نان پزی دیوانه و بیچاره شد
وز میان نان پزان آواره شد
شهر میگشتی چو پی گم کردهٔ
گردهٔ میخواستی بی کردهٔ
سایلی پرسید ازو کای حیله جوی
گردهٔ بی کرده چون باشد بگوی
گفت تا من پختمی یک گرده نان
گردهٔ نو در رسیدی همچنان
تا بپختی گردهٔ ای بیخبر
در بر ریشم نهادندی دگر
چون سری پیدا نبد این گرده را
سر بگردید از جنون این مرده را
بر دلم چیزی درآمد از اله
گفت صد گرده مپز یک گرده خواه
روز تا شب گردهٔ نان میبست
گردهٔ آخر رسد از صد کست
خوش خوشی میرو میانراه تو
گردهٔ بی کردهٔ میخواه تو
چارهٔ صد گرده میبایست کرد
تا مرا یک گرده میبایست خورد
این زمان هر روز شکر میخورم
به زنان صد چیز دیگر میخورم
گرترا نان نرسد از حق زان بود
تادلت پیوسته سرگردان بود
زانکه گر سرگشتهٔ نان خواهدش
ندهدش نان زانکه گریان خواهدش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: نانوایی که از رنج بیپایانِ پختن نان برای دیگران دیوانه شده، در شهر میگردد و «نانِ بیزحمت» میخواهد. در پاسخ پرسنده میگوید از خدا به او الهام شد که به جای پختن صد نان، یک نان بخواهد و اکنون بیرنج روزیاش فراوان میرسد. عطار در پایان نتیجه میگیرد که اگر خدا روزی کسی را دیر میرساند، برای آن است که دل او سرگردان و گریان به درگاهش بماند.
هوش مصنوعی: نانوایی دیوانه و درمانده شد و از میان نانوایان و از کار و جایگاه خود آواره گشت.
هوش مصنوعی: مانند کسی که راهش را گم کرده در شهر میگشت و قرص نانی میخواست که خودش آن را نپخته و برایش زحمتی نکشیده باشد.
هوش مصنوعی: پرسندهای از او پرسید: ای حیلهگر، بگو نانِ نپخته و بیزحمت چگونه نانی است؟
هوش مصنوعی: دیوانه پاسخ داد: هر بار که یک قرص نان میپختم، بیدرنگ قرص نان تازهٔ دیگری برای پختن از راه میرسید.
هوش مصنوعی: ای بیخبر، هنوز یک قرص نان را تمام نکرده بودم که نان دیگری را پیش رویم میگذاشتند.
هوش مصنوعی: چون این نانپختن پایانی نداشت، سرِ این درماندهٔ نیمهجان از دیوانگی به دوران افتاد.
هوش مصنوعی: آنگاه از سوی خدا الهامی به دلم رسید که گفت: صد نان مپز، تنها یک نان بخواه.
هوش مصنوعی: دنبالهی آن الهام: تو از صبح تا شب نان میپختی، در حالی که سرانجام یک قرص نان از صد کس به تو خواهد رسید.
هوش مصنوعی: آسوده و شادمان در راه برو و نانی را بخواه که برایش رنج نبردهای.
هوش مصنوعی: پیش از این باید صد نان میپختم و رنجش را میبردم تا خودم یک نان بخورم.
هوش مصنوعی: اما اکنون هر روز شکر میخورم و به جای نان صد چیز دیگر و بهتر روزیام میشود.
هوش مصنوعی: شاعر نتیجه میگیرد: اگر از سوی خدا نانی به تو نمیرسد، برای آن است که دلت همواره سرگردان و جویای او بماند.
هوش مصنوعی: زیرا وقتی خدا بنده را سرگشته در طلب نان بخواهد، به او نان نمیدهد، چون میخواهد او گریان و نیازمند درگاهش باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.