خرم دل آن کش این مهیاست
ساقی قدح شراب درده
وآن جام چو آفتاب درده
بانگی به ده خراب درده
گو وقت نشاط و روز صحراست
ای راحت روح دردمندان
در غمکده جهان ویران
دانی که بزد ز دست غم جان
مستی که نداند او چپ و راست
یک دم ز غم زمانه بگریز
با گردش روزگار مستیز
برخیز و قنینه در قدح ریز
کز باغ نفیر مرغ برخاست
از دست مده تو بوستان را
برخیز و بجوی دوستان را
کایام بهار گلستان را
چون چهره یار ما برآراست
شد باد بهار عطر پرداز
خوشتر ز بهشت گشت شیراز
آمد دل شاهدان به پرواز
دریاب که موسم مصلاست
ای مطرب گلرخ سمنبوی
بر رغم دل حسود بدگوی
تا شب همه این ترانه میگوی
کامروز زمانه نوبت ماست
سجاده بیار در خرابات
مشنو ز مقلدان مناجات
نه شطح قبول کن نه طامات
کاین جمله تخیلات و سوداست
صوفی تو ز خانقه برون آی
با ساز و نوای ارغنون
دل را به نشاط رهنمون آی
کایام تفرج و تماشاست
زن شیشه نام و ننگ بر سنگ
گل خواه بهار و باده و چنگ
کم خور غم روزگار صدرنگ
خوش باش که کارها نه پیداست
ناصر صفت کمال میجوی
پیراهن دل ز غم همیشوی
کآنکس برد از میان ما گوی
کاندر صف عشق پاک و یکتاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مسمط بهاریهای در ستایش عشق و شادی است. شاعر با آمدن بهار و شکفتن گل در شیراز و مصلا، ساقی و مطرب را به شراب و نوا فرا میخواند. عشق را کمال زندگی و تقدیری ازلی میداند و زاهدان مقلد و صوفیان خانقاهنشین را به رها کردن نام و ننگ و بیرون آمدن به تماشای بهار دعوت میکند. در پایان، ناصر به خود اندرز میدهد که دل را از غم بشوید، زیرا پیروزی از آن عاشق پاک و یکدل است.
هوش مصنوعی: گل نقاب از چهره برداشته و شکفته است. اکنون فصل شادی و نوشیدن شراب صاف است.
هوش مصنوعی: بلبل با زبان حال خود میگوید دلی که عاشق نباشد مانند سنگ خارا سخت و بیاحساس است.
هوش مصنوعی: عشق که آمد، صبر بار بست و رفت. دل مست با این حال توبهاش را شکست.
هوش مصنوعی: دل از خانهٔ سلامت و آسودگی بیرون جسته و اکنون در پی یار و جام شراب است.
هوش مصنوعی: سراسر جهان بیانگر عشق است و هرچه در دو جهان نقش بسته نشانهای از عشق است.
هوش مصنوعی: هر جایی که از قلمرو عشق نباشد، راز دل ما از آن بیزار و دور است.
هوش مصنوعی: عشق کمال زندگی و مایهٔ زندگی جاودان است.
هوش مصنوعی: تا میتوانی بیعشق نمان، زیرا دلی که عاشق نباشد آشفته و بیسامان است.
هوش مصنوعی: من کشتهٔ چشم نرگسمانند یار و گرفتار زلف خوشبوی او هستم.
هوش مصنوعی: این حال را خودم انتخاب نکردهام، بلکه خداوند در روز ازل چنین خواسته است.
هوش مصنوعی: مستی خوش است، در بهار خوشتر و کنار جویبار از آن هم خوشتر.
هوش مصنوعی: مستی همراه نوازنده و معشوق خوشتر است. خوشا دل کسی که اینها برایش فراهم است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام شراب را بده، آن جامی را که مانند خورشید میدرخشد.
هوش مصنوعی: در میخانه و میان رندان بانگ بزن و بگو که وقت شادی و روز رفتن به صحراست.
هوش مصنوعی: ای که مایهٔ آرامش جان دردمندان در این غمکدهٔ ویران جهانی،
هوش مصنوعی: میدانی که چه کسی جانش را از دست غم رهانید؟ آن مستی که چپ و راست را از هم نمیشناسد.
هوش مصنوعی: لحظهای از غم روزگار بگریز و با گردش زمانه ستیزه نکن.
هوش مصنوعی: برخیز و شراب را از شیشه در جام بریز، زیرا بانگ پرندگان از باغ بلند شده است.
هوش مصنوعی: فرصت بوستان را از دست نده. برخیز و دوستان را بیاب.
هوش مصنوعی: روزهای بهار گلستان را مانند چهرهٔ یار ما آراسته است.
هوش مصنوعی: باد بهار عطرافشان شده و شیراز از بهشت خوشتر گشته است.
هوش مصنوعی: دل زیبارویان به شوق آمده است. فرصت را دریاب که فصل گردش در مصلای شیراز است.
هوش مصنوعی: ای نوازندهٔ گلرخسار و یاسمنبوی، به کوری چشم حسود بدگو،
هوش مصنوعی: تا شب پیوسته این ترانه را بخوان که امروز نوبت ماست.
هوش مصنوعی: سجاده را به میخانه بیاور و به دعا و مناجات مقلدان ظاهربین گوش نده.
هوش مصنوعی: نه سخنان شطحآمیز را بپذیر و نه ادعاهای گزاف را، زیرا همهٔ اینها خیال و سودازدگی است.
هوش مصنوعی: ای صوفی، با ساز و نوای ارغنون از خانقاه بیرون بیا.
هوش مصنوعی: دل را به سوی شادی راهنمایی کن، زیرا روزگار گردش و تماشاست.
هوش مصنوعی: شیشهٔ نام و ننگ را به سنگ بزن و بشکن، و گل و بهار و شراب و چنگ بخواه.
هوش مصنوعی: برای روزگار رنگارنگ و ناپایدار کمتر غم بخور و شاد باش، زیرا سرانجام کارها معلوم نیست.
هوش مصنوعی: ای ناصر، در پی کمال باش و پیراهن دلت را از غم بشوی.
هوش مصنوعی: زیرا از میان ما کسی پیروز میشود که در صف عاشقان پاک و یکدل باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.