اهل لیلی نیز مجنون را دمی
در قبیله ره ندادندی همی
داشت چوپانی در آن صحرا نشست
پوستی بستد ازو مجنون مست
سرنگون شد، پوست اندر سرفکند
خویشتن را کرد همچون گوسفند
آن شبان را گفت بهر کردگار
در میان گوسفندانم گذار
سوی لیلی ران رمه، من در میان
تا بیابم بوی لیلی یک زمان
تا نهان از دوست، زیر پوست من
بهره گیرم ساعتی از دوست من
گر ترا یک دم چنین دردیستی
در بن هر موی تو مردیستی
ای دریغا درد مردانت نبود
روزی مردان میدانت نبود
عاقبت مجنون چو زیر پوست شد
در رمه پنهان به کوی دوست شد
خوش خوشی برخاست اول جوش ازو
پس به آخر گشت زایل هوش ازو
چون درآمد عشق و آب از سرگذشت
برگرفتش آن شبان بردش به دشت
آب زد بر روی آن مست خراب
تا دمی بنشست آن آتش ز آب
بعد از آن، روزی مگر مجنون مست
کرد با قومی به صحرا در، نشست
یک تن از قومش به مجنون گفت باز
بس برهنه ماندهای ای سرفراز
جامهای کان دوستتر داری و بس
گر بگویی من بیارم این نفس
گفت هرجامه سزای دوست نیست
هیچ جامه بهترم از پوست نیست
پوستی خواهم از آن گوسفند
چشم بد را نیز میسوزم سپند
اطلس و اکسون مجنون پوستست
پوست خواهد هرک لیلی دوستست
بردهام در پوست بوی دوست من
کی ستانم جامهای جز پوست من
دل خبر از پوست یافت از دوستی
چون ندارم مغز باری پوستی
عشق باید کز خرد بستاندت
پس صفات تو بدل گرداندت
کمترین چیزیت در محو صفات
بخشش جانست و ترک ترهات
پای درنه گر سرافرازی چنین
زآن که بازی نیست جانبازی چنین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مجنون که عاشق لیلی شده بود، تصمیم میگیرد تا به شکل گوسفند درآید و به کوی او برود. او پوست گوسفندی بر تن میکند و خود را در میان گوسفندان قرار میدهد تا بوی لیلی را احساس کند. وقتی در میان گوسفندان پنهان میشود، شور و شوقش او را فرا میگیرد، اما در نهایت عشق او به قدری عمیق است که از حال میرود. همچنان که در این حالت رنج میکشد، به یاد میآورد که هیچ جامهای به زیبایی یاد دوستش نیست و از این رو، پوست گوسفند را بر تن خود ترجیح میدهد. مجنون بر این باور است که عشق واقعی انسان را بیخود میکند و از زمین به آسمان میبرد.
هوش مصنوعی: اهل قبیلهٔ لیلی به مجنون اجازه نمیدادند که حتی لحظهای به داخل قبیلهٔ خودشان برود.
هوش مصنوعی: در صحرا چوپانی نشسته بود که مجنون مست، پوست گوسفندی از او گرفت و به خود پوشید.
هوش مصنوعی: مجنون بهطرزی که گویی در حال انقراض است، پوست را به خود پوشیده و خود را مانند گوسفند به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: شبانی به خدا میگوید که من را در میان گوسفندانم قرار بده تا در کنار آنها باشم.
هوش مصنوعی: من به سمت لیلی میروم و در میان گوسفندها هستم تا بتوانم بوی لیلی را یک لحظه پیدا کنم.
هوش مصنوعی: میخواهم برای مدت کوتاهی، در حالی که از دوست خود پنهان هستم، از محبت او بهرهمند شوم.
هوش مصنوعی: اگر تو برای یک لحظه هم چنین دردی را احساس کنی، در واقع در عمق وجودت مردانه و شجاع زندگی میکنی.
هوش مصنوعی: ای کاش دردی که مردانِ باوفا و فداکار دارند، نصیب تو نمیشد؛ چون در روزگار، مردان را نمیدیدی که این چنین دردهایی را تحمل کنند.
هوش مصنوعی: مجنون در نهایت وقتی که پوست گوسفند را به تن کرد، در میان گوسفندان پنهان شد و به سوی محبوبش، لیلی، رفت.
هوش مصنوعی: در ابتدای عشق و شور و حال، مجنون از شادی و سرخوشی به وجد میآید، اما در نهایت آن حال و هوایش از بین میرود و او از حال میرود.
هوش مصنوعی: وقتی عشق وارد شد و به اوج خود رسید، آن شبان را به دشت برد و سرش را از آب پر کرد.
هوش مصنوعی: مجنون مست و هشیار را آب زنده کرد و او به مدت کوتاهی آرام گرفت تا آتش عشقش که در درونش شعلهور بود، خاموش شود.
هوش مصنوعی: مجنون در روزی با گروهی در صحرا مست شد و آنها دور هم نشسته بودند.
هوش مصنوعی: یکی از افراد گروه به مجنون گفت که هنوز برهنهای و این حالت مناسب تو نیست، ای فرد برجسته و ر طیف.
هوش مصنوعی: اگر بگویی که کدام لباس را بیشتر از همه دوست داری و به من بدهی تا برایت بیاورم، منظور تو چیست؟
هوش مصنوعی: او میگوید هیچ لباسی مناسب دوست نیست و هیچ چیزی برای او بهتر از پوست گوسفند نیست.
هوش مصنوعی: من از پوست گوسفند استفاده میکنم و میخواهم این پوست را به عنوان جامهای برای خود برگزینم. همچنین با سوزاندن سپند (مقوی یا ضد چشم زخم)، چشمزخم را نیز دور میکنم.
هوش مصنوعی: مجنون و لیلی در عشق خود به همدیگر به حدی مبهوت و سرگشتهاند که مجنون خود را در پوست گوسفند پنهان کرده است. او هر چیز دیگری را که به غیر از عشق لیلی باشد، بیارزش و بیاهمیت میداند.
هوش مصنوعی: در وجودم تنها بویی از دوستی دارم و کسی نمیتواند از من چیزی غیر از این پوست را بگیرد.
هوش مصنوعی: دل من از عشق و دوستی به پوستی (ظاهر) آگاه شده است، اما چون مغز و فهمی (معنایی عمیق) از آن ندارم، تنها پوستهای از آن باقی مانده است.
هوش مصنوعی: عشق باید به قدری عقل و درک تو را بگیرد که صفات و ویژگیهای تو را تغییر دهد و به حالت دیگری درآورد.
هوش مصنوعی: کمترین چیزی که باعث میشود انسان در صفات زشت محو شود، بخشیدن جان به دیگران و رها کردن بیهودهگوییهاست.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی سرافراز و معتبر باشی، باید قدمی در این راه بگذاری؛ چرا که این کار بازی و سرگرمی نیست، بلکه شجاعت و جانبازی میطلبد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.