گَرَم رونی وَرَم خونی ته ذونی
وَرَم آخر بسوزنی ته ذونی
وَرَم بر سر زنی الوند و میمند
نمیوازم خدا ذونی ته ذونی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گَرَم رونی وَرَم خونی ته ذونی
وَرَم آخر بسوزنی ته ذونی
وَرَم بر سر زنی الوند و میمند
نمیوازم خدا ذونی ته ذونی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این دوبیتی عشق و احساسات عمیق خود را بازگو می‌کند و از شور و شوقی که به معشوق دارد سخن می‌گوید. او با بیانی احساسی به وصف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود می‌پردازد و به نوعی به تجربه‌های عاشقانه و سختی‌هایی که در این مسیر وجود دارد اشاره می‌کند. حسرت و اشتیاق در کلام شاعر موج می‌زند و نشان‌دهنده‌ی عمق عشق اوست.
هوش مصنوعی: اگر تو مرا بخوانی و من را برنجانی، می‌دانی اگر در آتش بسوزانی؟
هوش مصنوعی: فردی با احساس ناامیدی و غم به فردی اشاره می‌کند که دارای زیبایی و جذابیت خاصی است و در مقام افشا کردن دلتنگی و عشقش، از خدا می‌خواهد تا جانش را بشناسد؛ زیرا به شدت تحت تأثیر این زیبایی قرار دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.