بود مجنونی بدست آئینهٔ
چون بکردی جمعه هر آدینهٔ
برگشادی پرده از آئینه باز
تا چو بیرون آمدی خلق از نماز
آینه در روی مردم داشتی
چون شدی مردم بسی بگذاشتی
خلق چون بسیار در چشم آمدیش
آینه بفکندی و خشم آمدیش
مردمان پیشش شدندی دلنواز
پس بدادندیش آن آئینه باز
باز چون آن خلق بسیار آمدی
بار دیگر خشم در کار آمدی
آینه در رهگذار انداختی
خلق از سر باز با او ساختی
گاه بگرفتی و گه بگذاشتی
گاه بفکندی و گه برداشتی
چون نبودی خلق را پروای او
عاقبت غالب شدی سودای او
گفتی آن باید مرا کاین مردمان
روی خود بینند حاضر یک زمان
لیک یک تن را همی نه کم نه بیش
وا نمیگردد ز روی و ریش خویش
هرکرا پروای خود نبود دمی
هرگزش پروای حق باشد همی
این چنین مشغول و سرگردان شده
در غم شغل جهانت جان شده
تا کی آخر جمع خواهی کرد تو
جمع چندان کن که خواهی خورد تو
ای که روزی میکنی چندین طلب
جان شیرین جوی و نور دین طلب
ای ترا هر لحظه تلبیسی دگر
در بن هر مویت ابلیسی دگر
در حقیقت رو ز عادت دور باش
نی ز ابلیسی بخود مغرور باش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: دیوانهای هر جمعه آینهای را جلوی چهرهٔ نمازگزاران میگرفت و چون جمعیت زیاد میشد خشمگین آن را میانداخت و مردم دوباره به او بازش میدادند. او میگفت میخواهد مردم دمی خود را ببینند، ولی هیچکس به خود نمینگرد. عطار نتیجه میگیرد کسی که پروای خود ندارد پروای خدا نیز نخواهد داشت، و خواننده را از دنیاطلبی و گردآوری مال، فریبهای نفس، عادت و غرور ابلیسی برحذر میدارد و به جستن نور دین فرامیخواند.
هوش مصنوعی: دیوانهای بود که آینهای در دست داشت و هر هفته روز جمعه، به هنگام نماز جمعه، کاری را تکرار میکرد.
هوش مصنوعی: وقتی مردم از نماز بیرون میآمدند، او پوشش آینه را کنار میزد.
هوش مصنوعی: آینه را جلوی چهرهٔ مردم میگرفت و چون مردم بسیار میشدند، مدتی آن را رها میکرد.
هوش مصنوعی: وقتی جمعیت در چشمش زیاد میشد، خشمگین میشد و آینه را به زمین میانداخت.
هوش مصنوعی: مردم با مهربانی نزدش میرفتند و دلش را به دست میآوردند و آینه را دوباره به او برمیگرداندند.
هوش مصنوعی: ولی چون باز جمعیت زیاد میشد، دوباره خشمش برمیانگیخت.
هوش مصنوعی: آینه را در گذرگاه میانداخت و مردم دوباره از نو با او مدارا میکردند.
هوش مصنوعی: کارش همین بود: گاهی آینه را میگرفت و گاهی رها میکرد، گاهی میانداخت و گاهی برمیداشت.
هوش مصنوعی: چون مردم به او و کارش اعتنایی نداشتند، سرانجام جنونش بر او چیره میشد.
هوش مصنوعی: دیوانه میگفت: خواستهام این است که این مردم دمی چهرهٔ خود را حاضرانه ببینند و به خود بنگرند.
هوش مصنوعی: اما حتی یک نفر، نه کم و نه بیش، به چهره و ریش خود بازنمیگردد و به خویشتن نمینگرد.
هوش مصنوعی: کسی که یک دم هم پروای خود و شناخت خویش را ندارد، چگونه ممکن است هرگز پروای خدا داشته باشد؟
هوش مصنوعی: خطاب به خواننده: تو اینگونه سرگرم و سرگردان شدهای و جانت در غم کار و بار دنیا از دست رفته است.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی مال گرد آوری؟ تنها به اندازهای جمع کن که خواهی خورد.
هوش مصنوعی: ای کسی که اینهمه در پی روزی هستی، به جای آن جان شیرین و نور دین را بجوی.
هوش مصنوعی: ای کسی که هر لحظه فریب و نیرنگ تازهای داری و زیر هر موی تو شیطانی دیگر نهفته است.
هوش مصنوعی: برو و در راه حقیقت از عادتها دوری کن و مانند ابلیس به خود مغرور مباش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.