برامد نالهٔ کوس از در شاه
بجوش آمد چو دریا کشور شاه
ز عالم، بانگ زرّین نای برخاست
ز بانگ نای،دل از جای برخاست
جهان در زیر گرد ره نهان شد
همه خاک زمین بر آسمان شد
بدین کردار، تاج پادشاهان
سپه میراند تا دشت سپاهان
چو از رومی سپاهانی خبر یافت
سپاهی گرد کرد و کار دریافت
ببالا،گرد دو لشکر چنان بود
که گویی نردبان آسمان بود
برامد از بیابان نالهٔ کوس
تو گفتی کوس میزد بر زمین، بوس
ز آواز درای و بانگ شیپور
تو گفتی در قیامت میدمد صور
سحرگاه از میان گرد لشکر
دُرفشان شد درفش شاه قیصر
ز عکس خود، همه سرهای نیزه
شده مانندهٔ خورشید ریزه
ز عکس جوش و بانگ تبیره
شده تفّیده مغز و چشم خیره
نماز دیگری خورشید شاهان
فرود آمد بصحرای سپاهان
برون تافت از کنار جنگ جایش
چو خورشیدی مه پرده سرایش
چو تاج چرخ سوی باختر شد
عروس آسمان پیرایه درشد
جهان شد زیر خیمه ناپدیدار
زمین چون آسمان شد خیمه کردار
شب تیره درین پیروزه خرگاه
سیاهی بود، زرّین گویش از ماه
مگر بر تخت نرد چرخ، پروین
بگردانید چندان مهره زرّین
شبی تاریک بر راه مجرّه
شده خورشید روشن ذرّه ذرّه
شفق را جامهٔ خونی کشیده
زدبران شکل مامونی کشیده
گرفته تختهٔ افلاک جدول
نشسته شب که اقلیدس کند حل
ز آب زر، ذوابه بر کشیده
چو دیبای کبود زر کشیده
نیاسودند آن شب جمله در دشت
که تا چتر از سر افلاک بر گشت
چو خورشید از دم کژدم برامد
ز عالم بانگ رویین خم برامد
چو گیتی گشت چون دریای سیماب
دو لشکر سر برآوردند از خواب
کشیدند آن دلیران صف ز هر سو
باستادند هر یک روی در رو
خروش نای چون صور سرافیل
بگردون شد ز پشت کوههٔ پیل
سواران آهنین دل کوه رفتار
ز سر تا پای در آهن گرفتار
دوباره صد هزار از پای تا فرق
چو ماهی جمله در جوشن شده غرق
نخستین، پیش میدان شد پیاده
قدم غرقه در آهن تا چکاده
بیک ره تیر بگشادند برهم
بیک ساعت درافتادند بر هم
جهان پنهان شد از گرد سواران
هوا تاریک گشت ازتیر باران
چنان گردی پدیدار آمد از راه
که شد چون گنبد گل، گنبد ماه
بزیر گرد، مهر و ماه گم شد
سپهر راه بین را راه گم شد
ز پیکان عالمی پر ژاله کردند
زمین از خون مردم لاله کردند
هرانکس را کزان یک ژاله بگرفت
جهان از خون آنکس لاله بگرفت
فلک از عکس چون دریای خون شد
زمین از پای اسبان چون ستون شد
معلّق گر نبودی طاس گردون
شدی تاسر چو طشت خاک پرخون
روان شد سیل خون فرسنگ فرسنگ
میان خون سر مردان چو خرچنگ
برامد جوی خون از اوج گردون
چو بحر خون همی زد موج، گردون
ز کشته کوه شد یکسوی کشور
ز خون دریا شد آن یکسوی دیگر
ز گرما، مرکبان بی تن ببودند
بجای کفک، خون افگن ببودند
چو تیغ از خون دشمن ریخت باران
قلم شد تیغ در دست سواران
ز خون، شنگرف گفتی میسرشتند
همه شنگرف، اسبان مینوشتند
چنان برخاست ازعالم قیامت
که دیو آنجا گرفت از بیم اقامت
قیامت بود، امّا خلق زنده
بسی مرده بسی هرسو فگنده
ز خون خصم روی هفت اقلیم
گرفته جوی خون چون روی تقویم
همه کار زمین خونخوارگی بود
فلک از دور، خود نظّارگی بود
چو طاس آتش ازگردون در افتاد
گهر از طشت گردون باسرافتاد
چو شد در قیروان خورشید غرقاب
برون ریخت از مسام چرخ سیماب
گروهی کشته را از هم گشادند
گروهی خسته را مرهم نهادند
چو پر بگشاد مرغ صبحگاهی
مه روشن معلّق شد بماهی
بماهی همچو یونس صید شد ماه
برآمد یوسف خورشید ازچاه
گهی بر خاک و گه بر میغ میزد
سپر بود و دو دستی تیغ میزد
سرافرازان دگر ره،صف کشیدند
دو رویه صور در گیتی دمیدند
بپیش صف درآمد خسرو از پس
کشید از خون بپای اسب اطلس
چو رعدی گشت، حالی یک فغان زد
که گویی این جهان بر آن جهان زد
گهی تاخت اسپ بر بالا و پستی
گهی زد تیغ پیش و پس دو دستی
تو گفتی داشت آنجا میغ در تیغ
که خون میریخت و میزد تیغ در میغ
اجل با تیغ او همسر همی رفت
قضا همچون قلم بر سر همی رفت
چو برقی تیغ او میرفت و میریخت
بیک ضربت بسی سر از سران ریخت
چو لاله بود سر تا پای در خون
که میآمد ز کوهی کشته بیرون
ز لشکرگاه میشد نعره بر ماه
ز بسم اللّه وز الحمدللّه
جهان ازشعلهٔ خورشید پرتف
چو آتش گشته هر شمشیر در کف
زمین گل شد ز خون سرفرازان
فرو ماندند بر جا اسپ تازان
زمین را خون چنان غرقاب میکرد
که ماهی زمین اشناب میکرد
بآخر، بر سپهدار از سپاهان
شکستی آمد از خورشید شاهان
چو در گردید این زرّین سطرلاب
ازین نه تختهٔ پاشیده سیماب
ز دست شب گریزان در افق شد
مه از مشرق برین نیلی تتق شد
جهانی شد فلک پر دُرّ شهوار
گرفت آفاق عالم میغ هموار
شبی همچون سیاهی بصر شد
ز گور کافران تاریکتر شد
شبی در چادر قیری نهفته
چو زیر چشم بندی،چشم خفته
طلایه بی خبر در خواب مانده
ز غفلت بر ره سیلاب مانده
یکی نیکو مثل زد پیر استاد
که خواب مرد سلطان هست بیداد
در آن تاریک شب خسرو برون شد
شبیخون کرد و دشمن سر نگون شد
بگرد لشکر دشمن درامد
جهان بر لشکر دشمن سرامد
سپاه از خواب درجستند ناگاه
یکی زیشان نه لشگر دیدنه شاه
بهم گفتند هنگام گریزست
که شب چون هندوی انگشت تیزست
درافگند اسپ بر شه، خسرو نو
نبودش خانه، مانش کرد خسرو
درامد گرد شه پیل و پیاده
ز اسپ خویش رخ بر شه نهاده
چه گویم قصّه، وقت صبحگاهان
بزاری کشته شد شاه سپاهان
شبی نابوده خوش در زندگانی
شبش خوش کرده نوروز جوانی
جهانا تا کی از تو بس که کشتی
نگشتی سیرچندین کس که کشتی
چو میداری کهن افتادهیی را
چراپس میبری نوزادهیی را
زهی مرگ پیاپی این چه کارست
که در هر دم نه مرگی صد هزارست
اگر نه مرگ مردم عام بودی
زهی حسرت که در ایام بودی
تو چون شمعی درین زندان همی باش
میان سوختن خندان همی باش
نیی تنها بنه تن، چند از اندوه
که تن را خوش بود مرگی بانبوه
کسی کو مُرد اگر تو پیش بینی
براندیشی و مرگ خویش بینی
چرا بر مردگان بسیار گریی
که میباید که برخود زار گریی
چو داری مردهیی افتاده در پیش
تویی آن مرده، بگری زار بر خویش
رهی دورست امّا بعد مرگت
ازینجا برد باید زاد و برگت
اگردر دست و گردرمان، از اینجاست
که زاد راه بی پایان ازینجاست
تو خود زینجا سر رفتن نداری
که جز خوردن و یا خفتن نداری
چو تو از زخم خاری خسته گردی
چه سازی گر بدوزخ بسته گردی
چو ازخاری توانی شد دژم تو
مکن بر هیچ گلبرگی ستم تو
اگر شاه سپاهان بد نکردی
بهر یک تیغ، زخمی صد نخوردی
بخوزستان چو چندانی جفا کرد
ز قیصر در سپاهان آن قفا خورد
چو پیدا گشت تاج شاه انجم
ز زیر هودج چرخ چهارم
فرو شد شه با سپاهان چو جمشید
منوّر کرد عالم را چو خورشید
در گنج گهر بر خویش بگشاد
ببخشش هر دو دست از پیش بگشاد
بزرگان را بخلعت نامور کرد
همه کار سپاهان معتبر کرد
ولی پیوسته خسرو در تعب بود
که از هر گلشن آنجا گل طلب بود
بسی زان بت خبر جست و نمییافت
بهر دم بیشتر جست و نمییافت
بشه گفتند گشت آن ماه غرقاب
ازو یا ماهی آگاهست یا آب
نشد یک ذرّه از گل شاه نومید
که عاشق زنده ز امّیدست جاوید
دلش خالی نشد از مهر آن ماه
خیالش بست نقش چهر آن ماه
بسی بگریست و چون دیوانهیی شد
ز شرم مردمان در خانهیی شد
زبان بگشاد چون بلبل بگفتار
که ای گل کردیم در خون گرفتار
چو مور از خانه بیرون اوفتادم
چو مویی درجهان افگند بادم
تویی یار، از تو یاری مینبینم
تن خویش از نزاری مینبینم
کجا رفتی که من بیتو چنانم
که چون دریای آتش گشت جانم
ز چشمم خون گشادی و برفتی
مرا در خون نهادی و برفتی
چنان زخمی بجان من رسیدست
که خوناب از مسام من چکیدست
ز بیخوابی چنان شد کار بر من
که دشمن میبگرید زار بر من
همه شب خون دل از چشم بارم
خیالت را چگونه چشم دارم
هران رازی که در دل داشتم من
ز خون بر روی خود بنگاشتم من
بیا و یک نظر بر رویم انداز
ز روی من فرو خوان این همه راز
چو آخر از دلش آن سوز برخاست
بدیدار جهان افروز برخاست
چو شیدایی دران ایوان همی گشت
بیک یک خانه سرگردان همی گشت
درون خانهیی یک تخت زر دید
برو سر گشتهیی بی پا و سر دید
تنی چون شوشهٔ زر از نزاری
فرو مانده بصد سختی و زاری
ز جان سیر آمده ازناتوانی
شده گلگونهٔ او زعفرانی
چو یافت از چهرهٔ او شاه بهره
جهان افروز بود آن ماه چهره
دل خسرو بدرد آمد ز دردش
برامد همچو زر از روی زردش
بدان رنجور گفت ای ماه چونی
که داری همچو گردون سرنگونی
چنین زار و نزار آخر چرایی
مگر بیماری از درد جدایی
مگر در علت عشقی گرفتار
که نتوان داد شرح آن بگفتار
جهان افروز او را آشنا یافت
بنو، گفتی که جانی از خدا یافت
نظر بگشاد و در خسرو نگه کرد
ز دیده اشک خونین سر بره کرد
چنان بر چشمش از خون بسته شد راه
که نتوانست دیدن چهرهٔشاه
همه بیناییش از خون فرو بست
وزان خون راه بر گردون فرو بست
بسی بگریست خسرو بر سر او
ز نرگس کرد پرخون بستر او
میان اشک ازو آغشته تر شد
بپای افتاد وزو سرگشته تر شد
جهان افروز چون با خویش آمد
ز سر در اشک چشمش پیش آمد
رخش چون ماه جان افزای میدید
خطش بر مه جهان آرای میدید
خطی همچون زمّرد گرد ماهی
هزاران حلقه در زلف سیاهی
رخش چون دید، با دل درمری ماند
از آن رخ همچو شاهی در غری ماند
دران دم مینیندیشید از کس
نگاهی می نکرد از پیش و از پس
کسی درد فراق یار برده
بسی در هجر او تیمار خورده
کجا اندیشد ازتیر ملامت
که دید از عشق ورزیدن سلامت؟
ز بی صبری برفت ازدل قرارش
بدست آورد زلف مشگبارش
چو زلف یار خود در دست میدید
همه خلق جهان را مست میدید
نهادش روی بر روی و بیکبار
نه عقلش ماند و نه جان سبکبار
چنان از اشتیاقش جان همی سوخت
که جان خویش بر جانان همی دوخت
چو لختی بیخودی کرد آن دل افروز
بخسرو گفت کای شمع جهان سوز
مرا در جوی بیتو آب خونست
ترا در جوی بی من آب چونست
مرا زین درد کی خواهی رهانید
بکام خویش کی خواهی رسانید
ببین تا چون رگ جانم گشادی
چگونه داغ بر جانم نهادی
بصد محنت گرفتارم تو کردی
چو مویت سرنگونسارم تو کردی
منم جانی وفایت را بسر بر
دلی پرخون و چشمی تا بسر بر
زرنگ و بوی عالم چشم بسته
ببوی آشتی رنگی نشسته
چو کوزه دست بر سر پای در گل
چو کاسه سوز و گرمی کرده حاصل
بدل بردن، برم چندان نشستی
که دل بربودی و در جان نشستی
مکن بر جان ودل چندین کمینم
بترس آخر ز آه آتشینم
طبیبم بودهیی درمان من کن
ببین دردم دوای جان من کن
چو هردم یاد آید از پزشکم
بپهلو می بگرداند سرشکم
دو چشمم تیره بی آن ماهپارهست
چگونه تیره شد چون پر ستارهست
چو چشم تیره کرد آن ماهپاره
از آن بیرون شد از چشمم ستاره
چو شمعم ازتف آن شهد شیرین
نداد این خسته دل راموم مومین
چنان مشغول جان افزای خویشم
که نیست از عشق او پروای خویشم
اگر درمان نخواهد کرد یارم
ز عشقش کشتهیی انگار زارم
بگفت القصّه از هر گونه یابی
توقع بودش از خسرو جوابی
شه اوّل گفت ای سرو سمن بوی
مرا از قصّهٔ گلرخ خبرگوی
خبرده تا درین ایوانست یا نه
کجاست این جایگه پنهانست یا نه
بسی سوگند خورد آن ماهپاره
که گل شد غرقه چون در آبساده
کسی را در جهان از وی خبر نیست
مرا زین بیش آگاهی دگر نیست
چو خسرو این خبر بشنید دانست
که هرچ آن ماه میگوید چنانست
دگر ره در میان آتش افتاد
دل او در غم آن دلکش افتاد
دگر ره گفت از سر کارم افتاد
ز گل در راه چندین خارم افتاد
بدل گفتم رخ دمساز بینم
گلم را در سپاهان باز بینم
بکام خویشتن نابوده روزی
شبم خوش کرد وصل دلفروزی
چو گلرویم شود الحق پدیدار
شود کار مرا رونق پدیدار
کز اوّل رونقی بگرفت حالم
گرفت آخر ولی از جان ملالم
مرا تا سر نیاید زندگانی
ز گل گویم، ز گل جویم نشانی
چوبی جان یک نفس نتوان نشستن
دگر ناید ز من بی جان نشستن
چو در دل شد، ز دل بر در نیاید
بترکش گویم از دل برنیاید
لبش چون بازم آورد از لب گور
نپیچم از پی او یک پی مور
دل من میدهد گویی گواهی
که دارد حال آن دلبر تباهی
بجویم تا بیابم زو نشانی
که جانی بهتر ارزد از جهانی
بدست آرد بجهدش زود هرمز
جز این خود کی تواند بود هرگز
نیاسایم بعالم در زمانی
که تازان بی نشان یابم نشانی
چو در دریا نهان شد درّ جانم
چو دریا گشت چشم دُر فشانم
کنون دریا نشینی کاردارم
که درّم را ز دریا باز آرم
چو دریا دارد از گل چشم هرمز
ز دریا برنگیرد چشم هرگز
چو در دریا بود آغشته یارم
چو دریا خویش را سرگشته دارم
ز دریا باز باید جستن او را
دل از دریا نباید شستن او را
بسوزم ماهی دریا بآهی
برآرم گرد از دریا بماهی
چو درّی بالب دریاش آرم
اگر در سنگ شد پیداش آرم
من از دریا کنون یک چشم زد را
بخشگی بازآرم درّ خود را
کنون خواهم ره دریا گرفتن
کم هامونی و صحرا گرفتن
شوم گل را ازین دریا طلبگار
و یا چون گل شوم من هم گرفتار
کرا بر گویم این کارم که افتاد
دلم برخاست زین بارم که افتاد
کجایی ای گل پنهان بمانده
ز چشمم رفته و در جان بمانده
شدی چون مردمک در هفت پرده
بیا از مردمی هر هفت کرده
مرا هر بی خبر گوید ببرهان
نگردد آفتاب از آب پنهان
ازان در آب شد گم آفتابم
که بود او مردم چشم پر آبم
جهان بر چشم من تاریک ازان شد
که از من مردم چشمم نهان شد
چو بشنود آن جهان افروز شیدا
همه صحرا ز اشکش گشت دریا
بخسرو گفت کای دیرینه یارم
چو میبینی که شد دریا کنارم
اگر راز دلم پیدا کنم من
جهان از خون دل دریاکنم من
درین دریا مرا تنها بمگذار
دلم را در چنین سودا بمگذار
تویی در چشم من هم مهر و هم ماه
منم در دشت و دریا با تو همراه
بهرجایی که خواهی شد پس و پیش
مکن از بهراللّه دورم از خویش
بترس از آه همچون آتش من
مرا برهان ز عیش ناخوش من
ترا سهلست این تدبیر آخر
ترا دارم مرا بپذیر آخر
بدیداری قناعت کردم از تو
تو میدانی که چون خون خوردم از تو
اگر از من جداگردی ازین غم
دمار ازمن برآید اندرین دم
منم در آتش عشق و جوانی
تو دانی گر بخوانی گر برانی
اگر گویی بخون برخیزمت من
میان خاک ره خون ریزمت من
بتیغ عشق گر خونم بریزی
چه برخیزد ز خونم چند خیزی
عنایت کن عنان را باز برکش
و یا در پایم آور دست درکش
مده رنگم که دل صد باره مُردی
اگر بوی وصال تونبردی
ندانم کرد، اگرچه غیرتم کشت
بسوی چادر وصل تو انگشت
چو شد ز اندازه سوز اشک آن ماه
بدیدار خودش شد میزبان شاه
که تا بااو گذارد روزگاری
ولی نبود ز وجهی نیز کاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خسرو و شاه سپاهان در جنگی سخت به نبرد میپردازند و کوسهای جنگی بلند میشود. دو لشکر به نبرد میپردازند و همزمان دشت به خون میآغشته میشود. سرانجام شاه سپاهان در این جنگ کشته میشود و خسرو با غم و اندوه بر او میگریخت. با این حال، نیزهداران و سربازان در معرکه مشغول نبرد هستند و زمین پر از خون و کشته میشود. در این میان، خسرو در اندیشهٔ یار خود، گلرخ، نیز نگران است و در عواطف خود بر محبت و عشق پا میفشارد. در نهایت، وی در پی وصال یار خویش با غم و بیتابی به جستوجو میپردازد و دلش برای دیدن او میتپد.
هوش مصنوعی: از درگاه شاه صدای کوس جنگ برخاست و سرزمین شاه مانند دریا به جوش و خروش افتاد.
هوش مصنوعی: در جهان بانگ نای زرّین بلند شد و از این بانگ، دلها از جا کنده شد و به هیجان آمد.
هوش مصنوعی: جهان زیر گرد و غبار راه پنهان شد، گویی همهٔ خاک زمین به آسمان رفت.
هوش مصنوعی: خسرو که تاج پادشاهان بود، بدینسان سپاه را تا دشت سپاهان پیش راند.
هوش مصنوعی: چون شاه سپاهان از آمدن سپاه رومی آگاه شد، لشکری گرد آورد و به چاره و آمادگی پرداخت.
هوش مصنوعی: گرد دو لشکر چنان بالا رفته بود که گویی نردبانی تا آسمان است.
هوش مصنوعی: از بیابان صدای کوس برخاست؛ گویی کوس با هر ضربه بر زمین بوسه میزد.
هوش مصنوعی: از آواز زنگ و بانگ شیپور چنان مینمود که در قیامت صور میدمند.
هوش مصنوعی: سحرگاه از میان گرد لشکر، درفش قیصر درخشان و تابان شد.
هوش مصنوعی: از بازتاب نور، سرهای نیزهها مانند پارههای کوچک خورشید میدرخشیدند.
هوش مصنوعی: از جوش و خروش و صدای طبلها، مغزها داغ شده و چشمها خیره مانده بود.
هوش مصنوعی: هنگام نماز عصر، خسرو که خورشید شاهان بود در دشت سپاهان فرود آمد.
هوش مصنوعی: سراپردهٔ او در کنار میدان جنگ برپا شد و مانند خورشید و ماه میدرخشید.
هوش مصنوعی: چون خورشید، تاج آسمان، به سوی مغرب رفت، عروس آسمان زیورهایش را پنهان کرد و روز به پایان رسید.
هوش مصنوعی: جهان زیر خیمهٔ شب پنهان شد و زمین از بسیاری خیمهها مانند آسمان خیمهگون گشت.
هوش مصنوعی: شب تیره در این خرگاه فیروزهای آسمان سیاهی بود و ماه همچون گویی زرّین در آن میدرخشید.
هوش مصنوعی: گویی پروین بر تختهٔ نرد آسمان مهرههای زرّین فراوانی را چرخانده بود؛ یعنی ستارگان بسیار پیدا بودند.
هوش مصنوعی: در آن شب تاریک، بر راه کهکشان گویی خورشید روشن ذرهذره پراکنده شده بود.
هوش مصنوعی: شفق جامهای خونین پوشیده بود و ستارهٔ دبران شکلی خجسته و درخشان بر آسمان نقش زده بود.
هوش مصنوعی: آسمان مانند تختهای جدولکشیشده بود و شب همچون اقلیدس نشسته بود تا مسئلههای آن را حل کند.
هوش مصنوعی: آسمان با آب زر رشتههایی برکشیده بود و مانند دیبای کبود زربفت بود.
هوش مصنوعی: آن شب همهٔ سپاهیان در دشت آرام نگرفتند تا آنکه چتر شب از سر آسمان برداشته شد و صبح دمید.
هوش مصنوعی: چون خورشید از برج عقرب برآمد، بانگ طبل رویین در جهان برخاست.
هوش مصنوعی: چون جهان در روشنی صبح مانند دریای سیماب درخشان شد، دو لشکر از خواب برخاستند.
هوش مصنوعی: دلیران از هر سو صف کشیدند و رو در روی یکدیگر ایستادند.
هوش مصنوعی: خروش نای مانند صور اسرافیل از پشت فیلان به آسمان رسید.
هوش مصنوعی: سواران دلیر و استوار مانند کوه، از سر تا پا در زره و آهن پوشیده بودند.
هوش مصنوعی: بار دیگر صد هزار جنگجو از پا تا سر، مانند ماهی که در فلس پوشیده است، سراپا در زره فرو رفته بودند.
هوش مصنوعی: نخست پیادگان به جلوی میدان آمدند، در حالی که از پا تا فرق سر در آهن و زره غرق بودند.
هوش مصنوعی: دو سپاه یکباره به سوی هم تیر انداختند و در یک لحظه به هم حمله کردند و درهم آمیختند.
هوش مصنوعی: جهان در گرد و غبار سواران پنهان شد و از باران تیرها هوا تاریک گشت.
هوش مصنوعی: چنان گرد و خاکی از میدان برخاست که آسمانِ ماه مانند گنبدی از گل و خاک تیره شد.
هوش مصنوعی: خورشید و ماه زیر گرد ناپدید شدند و حتی آسمان که راه را میشناسد راهش را گم کرد.
هوش مصنوعی: پیکانهای تیر مانند تگرگ جهان را پر کردند و زمین از خون مردم مانند لالهزار سرخ شد.
هوش مصنوعی: هر کس که یکی از آن تگرگهای پیکان به او میخورد، از خونش زمین سرخ و لالهگون میشد.
هوش مصنوعی: آسمان از بازتاب خون زمین مانند دریای خون سرخ شد، و از گرد سم اسبان خاک چون ستونی به هوا رفت.
هوش مصنوعی: اگر کاسهٔ آسمان معلق و بالا نبود، مانند تشت خاک تا لبه پر از خون میشد.
هوش مصنوعی: سیل خون فرسنگها روان شد و سرهای بریدهٔ مردان در میان خون مانند خرچنگ شناور بودند.
هوش مصنوعی: جوی خون تا اوج آسمان بالا رفت و آسمان چون دریای خون موج میزد.
هوش مصنوعی: در یک سوی سرزمین از کشتهها کوه پدید آمد و در سوی دیگر از خون دریا شد.
هوش مصنوعی: اسبان از گرمای نبرد بیجان و ناتوان شده بودند و به جای کف، از دهانشان خون میریخت.
هوش مصنوعی: وقتی شمشیر از خون دشمن باران میبارید، شمشیر در دست سواران مانند قلمی شد که با خون مینوشت.
هوش مصنوعی: گویی با خون شنگرف (رنگ سرخ) میساختند و اسبان با سم خود بر زمین نقش سرخ مینوشتند.
هوش مصنوعی: چنان رستاخیزی در جهان برپا شد که دیو از ترس همانجا بر جای ماند و نتوانست بگریزد.
هوش مصنوعی: آنجا قیامتی بود، اما مردم هنوز زنده بودند؛ با این حال بسیار کشته در هر سو افتاده بود.
هوش مصنوعی: از خون دشمن، روی هفت اقلیم پر از جویهای خون شد، مانند صفحهٔ تقویم که با خطوط سرخ جدولبندی شده است.
هوش مصنوعی: همهٔ کار زمین خونریزی و خونخواری بود و آسمان از دور فقط تماشاگر بود.
هوش مصنوعی: چون تشت آتشین خورشید از آسمان فرو افتاد و غروب کرد، ستارگان همچون گوهر از تشت آسمان پدیدار شدند.
هوش مصنوعی: وقتی خورشید در مغرب غرق شد، از روزنههای آسمان ستارگانی چون سیماب بیرون ریخت.
هوش مصنوعی: گروهی کشتهها را از میان هم جدا کردند و گروهی بر زخم زخمیان مرهم نهادند.
هوش مصنوعی: چون پرندهٔ صبح بال گشود و سپیده دمید، ماه روشن به سوی ماهی (فرودِ افق) آویخته و فرو رفت.
هوش مصنوعی: ماه مانند یونس صید ماهی شد و پنهان گشت، و خورشید مانند یوسف از چاه برآمد؛ یعنی روز شد.
هوش مصنوعی: خورشید مانند سپری بود که گاه بر خاک و گاه بر ابر شمشیر پرتو خود را دو دستی میزد.
هوش مصنوعی: دلاوران سرفراز بار دیگر صف کشیدند و از دو سو شیپور جنگ چون صور قیامت در جهان دمیدند.
هوش مصنوعی: خسرو از پشت سپاه به جلوی صف آمد و پاهای اسبش را چنان در خون فرو برد که گویی پارچهٔ اطلس سرخ بر آن کشیدهاند.
هوش مصنوعی: همچون رعد شد و ناگهان چنان فریادی زد که گویی این جهان را به آن جهان کوبید.
هوش مصنوعی: گاهی اسب را در بلندی و پستی میتاخت و گاهی با دو دست شمشیر را به پیش و پس میزد.
هوش مصنوعی: گویی ابری در شمشیرش نهفته بود، زیرا مانند ابر باران خون میبارید و تیغ را تا ابرها بالا میبرد.
هوش مصنوعی: مرگ همراه شمشیر او میرفت و قضا مانند قلمی که بر سر راه میرود، فرمانبردار او بود.
هوش مصنوعی: شمشیرش مانند برق میرفت و خون میریخت و با یک ضربه سرهای بسیاری از بزرگان را بر زمین انداخت.
هوش مصنوعی: خسرو، که از میان کوهی از کشتگان بیرون میآمد، مانند لاله از سر تا پا غرق خون بود.
هوش مصنوعی: از لشکرگاه بانگ «بسمالله» و «الحمدلله» تا ماه بالا میرفت.
هوش مصنوعی: جهان از شعلهٔ خورشید داغ بود و هر شمشیری در دست جنگاوران مانند آتش میدرخشید.
هوش مصنوعی: زمین از خون بزرگان گِل شد و اسبهای تازنده در آن گیر کردند و از رفتن ماندند.
هوش مصنوعی: خون چنان زمین را غرق کرده بود که ماهیِ زیر زمین در آن شنا میکرد.
هوش مصنوعی: سرانجام از سوی خسرو، که خورشیدِ شاهان بود، شکست بر سپهسالار سپاهان افتاد.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید، این اسطرلاب زرین، از این نُه فلکِ پر از ستارهٔ سیمابی گذشت و رو به غروب گذاشت،
هوش مصنوعی: از دست شب گریخت و در افق فرو رفت و ماه از مشرق بر این پردهٔ نیلی آسمان بالا آمد.
هوش مصنوعی: آسمان پر از ستارههای درخشان مانند مروارید شاهوار شد و ابر همهجا را یکسان پوشاند.
هوش مصنوعی: شبی فرا رسید سیاه مانند مردمک چشم و تاریکتر از گور کافران.
هوش مصنوعی: شبی که در چادری از قیر پنهان بود، مانند چشمی که خوابیده و بر آن چشمبند بستهاند.
هوش مصنوعی: نگهبانان پیشاهنگ سپاه دشمن بیخبر در خواب ماندند و از سر غفلت در مسیر سیل خطر قرار گرفتند.
هوش مصنوعی: استادی پیر مثل خوبی زده است که خواب و غفلتِ مردی که پادشاه است، ستم است.
هوش مصنوعی: در آن شب تاریک خسرو بیرون رفت و شبیخون زد و دشمن سرنگون شد.
هوش مصنوعی: گرداگرد سپاه دشمن را گرفت و روزگار سپاه دشمن به پایان رسید.
هوش مصنوعی: سپاهیان دشمن ناگهان از خواب پریدند و در آن تاریکی هیچیک نه لشکری دید و نه شاهی.
هوش مصنوعی: به یکدیگر گفتند وقت گریختن است، زیرا شب مانند دزدی هندو چابک و تیزدست است.
هوش مصنوعی: خسرو جوان اسب را به سوی شاه سپاهان راند؛ شاه، مانند شاهِ شطرنج، دیگر خانهای برای گریز نداشت و خسرو او را مات کرد.
هوش مصنوعی: فیل و پیاده دور شاه را گرفتند و اسب و رخ هم به سوی شاه آمدند؛ یعنی سپاه خسرو مانند مهرههای شطرنج شاه را از هر سو محاصره کرد.
هوش مصنوعی: چه بگویم؛ هنگام صبح، شاه سپاهان به زاری کشته شد.
هوش مصنوعی: شاه سپاهان که در زندگی شبی خوش ندیده بود، اکنون خسروِ جوان شبش را «خوش» کرد؛ یعنی به طعنه، زندگیاش را به پایان رساند.
هوش مصنوعی: ای جهان، تا کی اینهمه کشتار؟ از کشتن اینهمه کس هنوز سیر نشدهای؟
هوش مصنوعی: وقتی پیرِ ازکارافتادهای را زنده نگه میداری، پس چرا نوزاد را از دنیا میبری؟
هوش مصنوعی: شگفتا از این مرگهای پیدرپی! این چه کاری است که در هر لحظه نه یک مرگ، بلکه صد هزار مرگ رخ میدهد؟
هوش مصنوعی: اگر مرگ برای همهٔ مردم همگانی نبود، چه حسرت بزرگی در روزگار باقی میماند.
هوش مصنوعی: تو در این زندانِ دنیا مانند شمع باش که در میان سوختن نیز خندان است.
هوش مصنوعی: تو تنها نیستی که میمیری؛ تن به مرگ بسپار و اینقدر اندوه مخور، زیرا مرگی که همگانی باشد بر تن آسانتر است.
هوش مصنوعی: اگر به کسی که مرده است درست بنگری و بیندیشی، مرگ خودت را در او میبینی.
هوش مصنوعی: چرا اینهمه بر مردگان گریه میکنی؟ باید بر حال خودت زار بگریی.
هوش مصنوعی: وقتی مردهای پیش رویت افتاده است، بدان که آن مرده خود تویی؛ پس بر خودت زار بگری.
هوش مصنوعی: پس از مرگ راهی دراز در پیش داری و توشه و ساز آن راه را باید از همین دنیا ببری.
هوش مصنوعی: درد باشد یا درمان، همه از همین دنیاست؛ زیرا توشهٔ آن راه بیپایان را باید از اینجا فراهم کرد.
هوش مصنوعی: اما تو خود قصد سفر از این دنیا و آمادگی برای آن را نداری، چون کاری جز خوردن و خوابیدن نداری.
هوش مصنوعی: تو که از زخم یک خار آزرده و ناتوان میشوی، اگر در دوزخ گرفتار شوی چه خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: چون از یک خار اندوهگین میشوی، تو هم به هیچ برگ گلی ستم مکن؛ یعنی به دیگران آزار مرسان.
هوش مصنوعی: اگر شاه سپاهان بدی نکرده بود، در برابر هر ضربهٔ شمشیرش صد زخم نمیخورد.
هوش مصنوعی: چون در خوزستان آنهمه ستم کرد، در سپاهان از قیصر آنگونه سرکوب و خواری دید.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید، تاج شاه ستارگان، از زیر کجاوهٔ آسمان چهارم پدیدار شد، یعنی صبح دمید،
هوش مصنوعی: شاه مانند جمشید وارد سپاهان شد و همچون خورشید جهان را روشن کرد.
هوش مصنوعی: درِ گنج گوهر را گشود و با هر دو دست به بخشش پرداخت.
هوش مصنوعی: بزرگان را با خلعت دادن سرافراز کرد و همهٔ کارهای سپاهان را سامان و اعتبار بخشید.
هوش مصنوعی: اما خسرو همواره در رنج بود، زیرا در هر گلستانی آنجا در جستوجوی گل (معشوقش) بود.
هوش مصنوعی: بسیار از آن معشوق زیبا خبر جست و نیافت؛ هر لحظه بیشتر جست و باز نیافت.
هوش مصنوعی: به شاه گفتند که آن ماهرو در آب غرق شده است و از او جز ماهی یا آب کسی خبر ندارد.
هوش مصنوعی: شاه ذرهای از گل ناامید نشد، زیرا عاشق همیشه به امید زنده است.
هوش مصنوعی: دلش از عشق آن ماهرو خالی نشد و خیالش پیوسته نقش چهرهٔ او را در نظرش میآورد.
هوش مصنوعی: بسیار گریست و مانند دیوانگان شد و از شرم مردم به خانهای پناه برد و پنهان شد.
هوش مصنوعی: مانند بلبل زبان به سخن گشود و گفت: ای گل، مرا در خون و رنج گرفتار کردی.
هوش مصنوعی: خسرو میگوید: مانند مورچه از خانه بیرون افتادم و آواره شدم و باد روزگار مرا مانند تار مویی در جهان پراکنده کرد.
هوش مصنوعی: یار من تویی، اما از تو یاری و کمکی نمیبینم. از شدت لاغری و ناتوانی، تن خود را دیگر نمیبینم.
هوش مصنوعی: کجا رفتی که من بی تو چنان حالی دارم که جانم مانند دریایی از آتش شده است؟
هوش مصنوعی: از چشمم اشک خونین روان کردی و رفتی و مرا در خون غرق کردی و رفتی.
هوش مصنوعی: چنان زخمی به جانم رسیده است که خونابه از منفذهای پوستم بیرون میچکد.
هوش مصنوعی: از بیخوابی کارم به جایی رسیده است که حتی دشمن هم بر حال من به زاری میگرید.
هوش مصنوعی: همهٔ شب خون دل از چشمانم میبارم؛ پس چگونه امید داشته باشم که خیال تو را در خواب ببینم؟
هوش مصنوعی: هر رازی که در دل داشتم، با اشک خونین بر چهرهام نوشتهام و آشکار کردهام.
هوش مصنوعی: بیا و یک نگاه به چهرهام بینداز و همهٔ این رازها را از روی من بخوان.
هوش مصنوعی: سرانجام وقتی آن سوز از دل خسرو بالا گرفت، برخاست تا به دیدار جهانافروز برود.
هوش مصنوعی: مانند دیوانهای در آن کاخ میگشت و یکایک اتاقها را سرگردان جستوجو میکرد.
هوش مصنوعی: در یکی از اتاقها تختی زرین دید و بر آن کسی را دید که آشفته و بیحال و از پا افتاده بود.
هوش مصنوعی: تنش از لاغری مانند شمشی از طلا باریک و زرد شده بود و با سختی و زاری بسیار از پا افتاده بود.
هوش مصنوعی: از ناتوانی از جان خود سیر شده بود و رنگ گلگون چهرهاش به زردی زعفران درآمده بود.
هوش مصنوعی: وقتی شاه به چهرهٔ او نگریست، دید که آن ماهرو همان جهانافروز است.
هوش مصنوعی: دل خسرو از درد او به درد آمد و چهرهٔ خود او نیز مانند طلا زرد شد.
هوش مصنوعی: خسرو به آن بیمار گفت: ای ماه، چگونهای که مانند آسمان سرافکنده و سرنگون شدهای؟
هوش مصنوعی: آخر چرا اینچنین زار و لاغری؟ مگر از درد جدایی بیمار شدهای؟
هوش مصنوعی: شاید گرفتار بیماری عشقی هستی که شرح آن را با سخن نمیتوان گفت.
هوش مصنوعی: جهانافروز او را آشنا و همان یار خود یافت و گویی از نو از خدا جانی تازه گرفت.
هوش مصنوعی: جهانافروز چشم گشود و به خسرو نگاه کرد و اشک خونین از چشمانش روان شد.
هوش مصنوعی: اشک خونین چنان راه دیدش را بست که نتوانست چهرهٔ شاه را ببیند.
هوش مصنوعی: خون همهٔ بیناییاش را پوشاند و از فراوانی آن خون گویی راه آسمان هم بسته شد.
هوش مصنوعی: خسرو نیز بر بالین او بسیار گریست و با اشک چشمانش بستر او را پر از خون کرد.
هوش مصنوعی: جهانافروز در میان اشکهای خسرو بیشتر آغشته شد و خسرو به پای او افتاد و از دیدن او پریشانتر شد.
هوش مصنوعی: وقتی جهانافروز به خود آمد و هوشیار شد، دوباره اشک از چشمانش سرازیر شد.
هوش مصنوعی: جهانافروز چهرهٔ خسرو را مانند ماهی جانبخش میدید و موی تازهرستهٔ صورتش را بر آن ماه، آرایندهٔ جهان مییافت.
هوش مصنوعی: خط سبز چهرهاش مانند زمرد گرد ماه رویش حلقه زده بود و زلف سیاهش هزاران حلقه و پیچ داشت.
هوش مصنوعی: چون چهرهٔ او را دید، دلش در کشمکش و تردید ماند و از دیدن آن رخ، مانند شاهی حیران و درمانده شد.
هوش مصنوعی: در آن لحظه از هیچکس پروا نداشت و به پیش و پس خود نگاه نمیکرد.
هوش مصنوعی: کسی که درد دوری یار را کشیده و در هجران او بسیار غم خورده است،
هوش مصنوعی: کی از تیر سرزنش مردم میترسد؟ چه کسی از عاشقی به سلامت گذشته است؟
هوش مصنوعی: از بیتابی آرام از دلش رفت و زلف خوشبوی خسرو را به دست گرفت.
هوش مصنوعی: وقتی زلف یار را در دست خود دید، از شادی همهٔ مردم جهان را مست میپنداشت.
هوش مصنوعی: چهرهٔ خود را بر چهرهٔ او نهاد و یکباره نه عقلی برایش ماند و نه جانی آسوده.
هوش مصنوعی: جانش چنان از شوق او میسوخت که گویی جان خود را به جان معشوق پیوند میزد.
هوش مصنوعی: آن دلبر پس از اندکی بیخودی، به خسرو گفت: ای شمعی که جهان را میسوزانی،
هوش مصنوعی: بی تو آب جوی من خون است؛ تو بی من حالت چگونه است؟
هوش مصنوعی: کی مرا از این درد رها میکنی و کی به آرزویم میرسانی؟
هوش مصنوعی: ببین چگونه رگ جانم را گشودی و چه داغی بر جانم نهادی.
هوش مصنوعی: تو بودی که مرا گرفتار صد رنج کردی و مانند زلفت سرنگون و پریشانم ساختی.
هوش مصنوعی: من جانی هستم که تا پایان به وفای تو پایبندم، با دلی پرخون و چشمی لبریز از اشک.
هوش مصنوعی: از رنگ و بوی دنیا چشم پوشیدهام و به امید آشتی با تو با چهرهای زرد نشستهام.
هوش مصنوعی: مانند کوزه دست بر سر و پا در گل، درماندهام و مانند کاسهای که از کوره بیرون آمده، جز سوز و گرما بهرهای ندارم.
هوش مصنوعی: برای ربودن دلم آنقدر کنارم نشستی که دلم را بردی و در جانم جای گرفتی.
هوش مصنوعی: اینقدر بر جان و دلم کمین مکن؛ آخر از آه آتشین من بترس.
هوش مصنوعی: تو طبیب من بودهای، درمانم کن؛ دردم را ببین و داروی جانم شو.
هوش مصنوعی: هر بار که پزشکم را به یاد میآورم، اشکم از پهلو روان میشود و مرا در بستر به این پهلو و آن پهلو میاندازد.
هوش مصنوعی: دو چشمم بی آن ماهرو تیره است؛ شگفتا چگونه تیره است در حالی که از اشک پر از ستاره است؟
هوش مصنوعی: چون آن ماهرو چشمم را تیره کرد، ستارههای اشک از چشمم بیرون ریخت.
هوش مصنوعی: مانند شمع از گرمای آن شیرینلب سوختم، اما او به این دل خسته حتی اندکی نرمی و مهربانی نشان نداد.
هوش مصنوعی: چنان سرگرم آن یار جانافزا هستم که از عشق او پروای خود را ندارم.
هوش مصنوعی: اگر یارم درمانم نکند، مرا کشتهٔ زار عشق او بدان.
هوش مصنوعی: خلاصه، آن ماهرو هرچه از هر گونه میدانست گفت و چشم داشت که خسرو پاسخی به او بدهد.
هوش مصنوعی: شاه پیش از هر چیز گفت: ای سرو خوشبو، از ماجرای گلرخ به من خبر بده.
هوش مصنوعی: بگو که آیا گل در این کاخ هست یا نه؟ کجاست؟ آیا همینجا پنهان است یا نه؟
هوش مصنوعی: آن ماهپاره سوگندهای بسیار خورد که گل در آب غرق شده است.
هوش مصنوعی: و گفت: هیچکس در جهان از او خبری ندارد و من هم بیش از این آگاهی ندارم.
هوش مصنوعی: خسرو چون این خبر را شنید، دانست که آنچه آن ماهرو میگوید راست است.
هوش مصنوعی: بار دیگر در آتش اندوه افتاد و دلش گرفتار غم آن معشوق دلربا شد.
هوش مصنوعی: باز گفت: کارم از نو خراب شد و در راه رسیدن به گل اینهمه خار و رنج پیش پایم افتاد.
هوش مصنوعی: با خود گفته بودم که روی یار همدمم را میبینم و گلم را دوباره در سپاهان پیدا میکنم.
هوش مصنوعی: هیچ روزی به کام دلم نگذشته بود، تا آنکه وصل آن دلفروز شبم را خوش کرد.
هوش مصنوعی: گمان داشتم که چون گلرویم بهراستی آشکار شود، کار من رونق و سامان مییابد.
هوش مصنوعی: در آغاز حالم رونقی گرفت، ولی سرانجام از جان خود به ستوه آمدم.
هوش مصنوعی: تا زندگیام به پایان نرسیده، از گل سخن میگویم و نشان او را میجویم.
هوش مصنوعی: چون بی جان حتی یک دم نمیتوان زیست، من هم دیگر نمیتوانم بی جانانم آرام بنشینم.
هوش مصنوعی: عشق او که به دلم راه یافت، دیگر از دل بیرون نمیرود؛ اگر بخواهم ترکش کنم، دلم چنین کاری نمیتواند.
هوش مصنوعی: چون لب او مرا از لب گور بازگرداند، به اندازهٔ یک گام مورچه هم از دنبال کردنش روی برنمیگردانم.
هوش مصنوعی: گویی دلم گواهی میدهد که حال آن دلبر تباه و پریشان است.
هوش مصنوعی: آنقدر میجویم تا نشانی از او بیابم، زیرا یک جان از تمام جهان ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: هرمز (یعنی خودم) با کوشش بهزودی او را به دست میآورد؛ جز این هرگز نمیتواند باشد.
هوش مصنوعی: یک لحظه در جهان آرام نمیگیرم تا با تاختن و جستوجو از آن بینشان نشانی بیابم.
هوش مصنوعی: چون مروارید جانم در دریا پنهان شد، چشم من نیز از اشک مانند دریا مروارید میافشاند.
هوش مصنوعی: اکنون باید کار دریانشینی پیش گیرم تا مرواریدم را از دریا بازآورم.
هوش مصنوعی: چون چشم هرمز از غم گل دریایی از اشک شده است، هرگز چشم از دریا برنمیگیرد.
هوش مصنوعی: چون یارم در دریا غرقه است، من هم مانند دریا خود را سرگشته و ناآرام میکنم.
هوش مصنوعی: باید او را از دریا بازجست و نباید از یافتنش در دریا ناامید شد و دل کند.
هوش مصنوعی: با آهی ماهیان دریا را میسوزانم و از دریا تا ماهیِ زیر زمین گرد برمیانگیزم؛ یعنی همهٔ دریا را زیر و رو میکنم.
هوش مصنوعی: او را مانند مرواریدی به کنار دریا میآورم و اگر حتی در دل سنگ پنهان شده باشد، پیدایش میکنم.
هوش مصنوعی: خسرو میگوید: اکنون در یک چشم برهمزدن، مروارید خود (گل) را از دریا به خشکی بازمیگردانم.
هوش مصنوعی: اکنون میخواهم راه دریا را در پیش بگیرم و از دشت و صحرا دست بکشم.
هوش مصنوعی: از این دریا گل را جستوجو میکنم، یا من هم مانند گل گرفتار دریا میشوم.
هوش مصنوعی: این گرفتاری را که برایم پیش آمده به چه کسی بگویم؟ دلم از این باری که بر دوشم افتاده به ستوه آمده است.
هوش مصنوعی: ای گل که پنهان ماندهای، کجایی؟ از برابر چشمم رفتهای ولی در جانم باقی ماندهای.
هوش مصنوعی: مانند مردمک چشم در پشت هفت پرده پنهان شدهای؛ از سر مهربانی، آراسته و کامل بیرون بیا و نزد من بازگرد. «مردمک» و «مردمی» با هم جناس دارند.
هوش مصنوعی: هر نادانی با دلیل به من میگوید که خورشید در آب پنهان نمیشود.
هوش مصنوعی: خورشید من از این رو در آب گم شد که مردمک چشم پر اشک من بود؛ مردمک نیز همیشه در آب اشک غرق است.
هوش مصنوعی: جهان در چشمم از آن تاریک شد که مردمک چشمم، یعنی گل، از من پنهان شد.
هوش مصنوعی: وقتی آن دلدادهٔ شیدا و جهانافروز این سخنان را شنید، چنان گریست که همهٔ صحرا از اشکش دریا شد.
هوش مصنوعی: او به خسرو گفت: ای یار دیرینهام، میبینی که دامن و آغوشم از اشک دریا شده است.
هوش مصنوعی: اگر راز دلم را آشکار کنم، جهان را از خون دلم دریا میکنم.
هوش مصنوعی: در این دریا مرا تنها رها نکن و دلم را در چنین شوریدگی و آرزویی وانگذار.
هوش مصنوعی: تو در چشم من هم خورشیدی و هم ماه، و من در دشت و دریا همراه تو هستم.
هوش مصنوعی: به هر جا که میخواهی بروی، تو را به خدا مرا از خودت دور نکن.
هوش مصنوعی: از آه آتشین من بترس و مرا از این زندگی تلخ نجات بده.
هوش مصنوعی: این چاره برای تو آسان است؛ من فقط تو را دارم، پس سرانجام مرا بپذیر.
هوش مصنوعی: من تنها به دیدن تو قناعت کردهام، و تو خود میدانی که در عشق تو چه رنج و خوندلی کشیدهام.
هوش مصنوعی: اگر از من جدا شوی، از این غم در همان لحظه نابود میشوم.
هوش مصنوعی: من در آتش عشق و جوانی میسوزم؛ اختیار با توست، خواه مرا نزد خود بخوانی و خواه برانی.
هوش مصنوعی: اگر بگویی، به خاطر تو تا پای جان میایستم و خونم را در خاک راه تو میریزم.
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر عشق خون مرا بریزی، از خون من چه سودی به تو میرسد و تا کی به کین من برمیخیزی؟
هوش مصنوعی: لطف کن و عنان اسبت را نگه دار و از رفتن بازایست، یا دست مرا بگیر و مرا هم با خود ببر.
هوش مصنوعی: مرا فریب نده؛ اگر امید و بوی وصال تو نبود، دلم تاکنون صد بار مرده بود.
هوش مصنوعی: هرچند غیرت و رشک مرا کشته است، نمیتوانم حتی انگشتی به سوی پردهٔ وصال تو دراز کنم و گستاخانه وصال تو را بخواهم.
هوش مصنوعی: وقتی سوز اشک آن ماهروی از اندازه گذشت، شاه او را به دیدار خود مهمان کرد.
هوش مصنوعی: تا مدتی را با او بگذراند، ولی جز همین دیدار، به هیچ روی کاری میان آن دو پیش نیامد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.