شیخ بهایی
»
نان و حلوا
»
بخش ۱۸ - حِکایَةُ العابِدِ الَّذي کانَ قوتُهُ العَلَفَ لِیَأْمنَ دینهُ مِنَ التَّلَفِ
نوجوانی از خواص پادشاه
می‌شدی، با حشمت و تمکین، به راه
دل ز غم خالی و سر پر از هوس
جمله اسباب تنعم پیش و پس
بر یکی عابد، در آن صحرا گذشت
کاو علف می‌خورد، آن آهوی دشت
هر زمان، در ذکر حی لایموت
شکر گویان کش میسر گشت قوت
نوجوان سویش خرامید و بگفت:
کای شده با وحشیان در قوت جفت!
سبز گشته، چون زمرد، رنگ تو
چونکه ناید جز علف در چنگ تو
شد تنت چون عنکبوت، از لاغری
چون گوزنان، چند در صحرا چری؟
گر چو من بودی تو خدمتگار شاه
در علف خوردن نمی‌گشتی تباه
پیر گفتش: کای جوان نامدار
کت بود از خدمت شه افتخار
گر چو من، تو نیز می‌خوردی علف
کی شدی عمرت در این خدمت تلف؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: نوجوانی از خاندان پادشاه با حشمت و ثروت زندگی می‌کند، اما به سراغ عابدی می‌رود که تنها علف می‌خورد و در میان وحشیان زندگی می‌کند. او عابد را مورد تمسخر قرار می‌دهد و به او می‌گوید که اگر مثل او در خدمت شاه بود، هرگز به چنین حالتی نمی‌افتاد. عابد در پاسخ به نوجوان توضیح می‌دهد که او با خوراک ساده‌اش دینش را از خطر دور نگه داشته و عمرش را بی‌هوده نمی‌سازد. در واقع، عابد با خضوع و شکرگزاری بر علف خوردن اصرار دارد و نشان می‌دهد که ارزش واقعی در غفلت از لذت‌های دنیوی و حفظ دیانت است.
هوش مصنوعی: اگر شما بتوانید در جوانی از نزدیکان پادشاه شوید و در زندگی با شکوه و دارای مقام و منزلت بالا باشید، به راحتی به لذات و خوشی‌های زندگی دست خواهید یافت.
هوش مصنوعی: دل از اندوه خالی و سر پر از آرزوهاست. همه چیز برای خوشی و لذت زندگی فراهم است، هم اکنون و هم در آینده.
هوش مصنوعی: عابدی در صحرا دید که آهویی علف می‌خورد. این عابد نیز برای تأمین قوت روزانه‌اش از علف‌ها استفاده می‌کرد.
هوش مصنوعی: هر بار که نام خداوند حی لایموت (زنده همیشه) را می‌برد، به شکرگزاری مشغول می‌شود و در نتیجه، به او قوت و روزی می‌رسد.
هوش مصنوعی: نوجوان به او نزدیک شد و گفت: چرا تو که در زندگی‌ات با چیزهای وحشی و طبیعی غذا می‌خوری، این‌گونه به نظر می‌رسی؟
هوش مصنوعی: رنگ تو سبز و شگفت‌انگیز همچون زمرد شده است، اما تنها غذایی که در دست تو می‌رسد علف است.
هوش مصنوعی: تن تو از لاغری مانند تن عنکبوت شده است، چقدر می‌خواهی در بیابان علف بخوری؟
هوش مصنوعی: اگر تو هم مثل من خدمت‌گزار شاه بودی، در خوردن علف و نداشتن غذا این‌قدر هدر نمی‌رفتی و ضایع نمی‌شدی.
هوش مصنوعی: پیر به آن جوان معروف می‌گوید: ای جوان، آیا افتخاری از خدمت به پادشاه نداری؟
هوش مصنوعی: اگر تو هم مانند من علف می‌خوردی، عمرت هم در این خدمت هدر نمی‌رفت.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.