چارمین پرده عجایب پرده بود
پردههای دیگران گم کرده بود
پردهای در پردهای در پردهای
بیصفت دید او عجایب پردهای
در میان پردهٔ خضرا صفت
برتر از ادراک و وهم و معرفت
بود نوری ساطع و آتش نهاد
نور او بر سالک حیران فتاد
شعله های تیغ گون بر هر صفت
میزدندی هر زمانی یک صفت
برق استغنای او افروخته
جملهٔ عالم ازو افروخته
نور او بودی ز تحقیق و یقین
کی شود این سر بر هرکس یقین
بود نوری نه سرش پیدا نه بن
کی درآید وصف او اندر سخن
از کمال صنع و از تف نظر
راه او شد در زمان نزدیک تر
بود نوری رنگ رنگ از هم شده
جملهٔعالم ازو معظم شده
بود نوری از تجلّی در وصول
این مگر فهمی کند صاحب قبول
بود نوری زینت عالم شده
پرتوش تمکینی آدم شده
نور تحقیقی یقین تر زان ندید
لال شد سالک چو آن هیبت بدید
رفت پیش پیر چون راهش بُد آن
تا شود نور یقین او را عیان
در میان نور پیری زنده دید
ذات او اندر یقین پاینده دید
بود پیری در میان نور در
زو نباشد در جهان مشهور تر
صاحب اسرار کلّی گشته او
لیک هم در پرده بد در جست و جو
سالها گردیده در شیب و فراز
لیک هم مانده درون پرده باز
اوستاد او را بکلی کرده کل
او یقین خود بُده در راه کل
هم بنور او منور پردهها
هم بطرح او مدوّر پرده ها
هم یقین او گمان برداشته
شعله های نور را بفراشته
هم منیت در هویت باخته
سرمدی در سر مدیت تاخته
راز اشیا را شده او پایدار
هر دم از پرده شد و آشکار
جملهٔ پرده ازو پر نور بود
بود نزدیک و بمعنی دور بود
سبز خنگی زیر ران او بدید
چشم عالم همچو او دیگر ندید
سبز خنگی بر نهاده لاجورد
در جهان بسیار دیده گرم و سرد
نور پرده تابداری کرده بود
از نهیب او خماری کرده بود
خیمه نوری طناب اندر طناب
پردههای او حباب اندر حباب
پس سلامی کرد اندر روی او
آنگهی آمد روان بر سوی او
دید رویش را تمامی همچو ماه
از تف رویش نمیکرد او نگاه
چشم ره بین اندران حیران شده
هم ز دیده روی او تیره شده
ذات او هر دم کمالی بیش داشت
هر دم از نوعی جمالی مینگاشت
یک قلم در دست و لوحی پیش او
اندر آن جا آمده در جست و جو
هر زمان آن پیر میکردی نظر
در نظر کردن شده در رهگذر
ذات عیسی را درینجا گه بیان
گر نمیدانی درین منزل نشان
در صفت هر دم فروتر آمدی
از سوی بالا فرو تر آمدی
هر نشیبی را بود ذاتی فراز
هر فرازی را بود در عین راز
مرد ره بین چون چنان راهی بدید
همچنان میرفت تا او آرمید
گفت ای معنی و صورت جمله تو
در برونی و درونی جمله تو
عکس نور تو شده هر دوجهان
از تو پیدا گشته این راز نهان
ای تمامت پرده ازتو روشنی
عکس نعلت داده مه را روشنی
نور تو بگرفته در کون و مکان
این زمان هستی تو درعین عیان
ذات تو آمد صفات راهبر
مر مرا راهی نما ای راهبر
عکس تو بر جان من شوقی نهاد
این زمانم گوییا ذوقی نهاد
راه من بنمای در این جایگاه
زانکه استادم بود در ره پناه
گفت ای پرسنده مجنون صفت
اوستاد آنجا بداند معرفت
راه از من برتر آمد پیش او
راه پیدا میشود در نور او
راه میرو هر زمان واپس ممان
تا مگر یابی امان اندر امان
راه دورست اندرین ره دار پای
چون درین ره آمدی میدار پای
راه دورست و پر آفت ای عزیز
هست اندر راه تو بسیار چیز
راه دورست وهمی بین و مترس
اندرین ره آی و میبین و مترس
چست رو تا روی استاد جهان
باز بینی راه جویی این زمان
تو اگر از راز من داری خبر
بازگویی راز با من سر بسر
سیرت استاد با من بازگوی
آنچه دیدی بر یقین پر راز گوی
کام این مسکین بیچاره برآر
زانکه اندر راه گشتم سوگوار
اوستادم این زمان خودتم ز دست
ذات من گویی در آنجا گم بدست
هم تو آخر رمزی از استاد گوی
تا بدانم حال خود در جست و جوی
گفت ای پرسنده بشنو تو جواب
انقلاب پرده میکن انقلاب
این زمان بسیار سالست ای عزیز
تا بدانستم درین بسیار چیز
صنعت استاد دیدم سالها
هم ازو معلوم کردم حالها
راز استادم عیانی چند شد
گرچه پای من کنون در بند شد
راز استادم عیان چندی نمود
عاقبت آنجایگه بندی نمود
پرده را از سوی بالا مینگر
آن زمان از سوی پرده درگذر
تا شوی واقف ز راز اوستاد
کاین همه ترتیب کلی اونهاد
تو تماشای برون کن راه بین
راه میبین آنگهی شو راه بین
آنچه اول دیدهٔ در پرده باز
تو چه دیدی اولین پرده باز
حال ایشان جملگی با او بگفت
راز راز ودر زمان اندر نهفت
گفت ایشان بازمانده در رهند
جملگی خدمت گزار در گهند
ماندهاند حیران درین پرده عجب
بازمانده گشتهاند از این سبب
نورافشان جمله از نور منست
راه کلّی هم ز نورم روشنست
هم ز بالا نور از من میرود
کار گاه نور از من میرود
لیک من هم نیز ازین حیران ترم
در میان پرده سرگردان ترم
هر زمان از منزلی آیم بره
نیست مارا هیچ منزل از بنه
گاه در شیبم گهی اندر فراز
باز میجویم ز استاد این نیاز
باز میجویم همی استاد خود
تا مگر او را به بینم تا ابد
گر مرا در گردش آید در نهاد
من نخواهم این همه بی اوستاد
سالها مقصود من او بوده است
تا مرا استاد خود کی بوده است
اوستادم اوستاد جمله است
از خودی خود همه ترتیب بست
این همه ترتیب پرده اوستاد
از برای دیدن خود او نهاد
اوست جمله لیک ناپیدا بمن
زان شدستم این چنین شیدا بمن
اوست جمله لیک میآید خطاب
هر دم از استاد کلی این جواب
نور خود را راز پنهانی مکن
جز براه من تو گردانی مکن
جز براهم پرده دیگر مگرد
آنچه من گویم رهی دیگر مگرد
در ره و در پرده سرگردان شدم
من چو تو در پردهها حیران شدم
معنیء داری ز من بالاتری
این زمان در آب تو تشنهتری
گرهمی خواهی که بینی اوستاد
اندرین راهت قدم باید نهاد
در چنین پرده ممان هر جای باز
ورنه مانی از برون پرده باز
من بسی این راه را طی کردهام
لیک اکنون بازمانده بر درم
هرکه این پرده بکلی راه برد
بعد از آن این پرده را از ره سپرد
در زمان زان پرده بیند اوستاد
کاین همه ترتیب و قانون اونهاد
جهد کن ای رهبر پاکیزه رای
تا نمانی همچو من اینجا بجای
راه رو در ره ممان ای پرده باز
تا نگردد در عقوبت ره دراز
زود بگذر رو درآنجا راه جوی
گر تو هستی مرد راهش راه جوی
گفت ای پیر مبارک روی من
یک زمان دیگر نگه کن سوی من
بازگوی احوال را هم بر تمام
تا که چندین پرده دارد احترام
چند پرده بایدم زینجا گذشت
تا مرا گردد ازین اسرار گشت
چند دیگر پردهها اندر رهست
کاین نه راهی خرد و رای کوتهست
گفت چارت پرده دیگر برو
هم چنین میرو تو راه و میشنو
غلغل و تسبیح پیران اندران
تا به بینی آن زمان عین عیان
جایگاهی خوفناک اندر رهست
ره گذارت این زمان آنجاگهست
تا نه پنداری که راهی خرد شد
ای بسا کس کاندرین ره مرد شد
همچو تو بسیار کس من دیدهام
در مقام عشق صاحب دیدهام
آنچه تو دیدی و هم بشنیدهای
تو کجا همچون من اینجا دیدهای
راه تو بر سقف این پرده درست
در پس این پرده یک پرده درست
جهد کن تا خود ازو داری نگاه
تا نگردد رنج برد تو تباه
جهد کن تا تو ازو میبگذری
ور بمانی باز ازو غافل تری
زانکه سهمی با سیاست در رهت
تا نه پنداری که راهی کوتهست
این سخن حقا که از تهدید نیست
این ز دیده میرود تقلید نیست
هر کسی را زین سخن بویی دهند
هرکسی از معنیش شویی دهند
کی بیابد بوی این عقل فضول
زانکه اسرایست بی فصل و فضول
راه بینا این ره از ایشان بپرس
هر که دیده باشدش آسان بپرس
بگذر از این پرده و کبر منی
گر تو مرد راه بین روشنی
بگذر و بگذار استاد ازل
تو طلب کن تا بیابی بی حیل
گر تو استاد ازل بشناختی
از همه کردارها پرداختی
ای دریغا درد مردانت نبود
روزی مردانت میدانت نبود
ای دریغا قدر خود نشناختی
عمر هرزه در صور در باختی
ای دریغا رنج تو ضایع شده
اندر اینجا کار تو ضایع شده
اوستاد چرخ آنجا باز جوی
آنچه گم کردی هم از خود باز جوی
اوستادت برد اندر پرده باز
آمدی اندر درون پرده باز
پرده خود بر دریدی بی خبر
هم ز استادت ندیدی هیچ اثر
پرده برداری باستادت رسی
تو چنین در پرده مانده واپسی
ای دریغا در درون پردهٔ
لیک خود را این زمان گم کردهٔ
ای دریغا ای دریغا ای دریغ
همچو ماهی این زمان در زیر میغ
ای دریغا گر از این بیرون شوی
خرقه پوش گنبد گردون شوی
زود بگذر هیچ آرامی مگیر
اندرین ره هیچ انجامی مگیر
بگذر ای دل تا نمانی باز پس
زود بنگر راه و منگر باز پس
بگذر ای دل پرده از خود باز کن
اوستاد خرقه را آواز کن
تا مگر رویش ببینی در گذار
تا شود اسرار کلی آشکار
بگذر این ره تو ممان در پرده باز
گرنه بازیها کند این پرده باز
هرچه دیدی آن خیالی بود و بس
هرچه گفتی آن محالی بود و بس
بازجوی استاد و بگذر شادوار
چند باشی خوار و سرگردان نزار
چند مانی در نهاد خویشتن
بگذر از این پردههای جان و تن
چون شنید این راز از استاد پیر
هم نظر آمد مرو را دستگیر
پس قدم در راه بنهاد و برفت
برق وار اندر ره افتاد و برفت
میشد اندر ره عیان اندر نهان
باز میگردید او در هر زمان
راه را میدید و میبرّید راه
تا مگر جایی رسد زان جایگاه
خود بخود میگفت این راز او براه
میگذشت و مینوشت آنگاه راه
زار و حیران ناتوان و مستمند
بازمانده دل نزار و تن به بند
بند راه او همین صورت شده
راه کرده بی حد و ماتم زده
گفت این خود کردهام اندر عیان
این چنین هرگز که کرد اندر جهان
من چنین حیران در این راه دراز
تن ضعیف و دل نزار وجان گداز
این که من کردم که کردست او بخود
دور افتادم دریغا از خرد
دور افتادم چنین بیچاره من
زار و محروم وزخان آواره من
ای دریغا راه من دور اوفتاد
از چه سر تا پای مهجور اوفتاد
من چه دانستم درین راه دراز
تا مرا باشد قرین کار ساز
من نه تنها زار اندر ره شدم
من کجا اینجای مرد ره شدم
ای دریغا رنج برد و سعی من
صرف شد اندر چنین راه فتن
ای دریغا هیچکس آگه نشد
هیچکس با من کنون همره نشد
آن بلا را هم بخود برداشتم
خلق بدگو را بخود بگماشتم
این بلای خلق بر من جور کرد
این چنین از پردهام در دور کرد
من ندانم تادگر ره باز من
باز بینم روی خویشان ووطن
کی بیاران دگر من در رسم
این چنین حیران بمانده در پسم
کی شود دیدار استادم یقین
تا گمان من شود کلّی یقین
کی سپارم راه کلّی را تمام
تا شود زان حضرتم حاصل تمام
این مرادم حاصل آید یا نه خود
بازماندم این چنین حیران بخود
کار من در عاقبت پیدا شود
تا درین راهم رهی پیدا شود
این همه سعی تو گردد ناپدید
کی در آن حضرت همی خواهی رسید
برتر از عقلست راه پیچ پیچ
راه دور و چون به بینی هیچ هیچ
در کمال عزّ هرگز کی رسم
من ندانم تا در آنجا کی رسم
حاصلم گردد ز راز بی نشان
ترجمان من شود این ترجمان
حاصلم گردد ندانم تا که چون
مر مرا آنجا که باشد رهنمون
رهنمایم کیست در راه یقین
تا مگر بیرون شوم از کفر و دین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به توصیف سالکی میپردازد که از پردههای مختلف معنوی عبور میکند و به نوری دست مییابد که فراتر از درک و تصور اوست. این نور، نوری است که عالم را متجلی میکند و سالک را در حیرت فرو میبرد. سالک به استادش روی میآورد و از او تقاضای هدایت میکند. استاد دربارهٔ رازهای پرده و ارتباط آن با درک عمیقتر از حقیقت صحبت میکند و از سالک میخواهد تا با تلاش و تعهد در این راه پیش برود. در نهایت، این سفر معرفتی نمایانگر جستجوی دائمی انسان برای شناخت حقیقت و اتصال به منبع نور و دانش است.
هوش مصنوعی: پردهٔ چهارم پردهای شگفت بود که پردههای دیگر را در خود ناپدید کرده بود.
هوش مصنوعی: سالک پردهای تودرتو دید، پردهای در دل پردهای دیگر، شگفت و بیرون از هر وصف.
هوش مصنوعی: در میان این پردهٔ سبزگون چیزی بود که از فهم و خیال و شناخت آدمی برتر بود.
هوش مصنوعی: نوری درخشان با سرشتی آتشین در آنجا بود و پرتو آن بر سالکِ سرگشته افتاد.
هوش مصنوعی: شعلههایی همچون تیغ هر لحظه بر هر صفتی میزد و آن را میسوزاند و میبرید.
هوش مصنوعی: برق بینیازی آن نور افروخته بود و همهٔ جهان از آن روشنی گرفته بود.
هوش مصنوعی: آن نور از حقیقت و یقین برمیخاست، و این راز برای هر کسی روشن و یقینی نمیشود.
هوش مصنوعی: نوری بود که نه آغازش پیدا بود و نه پایانش؛ وصف آن هرگز در سخن نمیگنجد.
هوش مصنوعی: از کمال آفرینش الهی و گرمی نگاه، راه سالک به سوی آن نور در همان دم نزدیکتر شد.
هوش مصنوعی: نوری بود که به رنگهای گوناگون جدا شده بود و همهٔ جهان از آن بزرگی و شکوه یافته بود.
هوش مصنوعی: نوری بود که از جلوهٔ حق در مقام وصال پدید میآمد؛ این را شاید تنها کسی بفهمد که پذیرفتهٔ درگاه است.
هوش مصنوعی: نوری بود که زیور جهان شده بود و پرتو آن مایهٔ استواری و پایداری آدم گشته بود.
هوش مصنوعی: سالک نوری حقیقیتر و یقینیتر از آن ندیده بود و چون آن شکوه و هیبت را دید، زبانش بند آمد.
هوش مصنوعی: چون راهش از آنجا میگذشت، نزد پیر رفت تا نور یقین بر او آشکار شود.
هوش مصنوعی: در میان آن نور پیری زنده دید که ذاتش در مقام یقین پایدار و جاودان بود.
هوش مصنوعی: در میان آن نور پیری بود که در جهان کسی از او نامدارتر نبود.
هوش مصنوعی: او دارندهٔ همهٔ رازها شده بود، اما همچنان در پرده مانده و در جستوجو بود.
هوش مصنوعی: سالها در فراز و نشیب راه گشته بود، ولی باز هم درون پرده مانده بود.
هوش مصنوعی: استاد او را بهتمامی کامل کرده بود و او در راه رسیدن به کل، خود عین یقین بود.
هوش مصنوعی: پردهها هم از نور او روشن بودند و هم به طرح و نقشهٔ او گرد و چرخان شده بودند.
هوش مصنوعی: یقین او گمان را از میان برداشته و شعلههای نور را برافراشته بود.
هوش مصنوعی: خودی و منیت خود را در هستی حق باخته بود و در راز ازلی و ابدی پیش تاخته بود.
هوش مصنوعی: او نگهدارندهٔ راز چیزها شده بود و هر لحظه از پرده بیرون میآمد و آشکار میشد.
هوش مصنوعی: همهٔ پرده از او پر از نور بود؛ به ظاهر نزدیک بود، ولی در حقیقت دور بود.
هوش مصنوعی: سالک اسبی سبز و سپیدفام زیر ران پیر دید که چشم جهان مانند آن را ندیده بود.
هوش مصنوعی: آن اسب سبز و سپید، زینی لاجوردی بر پشت داشت و گرم و سرد جهان را بسیار دیده بود.
هوش مصنوعی: نور پرده تابان و درخشان شده بود و از هیبت آن پیر، سالک حالی همچون مستی و خماری یافته بود.
هوش مصنوعی: خیمهای از نور بود که طنابهایش پشت سر هم کشیده شده و پردههایش لایه بر لایه مانند حباب بر روی هم نشسته بود.
هوش مصنوعی: سالک رو به او سلام کرد و سپس روان به سوی او رفت.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او را مانند ماه کامل دید، اما از گرما و درخشش آن چهره نمیتوانست به او نگاه کند.
هوش مصنوعی: چشم راهبین سالک در برابر او حیران ماند و از شدت نور، دیدنِ روی او برایش تار شد.
هوش مصنوعی: ذات آن صاحب پرده هر لحظه کمال بیشتری مییافت و هر دم جلوهای تازه از زیبایی نشان میداد.
هوش مصنوعی: قلمی در دست و لوحی پیش رو داشت و گویی در آنجا در کار جستوجو بود.
هوش مصنوعی: آن پیر هر لحظه نگاه میکرد و در همان نگاهکردن گویی در راه و در حال سیر بود.
هوش مصنوعی: در این مقام، ذات عیسی بیان میشود؛ اگر نمیدانی، نشانهاش را در این منزل بجوی.
هوش مصنوعی: او در صفت هر لحظه فروتنتر میشد و از مرتبهٔ بالا به پایین فرود میآمد.
هوش مصنوعی: هر فرودی در ذات خود فرازی دارد و هر فرازی در عین خود رازی نهفته دارد؛ یعنی فروتنی عین بلندی است.
هوش مصنوعی: سالک راهبین چون چنین راهی را دید، همچنان پیش رفت تا به آرامش رسید.
هوش مصنوعی: سالک گفت: ای کسی که معنا و صورت همه تویی و ظاهر و باطن همه از توست.
هوش مصنوعی: هر دو جهان بازتاب نور توست و این راز پنهان از تو آشکار شده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که همهٔ این پرده از تو روشن است و بازتاب نعل اسب تو به ماه روشنی داده است.
هوش مصنوعی: نور تو همهٔ هستی و مکان را فرا گرفته و اکنون وجود تو آشکارا پیداست.
هوش مصنوعی: ذات تو راهنمای صفات است؛ ای راهنما، به من راهی نشان بده.
هوش مصنوعی: بازتاب تو در جانم شوقی پدید آورد و گویی اکنون مرا ذوق و لذتی بخشید.
هوش مصنوعی: در این جایگاه راهم را نشان بده، زیرا استادم در این راه پناه من است و به او میخواهم برسم.
هوش مصنوعی: صاحب پرده گفت: ای پرسندهٔ دیوانهوار، معرفت راستین را آن استاد در آنجا میداند.
هوش مصنوعی: راه رسیدن به او از مرتبهٔ من فراتر است و راه تنها در نور خود او پیدا میشود.
هوش مصنوعی: پیوسته راه برو و عقب نمان تا شاید پیاپی به امان و ایمنی برسی.
هوش مصنوعی: این راه دور است، پس پایدار باش؛ اکنون که در این راه آمدهای استوار بمان.
هوش مصنوعی: ای عزیز، راه دور و پرآفت است و چیزهای بسیاری در راهت پیش خواهد آمد.
هوش مصنوعی: راه دور است و پر از وهم و خیال؛ آنها را ببین اما نترس، در این راه بیا و نگاه کن و نترس.
هوش مصنوعی: چابک برو تا به روی استاد جهان برسی و اکنون باز در جستوجوی راه باشی.
هوش مصنوعی: اگر تو از راز من آگاه شدهای، آن راز را سراسر برای من بازگو.
هوش مصنوعی: احوال و سیرت استاد را برای من بگو و آنچه با یقین دیدی، با همهٔ رازهایش بیان کن.
هوش مصنوعی: سالک میگوید: آرزوی من بیچارهٔ درمانده را برآور، چون در این راه سوگوار و غمگین شدهام.
هوش مصنوعی: اکنون استادم را از دست دادهام و گویی ذات و وجود من نیز در آنجا گم شده است.
هوش مصنوعی: دستکم تو نشانه و رمزی از استاد بگو تا در این جستوجو حال خودم را بشناسم.
هوش مصنوعی: صاحب پردهٔ چهارم پاسخ داد: ای پرسنده، جواب را بشنو؛ پرده را برگردان و دگرگون کن و از آن بگذر.
هوش مصنوعی: ای عزیز، سالهای بسیاری است که در این راه چیزهای فراوانی دانستهام.
هوش مصنوعی: سالها هنر و آفرینش استاد را دیدم و از او حالهای بسیاری را دریافتم.
هوش مصنوعی: راز استادم تا اندازهای برایم آشکار شد، هرچند اکنون پایم در بند است.
هوش مصنوعی: راز استاد مدتی آشکارا نمایان بود، اما سرانجام در همانجا مرا در بند کرد و از پیشرفت بازداشت.
هوش مصنوعی: به پرده از سوی بالا بنگر و آنگاه از آن پرده بگذر.
هوش مصنوعی: تا از راز استاد آگاه شوی و بدانی که همهٔ این نظم و ترتیب را او بنیاد نهاده است.
هوش مصنوعی: نخست ظاهر را تماشا کن و راه را ببین؛ راه را خوب بنگر و آنگاه بینای راه شو.
هوش مصنوعی: از سالک میپرسد: آنچه در آغاز در پرده دیدی بازگو؛ در نخستین پرده چه دیدی؟
هوش مصنوعی: سالک حال همهٔ آنان را یکبهیک و راز به راز برای او گفت و بیدرنگ آن را پنهان داشت.
هوش مصنوعی: او گفت: آنان در راه بازماندهاند و همه خدمتگزار درگاه هستند.
هوش مصنوعی: آنان در این پردهٔ شگفت حیران ماندهاند و به همین سبب از رفتن بازماندهاند.
هوش مصنوعی: همهٔ نورافشانان نورشان از نور من است و تمام راه از نور من روشن است.
هوش مصنوعی: از بالا نور از من میتابد و کارگاه روشنایی به دست من میگردد.
هوش مصنوعی: اما من خود از آنان حیرانترم و در میان این پرده سرگردانتر.
هوش مصنوعی: هر لحظه از منزلی به راه میافتم و هیچ منزل و جای ثابتی برای ماندن ندارم.
هوش مصنوعی: گاه در نشیب هستم و گاه در فراز، و همچنان این نیاز را از استاد میطلبم.
هوش مصنوعی: پیوسته استاد خود را میجویم، به این امید که او را برای همیشه ببینم.
هوش مصنوعی: اگر گردش و چرخش در سرشت من افتاده است، این همه را بی استاد نمیخواهم.
هوش مصنوعی: سالها مقصود من او بوده است و در شگفتم که از کی او استاد من بوده است.
هوش مصنوعی: استاد من استاد همه است و همهٔ این نظم را از ذات خود پدید آورده است.
هوش مصنوعی: استاد همهٔ این ترتیب پردهها را برای دیدن و جلوهٔ خویش بنا نهاده است.
هوش مصنوعی: همه چیز اوست، اما بر من پنهان است و از همین روست که اینچنین شیدا و دلباخته شدهام.
هوش مصنوعی: همه چیز اوست، و هر لحظه از سوی استاد کل این پاسخ و خطاب به من میرسد.
هوش مصنوعی: خطاب استاد کل این است که نور خود را پنهان مکن و جز در راه من سرگردانی و گردش مکن.
هوش مصنوعی: جز در راه من به پردهٔ دیگری مرو و از آنچه من میگویم به راه دیگری منحرف مشو.
هوش مصنوعی: پیرِ این پرده به سالک میگوید: من هم در این راه و این پرده سرگردان شدم و مانند تو در پردهها حیران ماندم.
هوش مصنوعی: تو معنا و مرتبهای بالاتر از من داری، ولی اکنون با آنکه در آبی، تشنهتری؛ یعنی در میان حقیقت هنوز طلب بیشتری داری.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی استاد را ببینی، باید در این راه گام بگذاری و پیش بروی.
هوش مصنوعی: در چنین پردهای هیچ جا درنگ مکن، وگرنه بیرون از پرده بازمیمانی.
هوش مصنوعی: من این راه را بسیار پیمودهام، اما اکنون بر این در بازماندهام و پیشتر نرفتهام.
هوش مصنوعی: هر کس این پرده را بهتمامی پیمود و راه آن را شناخت، پس از آن از این پرده عبور کرد.
هوش مصنوعی: او بیدرنگ از ورای آن پرده استادی را میبیند که این همه نظم و قانون را نهاده است.
هوش مصنوعی: ای رهرو پاکاندیش، بکوش تا مانند من اینجا درنمانی.
هوش مصنوعی: ای کسی که از پردهها گذر میکنی، راه برو و در راه توقف مکن تا راهت به سبب کیفرِ درنگ طولانی نشود.
هوش مصنوعی: زود بگذر و در آن جایگاه راه بجوی؛ اگر مرد این راهی، جویای راه باش.
هوش مصنوعی: سالک گفت: ای پیر خجستهروی من، لحظهای دیگر به من توجه کن.
هوش مصنوعی: احوال را بهتمامی برایم بازگو که این راه چند پرده و منزل محترم دارد.
هوش مصنوعی: از اینجا چند پرده باید بگذرم تا این اسرار بر من آشکار شود؟
هوش مصنوعی: چند پردهٔ دیگر در راه است؟ زیرا این راه کوچک نیست و با اندیشهٔ کوتاه پیموده نمیشود.
هوش مصنوعی: پیر گفت: چهار پردهٔ دیگر را بپیما؛ همچنان راه برو و گوش بسپار.
هوش مصنوعی: در آن پردهها بانگ و تسبیح پیران را میشنوی تا آنگاه حقیقت را آشکارا ببینی.
هوش مصنوعی: در راه جایگاهی هولناک هست و اکنون گذرگاه تو همان جاست.
هوش مصنوعی: گمان مبر که این راه کوچک و آسان است؛ بسیار کسان در این راه از پا درآمدند و مردند.
هوش مصنوعی: من بسیار کسان مانند تو دیدهام و در مقام عشق اهل بینش و دیدارم.
هوش مصنوعی: آنچه تو دیده و شنیدهای، کجا مانند آن است که من در اینجا دیدهام؟
هوش مصنوعی: راه تو درست از فراز این پرده میگذرد و پشت این پرده پردهٔ دیگری قرار دارد.
هوش مصنوعی: بکوش تا خود را از خطر آن پرده نگاه داری تا رنجی که بردهای تباه نشود.
هوش مصنوعی: بکوش تا از آن بگذری، و اگر بازبمانی، غافلتر از پیش خواهی شد.
هوش مصنوعی: زیرا در راه تو هیبت و سختگیری و کیفری هست؛ پس گمان مبر که راه کوتاه است.
هوش مصنوعی: به حق، این سخن برای ترساندن نیست؛ از روی دیدن و تجربه است، نه از روی تقلید.
هوش مصنوعی: از این سخن به هر کس بهرهای و نشانهای میرسد و هر کس به اندازهٔ فهم خود از معنای آن چیزی درمییابد.
هوش مصنوعی: عقلِ زیادهگو و فضول کی بوی این حقیقت را درمییابد؟ زیرا این اسراری است که با تقسیمبندی و سخنپردازی عقلی به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: این راه را از راهبینان و اهل بصیرت بپرس؛ از کسی که آن را دیده است آسان میتوانی بپرسی.
هوش مصنوعی: اگر مرد راهبین و روشندلی، از این پرده و از تکبر و خودبینی بگذر.
هوش مصنوعی: بگذر و استاد ازلی را طلب کن؛ تو بجوی تا بیهیچ نیرنگ و حیلهای او را بیابی.
هوش مصنوعی: اگر استاد ازلی را میشناختی، از همهٔ کارها و اعمال دیگر فارغ میشدی.
هوش مصنوعی: افسوس که درد مردان راه را نداشتی و روزی و میدان مردان حق نصیب تو نشد.
هوش مصنوعی: افسوس که قدر خود را نشناختی و عمرت را بیهوده در صورتها و ظواهر باختی.
هوش مصنوعی: افسوس که رنج تو هدر رفت و کارت در این مرحله تباه شد.
هوش مصنوعی: استادی را که گردانندهٔ چرخ است در آنجا بجوی، و آنچه را گم کردهای در درون خودت جستوجو کن.
هوش مصنوعی: استادت تو را دوباره به درون پرده برد و تو باز به درون پرده آمدی.
هوش مصنوعی: بیخبر پردهٔ خود را دریدی، اما از استادت هیچ نشانی ندیدی.
هوش مصنوعی: اگر پرده را برداری به استادت میرسی، ولی تو همچنان در پرده ماندهای و عقب افتادهای.
هوش مصنوعی: افسوس که در درون پردهای، اما اکنون خود را گم کردهای.
هوش مصنوعی: افسوس بسیار که اکنون مانند ماهی هستی که زیر ابر پنهان مانده است.
هوش مصنوعی: افسوس، اگر از این پرده بیرون آیی، خرقهپوش گنبد آسمان میشوی و به مقام بلند میرسی.
هوش مصنوعی: زود بگذر و هیچ آرام مگیر، و در این راه برای خود هیچ پایانی قائل مشو.
هوش مصنوعی: ای دل، بگذر تا عقب نمانی؛ زود راه پیش رو را بنگر و به پشت سر نگاه مکن.
هوش مصنوعی: ای دل، بگذر و پرده را از خود کنار بزن و استادِ خرقهبخش را صدا کن.
هوش مصنوعی: تا شاید در گذر چهرهاش را ببینی و همهٔ اسرار برایت آشکار شود.
هوش مصنوعی: از این راه بگذر و در پرده نمان، وگرنه این پرده دوباره با تو بازیها و فریبها خواهد کرد.
هوش مصنوعی: هر چه دیدی تنها خیال بود و هر چه گفتی سخنی ناممکن و بیاساس بود.
هوش مصنوعی: استاد را دوباره بجوی و شادمانه بگذر؛ تا کی خوار و سرگردان و نزار میمانی؟
هوش مصنوعی: تا کی در وجود و سرشت خود گرفتار میمانی؟ از این پردههای جان و تن بگذر.
هوش مصنوعی: چون سالک این راز را از استاد پیر شنید، نظر و عنایت او یاورش شد.
هوش مصنوعی: آنگاه سالک در راه گام نهاد و رفت، و مانند برق شتابان به راه افتاد.
هوش مصنوعی: او در راه، هم آشکارا و هم پنهانی پیش میرفت و هر لحظه باز سرگردان میگشت و جستوجو میکرد.
هوش مصنوعی: سالک راه را میدید و آن را میپیمود، به این امید که از آن منزل به جایی برسد.
هوش مصنوعی: در راه این راز را با خود زمزمه میکرد و همچنان راه را میپیمود و طی میکرد.
هوش مصنوعی: نالان و سرگشته و ناتوان و درمانده شده بود؛ از رفتن بازمانده، دلش رنجور و تنش گرفتار بند بود.
هوش مصنوعی: همین صورت و ظاهر مانع و بند راه او شده بود؛ راهی بیپایان پیموده و اندوهگین و ماتمزده شده بود.
هوش مصنوعی: با خود گفت: این را آشکارا خودم بر سر خود آوردهام؛ چه کسی در جهان هرگز چنین کاری کرده است؟
هوش مصنوعی: من در این راه طولانی چنین سرگردانم، با تنی ناتوان و دلی رنجور و جانی که آب میشود.
هوش مصنوعی: آنچه من با خود کردم چه کسی با خود کرده است؟ افسوس که از خرد و عقل دور افتادم.
هوش مصنوعی: من بیچاره چنین دور افتادم؛ نالان و بینصیب و از خانه و کاشانهٔ خود آواره شدم.
هوش مصنوعی: افسوس که راه من دور و دراز شد؛ چرا سراپای وجودم به دوری و هجران گرفتار شد؟
هوش مصنوعی: من چه میدانستم که در این راه دراز کارسازی همراه و یار من خواهد بود یا نه؟
هوش مصنوعی: نه فقط در این راه زار و خسته شدم، بلکه من کجا شایستهٔ آن بودم که در این مقام مرد این راه باشم؟
هوش مصنوعی: افسوس که رنج و کوشش من در چنین راه پرفتنه و آزمونی هزینه شد.
هوش مصنوعی: افسوس که هیچکس از حال من آگاه نشد و اکنون هیچکس همراه من نیست.
هوش مصنوعی: آن بلا را خودم به جان خریدم و مردم بدگو را خودم بر خود گماشتم.
هوش مصنوعی: این بلای مردم بر من ستم کرد و مرا اینگونه از پرده و حریم خودم دور ساخت.
هوش مصنوعی: نمیدانم که آیا بار دیگر روی خویشان و وطنم را خواهم دید یا نه.
هوش مصنوعی: کی به یاران دیگر خواهم رسید، در حالی که چنین سرگردان از آنان عقب ماندهام؟
هوش مصنوعی: کی بهراستی دیدار استاد پیرم نصیبم میشود تا گمان و تردیدم یکسره به یقین بدل شود؟
هوش مصنوعی: کی همهٔ راه را بهطور کامل میپیمایم تا از آن درگاه الهی بهرهٔ کامل بیابم؟
هوش مصنوعی: آیا این آرزویم برآورده میشود یا نه؟ چنین سرگشته با خود درماندهام.
هوش مصنوعی: سرانجام کار من روشن خواهد شد، تا آنگاه که در این راه برایم گشایش و راهی پدید آید.
هوش مصنوعی: سالک خود را خطاب میکند: همهٔ این کوشش تو از میان میرود؛ کی به آن درگاه خواهی رسید؟
هوش مصنوعی: این راه پرپیچوخم برتر از عقل است؛ راهی دور است و چون درست بنگری، همهچیز در آن هیچ و نیست است.
هوش مصنوعی: کی به کمال عزت و بزرگی خواهم رسید؟ نمیدانم کی به آنجا میرسم.
هوش مصنوعی: آرزو دارد از آن راز بینشان بهرهای بیابد و آن راهنما و ترجمان حقیقت، زبان و بیانگر او شود.
هوش مصنوعی: نمیدانم این بهره چگونه نصیبم میشود و در آنجا چه کسی راهنمای من خواهد بود.
هوش مصنوعی: در راه یقین راهنمای من کیست تا شاید از دوگانگی کفر و دین فراتر بروم و از آن بیرون آیم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.