چنین گفت آن حکیم نغز پاسخ
که چون از قصر شه گم گشت گلرخ
شدند از هر سویی گل را طلبگار
نیامد هیچ باد از گل خبردار
فغان برداشت شاه و اشک بگشاد
دلش صد جوی خون از رشک بگشاد
بدل میگفت: روزی چند گردون
بترکم گفت، بازم برد در خون
جهانا هرچه بتوانی بخواری
بکن با من، زهی ناسازگاری
چو در خون، زار میگردم فلک وار
چرا آخر نمیسوزم بیکبار
تن من سوختست از گل بصدرشک
دلم پر آتشست و دیده پر اشک
ز چشم این سوخته چون نم گرفتست
درون آبست آتش کم گرفتست
کجاآتش کند در من اثر نیز
نسوزد سوخته بار دگر نیز
منم گل کرده خاک، از آب دیده
ز باد سرد دل، آتش دمیده
دلی دارم بزیر کوه اندوه
چو کاهی ناتوان و میکشد کوه
شدم دیوانه از سوز جدایی
چه سازم با غم روز جدایی
کجا، کی، ای دلم با خویش برده
غمت خواب من دلریش برده
چو پنهان گشت عالم بینم، آخر
چگونه نیز عالم بینم آخر
بخون بردوختم چشم از زمانه
که پرخونست و خون از وی روانه
خداوندا، مرا زین درد برهان
ز سوز هر و آه سرد برهان
مرا پیدا کن این راز نهانی
که بر من تلخ شد عیش جوانی
چو برجان زد گره چندانک خواهی
گشادش آن گره فضل الهی
یکی هندو زنی، از مطبخ شاه
رخ گل دیده بود آن روز در راه
که حُسنا در برش میرفت چون تیر
بیامد پیش خسرو، کرد تقریر
برخودخواند حُسنا را شه آنگاه
چو حُسنا را، نظر افتاد بر شاه
چوبرگ بید، لرزان گشت از بیم
رخش شد زعفرانی، دل بدونیم
ازان هیبت زبانش رفت از کار
تو گفتی میدهد برخویش اقرار
مرا یاد این سخن از گفت داناست
که ناید بد دلی با فعل بد راست
ز سر تاپای، هر مویش که خواهی
همی دادند بر جرمش گواهی
نشد بیچاره پیش اندیش ازان کار
که شد در خون جان خویش ازان کار
بجای آورد حالی شاهزاده
که آن کاریست با حسنا فتاده
شه رومی، چو ترکان کین گرفته
دلش چون جعد زنگی،چین گرفته
بحسنا گفت: ای سگ رازبگشای
فرو بستی مرا، آواز بگشای
بگو تا آن سمنبر را چه کردی
گل صد برگ دلبر را چه کردی
چو حسنا این سخن بشنود از شاه
بشه گفتا نیم زین حال آگاه
تو خود دانی امانت داری من
وفاداری و عهد و یاری من
ولی کان دل بود از گفت خالی
سخن گفتن توان دانست حالی
کسی کو کوژگفتن، خوی دارد
زبان در راستی کژ گوی دارد
چرا کژ گویی ای من خاک کویت
که کژ گفتن بریزد آب رویت
چو خر بهتر نگردد هیچگونه
چه کن پالانش برنه باژگونه
شهش فرمود تا چون سگ ببستند
دو خادم بر سرو پایش نشستند
بزیر زخم چوبش، پاره کردند
ز خونش، خاک ره خونخواره کردند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خسرو از گم‌شدن گلرخ به شدت نگران و دل‌شکسته می‌شود و به جستجوی او می‌پردازد. با این حال، تلاش‌ها ناموفق بوده و او در غم جدایی و سوز درون خود غرق می‌شود. در این حین، هندو زنی که گلرخ را دیده با اطلاع از وضعیت، به نزد خسرو می‌آید و او را در جریان می‌گذارد. خسرو تحت تأثیر صحبت‌های زن و غم خود، احساس سوزش و بی‌تابی می‌کند و در نهایت به شدت عصبانی می‌شود که چرا حسنا، که باید رازدار باشد، چیزی نمی‌گوید. او دستورات خشونت‌آمیزی به خادمان خود میدهد تا حسنا را مجازات کنند و بلایی بر سر او بیاورند.
هوش مصنوعی: حکیم نغز (زیبا) چنین گفت که وقتی گلرخ (دختر شاه) از قصر شه (پادشاه) گم شد، چه باید کرد.
هوش مصنوعی: همه جا برای پیدا کردن گل، کسانی جستجو می‌کنند، اما هیچ بادی خبر از او نمی‌آورد.
هوش مصنوعی: خسرو، شاه، از دردی که در قلبش نسبت به گل احساس می‌کند، فریاد می‌زند و اشک‌هایش را می‌ریزد، به‌طوری که این اشک‌ها شبیه به نهرهای خونی است که از حس حسادت او جاری می‌شود.
هوش مصنوعی: بدل، یعنی یکی از دلاوران و یاران خسرو، میگفت که: روزهای زیادی در زندگی به خاطر غم و حسرت خود، دنیا را بر سر خود خراب کنم، ولی در نهایت دوباره به همان حالتی که در خون غم غوطه‌ور هستم، برمی‌گردم.
هوش مصنوعی: ای دنیا، هر کاری که می‌توانی برای آزار من انجام بده، اما با این حال، تو چه بی‌رحم و ناسازگار هستی.
هوش مصنوعی: در حالی که مثل یک موجود ناتوان در حال گریز از جانم هستم و در غم و اندوه غرق شده‌ام، نمی‌دانم چرا هنوز به شکل کامل نمیسوزم و رنج نمی‌کشم.
هوش مصنوعی: بدن من از عشق گل به حال احتضار است، دل من از شدت عشق آتش گرفته و چشمانم پر از اشک است.
هوش مصنوعی: از چشم این عاشق سوخته اشکی ریخته شده که درون آن، بر اثر سوزش عشق، آتش کمتری نسبت به قبل احساس می‌شود.
هوش مصنوعی: خسرو می‌گوید جایی برای آتش وجود ندارد که بر روح و جان من تأثیر بگذارد، زیرا دیگر بار نمی‌تواند بر من که سوخته شده‌ام، اثر بگذارد.
هوش مصنوعی: من از گل‌ولای خاک سرشته شده‌ام و از گریه‌ام به وجود آمده‌ام. باد سرد دل، بر من آتش افکنده و وجودم را ملتهب کرده است.
هوش مصنوعی: دل من زیر بار سنگین غم قرار دارد، مانند کاهی ضعیف که زیر فشار کوه در حال از بین رفتن است.
هوش مصنوعی: از شدت درد و ناراحتی ناشی از جدایی، به جنون افتاده‌ام و نمی‌دانم با غم روزی که از هم جدا شدیم، چه باید بکنم.
هوش مصنوعی: ای دل من، کجا و کی می‌خواهی آشفته خاطر من را از غم خودت رها کنی؟ خواب را از من گرفته‌ای و دلم را به شدت بی‌قرار کرده‌ای.
هوش مصنوعی: وقتی که عالم و هستی از دید من پنهان می‌شود، چطور می‌توانم دوباره آن را ببینم؟
هوش مصنوعی: چشمم را از وقایع زمانه برمی‌دارم، زیرا او پر از درد و رنج است و خون رنج‌ها از او سرازیر می‌شود.
هوش مصنوعی: خداوندا، مرا از این درد رها کن و از سوز و آه سردی که دارم نجات بده.
هوش مصنوعی: من را در یافتن این راز پنهان کمک کن، زیرا زندگی جوانی من به خاطر آن بسیار تلخ شده است.
هوش مصنوعی: هرگاه گره‌ای بر جان انسان بیفتد، در صورتی که بخواهد می‌تواند آن را باز کند، اما این باز شدن گره به فضل و رحمت الهی وابسته است.
هوش مصنوعی: یک زن هندو که در آشپزخانه شاه کار می‌کرد، روزی در راه گل زیبا را دیده بود.
هوش مصنوعی: حُسنا به سمت خسرو میرفت و مانند تیر سریع و مستقیم حرکت می‌کرد و وقتی به نزد خسرو رسید، توانست صحبت کند و پیام او را بیان کند.
هوش مصنوعی: خسرو به حسنا (دختر زیبایی) توجه کرد و وقتی او را دید، نگاهش به شاه افتاد.
هوش مصنوعی: چون برگی از درخت بید به خاطر ترس از زیبایی رخش (اسب خسرو) بلرزد، دل ما هم مانند زعفران زرد می‌شود و از شوق و هیجان می‌تپد.
هوش مصنوعی: به خاطر هیبت و شکوه او، زبانش بند آمده و نمی‌تواند صحبت کند؛ تو انگار می‌گویی او به خودش اعتراف می‌کند.
هوش مصنوعی: من به یاد دارم که این سخن از فرد دانا را شنیده‌ام که دل بد نمی‌تواند با عمل بد سازگار باشد.
هوش مصنوعی: هر قسمت از او، حتی هر موی او، به جرمش شهادت میدهد و به نوعی او را متهم می‌کند.
هوش مصنوعی: بیچاره نتوانست زودتر به فکر آن کار بیفتد که به خاطر آن، جانش بر سر خونش افتاد.
هوش مصنوعی: خسرو، شاهزادهٔ داستان، به جای آورد حالتی که نشان میدهد او از کاری که با دختر زیبایی (حسنا) انجام شده، متاثر است.
هوش مصنوعی: خسرو، شاه ایران، مانند ترکان که کینه‌ورزی می‌کنند، دلش را پر از درد و اندوه کرده است و حالت چهره‌اش مانند موهای مجعد و زنگی شده است.
هوش مصنوعی: بحسنا، که به نظر می‌رسد به عنوان یک شخصیت یا فردی مهم مورد خطاب قرار گرفته، از او می‌خواهد که راز را فاش کند و دیگر او را در سکوت و خموشی نگه ندارد، بلکه به او چیزی بگوید و آوازش را بشنود.
هوش مصنوعی: بگو ببینم با آن سمنبر (به معنی دختر زیبا) چه کردی و با گل صدبرگ (نماد محبت و زیبایی) دلبر زیبا چه کنونی داری؟
هوش مصنوعی: چون حسنا (دختر زیبا) این سخن را از شاه بشنود، گفت: من از این وضعیت کم‌وبیش مطلع هستم.
هوش مصنوعی: تو خود می‌دانی که من امانت‌دارم، وفادار هستم و به عهد و یاری تو پایبندم.
هوش مصنوعی: اما وقتی دل از گفت‌وگو خالی باشد، نمی‌توان از آن انتظار داشت که احساسات و حالات درونی را بیان کند.
هوش مصنوعی: کسی که به زبان کج صحبت می‌کند، در حقیقت در ذات خود هم این خصلت را دارد و در حقیقت راست‌گویی ندارد.
هوش مصنوعی: تو ای من فرزند خاک کوی تو، چرا کژ و معکوس سخن می‌گویی که با این سخن گفتن، آبروی تو را زیر سوال می‌برد و آن را از بین می‌برد؟
هوش مصنوعی: هرگز خر (حیوانی سمج و احمق) به هیچ شکل و به هیچ‌وجه بهتر نمی‌شود، پس چه فایده دارد که بارش را به زیبایی زینت کنیم؟
هوش مصنوعی: خسرو دستور داد دو خادم را مانند سگ به پایش ببندند و در کنار او بنشینند.
هوش مصنوعی: بر اثر زخم چوب، بدنش را پاره‌پاره کردند و از خون او، خاک راهی را که خونی است، آغشته کردند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.