بخش ۳۰ - بیمار گشتن جهانافروز خواهر شاه اصفهان و رفتن هرمز بهطبیبی بر بالین او و عاشق شدن او بر هرمز
الا ای شهسوار رخش معنی
به فکرت بحر گوهربخش معنی
به هر گوهر که تو منظوم کردی
جهانی سنگدل را موم کردی
چو تو موم آوری از سنگ خارا
کنی از موم شمعی آشکارا
چنان پیدا کنی آن شمع روشن
که از شمعت شود صد جمع روشن
جهان روشن ز شمع خاطر توست
مشو غایب که جمعی حاضر توست
چو تو بر میفروزی شمع آفاق
چراغی بر فروز از بهر عشّاق
چنین گفت آنکه بودش در سخن دست
که هر دم زیوری نو بر سخن بست
که سلطان سپاهان خواهری داشت
که چون سرو خرامان منظری داشت
به خوبی در همه عالم علَم بود
جهانافروز نام آن صنم بود
ز بازیهای چرخ نامساعد
به بستر بر فتاد آن سیمساعد
شهنشه زود هرمز را فرستاد
که ما را ناتوانی دیگر افتاد
نگه کن علّت و بشنو سخن زود
مکن تقصیر، تدبیری بکن زود
چو پاسخ یافت هرمز از بر شاه
روان شد تا سرای خواهر شاه
سرایی دید چون گنجی ذخیره
که در خوبی او شد چشم خیره
به پیش صفّه تخت زر نهاده
جهانافروز بر وی سر نهاده
زده حوران بهگرد تخت او صف
گرفته عنبر و کافور بر کف
گلاب و عود بر بالین نهاده
بهگردش خوانچهٔ زرّین نهاده
نقابی بر رخ چون مه کشیده
بهزیر چشم رخ بر شه کشیده
بهسوی تختش آمد شاهزاده
همه دلها سوی آن ماه داده
جهانافروز چون در وی نظر کرد
جهان بر چشم خود زیر و زبر کرد
رخی چون آفتابی دید رخشان
لبی مانندهٔ لعل بدخشان
چو سروش قد و چون مه روی دیدش
زمرّد خطّ و مشکینموی دیدش
ز خطّش ماه سر میتافت از راه
بهزیبایی خطی آورده بر ماه
خطش برگرد مه بر هم زده دست
ز سبزه بر گل تر نخل میبست
چو زلفش مشک باریها نمودی
خط او خرده کاریها نمودی
خط او حلقه گرد ماه میزد
میان شهر زلفش راه میزد
بهخوبی روی او هم آن هم این داشت
که بر مه خوشههای عنبرین داشت
سمنبر ماه را در خوشه میدید
وزان خوشه دلی در گوشه میدید
مهی و خوشه بسته عنبرینش
چو مشک تازه پنجه خوشهچینش
چو رخ بنمود آن درّ شبافروز
جهانافروز را تاریک شد روز
تن سیمین او بر نرم مفرش
بهجوش آمد چو دریایی پر آتش
بهجانش آتشی سخت اندر افتاد
بلرزید و ازان تخت اندر افتاد
چنان میتافت زان آتش درونش
که پیراهن همیسوخت از برونش
سیه شد پیش چشمش روزگارش
هزیمت گشت از او صبر و قرارش
کجا در عشق ماند صبر کس را
که دل طاقت نیارد یک نفس را
چو شد بیهوش آن دلخواه بیصبر
بسی باران بریخت آن ماه بی ابر
کنیزان گرد او حیران بماندند
گلاب و مشک چون باران فشاندند
چو آن دلداده لختی گشت هشیار
چو مستی پر گنه بگریست بسیار
ز حال خود خجل گشت و عجب ماند
چو کشت تشنه زان غم خشک لب ماند
بهدل گفتا بلاست این یا پزشک است
که روی من ازو غرق سرشک است
بهجا آورد هرمز کان سمنبر
ز عشق هرمز افتادهست مضطر
برفت و نبض او آورد در دست
چو نبض او بدید از جای برجست
بگفتا یافتم زین کار بهره
که دارد زشت باد این خوب چهره
به سامانش بباید ساخت درمان
مگر درمان پدید آید به سامان
بگفت این و ز دیوان رفت بیرون
جهانافروز ازو خوش خفت در خون
به یاران گفت دل پر سوز ماندم
که در کار جهانافروز ماندم
ندانم چون کنم با او جفایی
چو میدانم کزو بینم بلایی
من آنجا با دل اندوهگینم
نکو بودم که در بایست اینم
ولیکن چون کنم چون کار افتاد
جهان را این چنین بسیار افتاد
بدو گفتند یاران شادمان باش
که گفتت کز چنین غم سرگران باش
ترا زین جای صد شادیست امروز
که دو شهزاده بر شاهند دلسوز
جهان افروز و گلرخ یار داری
چرا پس از جهان تیمار داری
کسی کاو یافت پهلو زین دو همدم
چرا پهلو نساید با دو عالم
نیاید زان صنم کارم فروتر
دو عاشق چون سه باشند این نکوتر
ز سه کمتر نشاید هیچ مایه
ناِستد دیگ پایه بی سهپایه
کنون در عاشقی مایه تو داری
تجارت کن که سرمایه تو داری
ز دو معشوق کارت بهتر آید
برهٔ دو مادری فربهتر آید
چو دو حلقه زنی بر در زمانی
که گر زان نبودت زین در نمانی
تراست اندر پزشکی آب در جوی
که نانت پخته شد اکنون ز دو سوی
خوشی میباز عشقی در نهان تو
مکن دل ناخوش از کار جهان تو
چنان در خنده آمد زان سخن شاه
که بست از خندهٔ او بر سخن راه
همه شب خسرو از وسواس تا روز
چو شمعی تا سحر میسوخت از سوز
چو پیدا شد دف زرّین دوّار
ستاره ریخت در دف سیم انوار
طبیبی را بر گل رفت خسرو
ز بهر درد دادش داروی نو
چو خالی بود گل چون نیم غمزی
بگفتش از جهانافروز رمزی
که تا آن دلبرم در بر گرفتهست
ز جان خویشتن دل برگرفتهست
جهان از روی گلرخ چون نگار است
جهانافروز باری در چهکار است
چه گر از گل دلی پر سوز دارم
چرا دل بر جهان افروز دارم
ز گلرخ گو دلم پر سوز میباش
جهان گو بی جهان افروز میباش
بگفت این و برفت از پیش گلرخ
سوی قصر جهان افروز فرّخ
همه شب در غم، آن ماه دل افروز
که تا بیند رخ خسرو دگر روز
بهدست دیو داده رشتهٔ دل
شده یکبارگی سرگشته دل
چو خسرو را بدید از دردناکی
چو لعلی شد رخش از شرمناکی
دلش را شرمساری کارگر شد
مهش از شرم زیر حجله در شد
چو مه را شهربند حجله کرد او
کنار خود ز پروین دجله کرد او
چو سیب هرمز از خط شد پدیدار
فرو بارید بر رخ دانهٔ نار
به رخ بر از دو نرگس رود میکرد
بران سیبش کلوخ امرود میکرد
چو دست سیمگون از بر بکردی
اساس عشق محکمتر بکردی
رگ دل چون بهدست آورد جانانش
تن خود را رگی میدید با جانش
چو دستش سخت داشت و روی رگ سود
دلش از مهر خسرو سسترگ بود
چو دست شاه شد بر روی رگ راست
دل دختر چو خون در رگ بهتک خاست
به رگ در شد دل در خون نهاده
برای دستبوس شاهزاده
رگ دختر ازان پس زود میجَست
که میزد هر زمانش بوسه بر دست
نشسته آن دو دلبر روی در روی
بهزیر چشم دیده موی در موی
بنای عشق هر دو گشته محکم
بهیک ره حلقهشان افتاده در هم
همیگفتند بی پیغام و آواز
نهان از یکدگر با یکدگر راز
نمودند از کنار چشم اشارت
گرفتند از میان ترک عبارت
جهان افروز با دل گفت صد راه
که ای دل نیست این دلبر به جز شاه
همه ترتیب شاهان دیدهام زو
سخن جز بر ادب نشنیدهام زو
مرا دل میزند کاو پادشاهست
که بر وی فرّ یزدانی گواهست
چو این اندیشه بر دل راه داد او
دل خود را بدان دلخواه داد او
بهخسرو گفت کای داننده استاد
شهت از بهر آن اینجا فرستاد
که تا در کار من بندی دلی را
بهزودی بر گشایی مشکلی را
دلم را در درون، آتش فگندی
تو سوز من برون، بر یخ چه بندی
تو با من در درون مانی، ز بیرون
مرا با تو چه باید کرد اکنون
مکن این، سرکشی از سر برون کن
درونم سوختی، درمان کنون کن
همیگفتم درون آیی تو بر من
چه دانستم برون آیی تو بر من!
چه کردهستم بهجایت ای زبونگیر
دو رویی از برونت او برون گیر
شد آتش در درون من پدیدار
بپل بیرون مبر این شیوه کردار
همی تا دست بر دستم نهادهست
ز دست او دل از دستم فتادهست
چه غم بود این کزو بر جانم آمد
ازین محنت برون نتوانم آمد
سرم سودای این سرکش گرفتهست
درونم شعلهٔ آتش گرفتهست
ز سر تا پای من در سوز ماندهست
ندانم تا جهانافروز ماندهست
درین محنت ز چشم بد بترسم
ز رسوایی خود بر خود بترسم
بهیک ره عقل رفت و بیم جانست
کدامین عقل کهاین سودا نه آنست
بهیک دم عشق تا در کارم آورد
بسی دیوانگیها بارم آورد
گر این غم در دلم دارم نهان من
چه سازم با رخ چون زعفران من
وگر رویم بپوشم زیر پرده
چه سازم با دل تیمار خورده
مرا این درد بیدرمان ز دل خاست
مرا این آتش سوزان ز دل خاست
اگر صد سال بیماریم بودی
بسی به زین نگونساریم بودی
بلای من بهدرمان من آمد
چه شورست این که در جان من آمد
اشارت کرد، شه را نزد خود خواند
به اعزازش بهنزد خویش بنشاند
بدو گفتا نپرسی خود که چونی
ز سوز اندرونی و برونی
پس احوال تبم را شرح میپرس
درازی شبم را شرح میپرس
طبیبانی که از دمساز پرسند
ز رنجوران ازین به باز پرسند
چو دمسازان اگر بیمار داری
ازین به کن مرا تیمار داری
چو از دلگرمیام داری خبر تو
مسوز از تاب هجرم بیشتر تو
تو درمان کن که من در دوستداری
نیام دور از طریق حقگزاری
بههر کامی ترا کامی ببخشم
بههر گامیت اکرامی ببخشم
امید اندر من و تیمار من بند
طبیبی کن دل اندر کار من بند
مرا زین کار خود جز خستگی نیست
که در کار منت دلبستگی نیست
نمیاندیشی از بیماری من
تو گویی مینبینی زاری من
مگر از من نمییابی مراعات
بدی را نیکویی نبود مکافات



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: جهان افروز، خواهر شاه اصفهان، بیمار میشود و هرمز به بالین او فرستاده میشود تا درمانش کند. در این هنگام، هرمز به زیباییهای او دل میبازد و احساس عشق در دلش جوانه میزند. جهان افروز نیز به شدت تحت تأثیر جذبه هرمز قرار میگیرد و در عشق او غرق میشود. عشق بین این دو شعلهور میشود و هر دو در تحیر و شوق از یکدیگر قرار میگیرند. در حالی که هرمز در تلاش برای درمان اوست، دلش را به عشق جهان افروز میسپارد و به این ترتیب، درد و شوق عشق درونی آنها به تصویر کشیده میشود.
هوش مصنوعی: ای سوارکار چیرهدست بر اسب معنا، که با اندیشهات دریایی هستی که گوهر معنا میبخشد. شاعر در آغاز این بخش خود را خطاب میکند.
هوش مصنوعی: با هر گوهر سخنی که به نظم کشیدی، مردمانی سنگدل را نرم و مهربان کردی.
هوش مصنوعی: وقتی از سنگ سخت موم پدید میآوری، از آن موم شمعی روشن و آشکار میسازی.
هوش مصنوعی: آن شمع روشن را چنان میافروزی که از شمع تو صد جمع و مجلس روشن میشود.
هوش مصنوعی: جهان از شمع ذهن تو روشن است؛ پس غایب مشو و از سخن دست مکش، زیرا جمعی منتظر و حاضر سخن تو هستند.
هوش مصنوعی: اکنون که شمع جهان را میافروزی، چراغی هم برای عاشقان روشن کن، یعنی داستانی عاشقانه بگو.
هوش مصنوعی: راویای که در سخن چیرهدست بود و هر لحظه زیوری تازه بر سخن میبست، چنین روایت کرد:
هوش مصنوعی: پادشاه اصفهان خواهری داشت که چهره و قامتی چون سرو خرامان داشت.
هوش مصنوعی: آن زیبارو در زیبایی در همهٔ جهان سرشناس بود و نامش جهانافروز بود.
هوش مصنوعی: بر اثر بازیهای ناسازگار روزگار، آن دختر سپیدبازو بیمار شد و در بستر افتاد.
هوش مصنوعی: شاه فوراً هرمز را فرستاد و گفت که بیمار دیگری برای ما پیش آمده است.
هوش مصنوعی: شاه به هرمز گفت: زود بیماری را بررسی کن و سخن بیمار را بشنو؛ کوتاهی مکن و زود چارهای بیندیش.
هوش مصنوعی: هرمز چون فرمان شاه را شنید، به سوی سرای خواهر شاه روانه شد.
هوش مصنوعی: سرایی دید مانند گنجی اندوخته که چشم از زیبایی آن خیره میشد.
هوش مصنوعی: در پیشگاه ایوان تختی زرین نهاده بودند و جهانافروز بر آن سر نهاده و خفته بود.
هوش مصنوعی: کنیزانی حورمانند گرد تخت او صف کشیده و عنبر و کافور در دست داشتند.
هوش مصنوعی: بر بالینش گلاب و عود گذاشته و گردش سینیهای کوچک زرین نهاده بودند.
هوش مصنوعی: او نقابی بر چهرهٔ ماهمانندش کشیده بود و از گوشهٔ چشم و زیر نقاب به شاهزاده نگاه میکرد.
هوش مصنوعی: شاهزاده هرمز به سوی تخت او آمد، در حالی که دل همهٔ حاضران به سوی آن زیبارو بود.
هوش مصنوعی: جهانافروز چون به هرمز نگریست، دنیا در چشمش زیر و رو شد و دلباخته شد.
هوش مصنوعی: چهرهای درخشان چون خورشید و لبی سرخ مانند لعل بدخشان در او دید.
هوش مصنوعی: او را با قامتی چون سرو و رویی چون ماه، خط سبز زمردین بر عارض و مویی مشکین دید.
هوش مصنوعی: ماه از شرم خط عارض او روی برمیگرداند، گویی خط او در زیبایی بر ماه خط بطلان کشیده بود.
هوش مصنوعی: خط عارضش گرد چهرهٔ ماهمانندش حلقه زده بود و گویی از سبزه بر گل تازه نخل و آذین میبست.
هوش مصنوعی: هنگامی که زلفش مشک میپراکند، خط عارضش نیز ظرافتها و ریزهکاریهای زیبا نشان میداد.
هوش مصنوعی: موی تازهرستهٔ چهرهٔ هرمز مانند حلقهای گرد رخسار ماهمانندش بود و در شهرِ زلفش راه دلها را میزد و آنها را اسیر میکرد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او در زیبایی هم این و هم آن را داشت، چون بر رخسار ماهگونش خوشههایی از موی خوشبوی عنبرین بود.
هوش مصنوعی: آن سیمینتن (جهانافروز) ماهِ روی او را در میان خوشهٔ زلف دید و دل خود را گرفتار گوشهای از آن خوشه یافت.
هوش مصنوعی: رویی چون ماه داشت که خوشهٔ عنبرین زلف بر آن بسته بود و آن زلفِ مشکگون چون پنجهای بود که دلها را خوشهچینی میکرد.
هوش مصنوعی: وقتی آن مرواریدِ شبافروز (هرمز) چهره نشان داد، روز در چشم جهانافروز تاریک شد.
هوش مصنوعی: تن سیمین او بر بستر نرم مانند دریایی پر از آتش به جوش و تلاطم افتاد.
هوش مصنوعی: آتشی سخت به جانش افتاد؛ به لرزه افتاد و از تخت فرو افتاد.
هوش مصنوعی: آتش درونش چنان شعله میکشید که گویی پیراهنش از بیرون میسوخت.
هوش مصنوعی: روزگار پیش چشمش سیاه شد و صبر و آرامش از او گریخت.
هوش مصنوعی: در عشق صبر برای کسی باقی نمیماند، زیرا دل عاشق حتی یک دم هم تاب نمیآورد.
هوش مصنوعی: وقتی آن محبوبِ بیصبر بیهوش شد، آن ماهِ بیابر بارانی فراوان از اشک فرو ریخت.
هوش مصنوعی: کنیزان حیران گرد او جمع شدند و گلاب و مشک مانند باران بر او افشاندند.
هوش مصنوعی: وقتی آن دلباخته اندکی به هوش آمد، مانند مستِ گناهکاری که پشیمان شده، بسیار گریست.
هوش مصنوعی: از حال خود شرمنده و شگفتزده شد و از آن غم مانند کشتزار تشنه لبخشک ماند.
هوش مصنوعی: با خود گفت: این بلاست یا پزشک، که از دیدنش چهرهام غرق اشک شده است؟
هوش مصنوعی: هرمز دریافت که آن سیمینتن از عشق او بیقرار و پریشان افتاده است.
هوش مصنوعی: پیش رفت و نبض او را در دست گرفت و چون نبضش را دید، از جا برخاست.
هوش مصنوعی: گفت: به نتیجه رسیدم؛ این زیباروی دچار بادی ناپسند (خلطی بیمارکننده) است؛ و با این سخن حقیقتِ عشق او را پنهان کرد.
هوش مصنوعی: باید درمانش را بهآرامی و با ترتیب درست انجام داد تا شاید بهبود بهتدریج پدید آید.
هوش مصنوعی: این را گفت و از تالار بیرون رفت و جهانافروز از غم او در خون دل خفت؛ «خوش» در اینجا به طعنه آمده است.
هوش مصنوعی: هرمز به یارانش گفت: با دلی پرسوز در کار جهانافروز درمانده شدهام.
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه با او نامهربانی کنم، هرچند میدانم که از او گرفتاری و بلایی به من خواهد رسید.
هوش مصنوعی: من آنجا با دلی اندوهگین بودم؛ بهتر بود که به این کار نیازی نمیافتاد.
هوش مصنوعی: اما چه کنم که کار پیش آمده است؛ در جهان از این گونه پیشامدها بسیار رخ داده است.
هوش مصنوعی: یاران به خسرو گفتند شاد باش؛ چه کسی به تو گفته که از چنین غمی سرگران و آزرده باشی؟
هوش مصنوعی: امروز از این وضع صد شادی نصیب توست، زیرا دو شاهزادهٔ دختر بر تو که شاهی دل میسوزانند و دلبستهات هستند.
هوش مصنوعی: تو جهانافروز و گلرخ را یار خود داری؛ پس چرا از جهان غم میخوری؟ شاعر با نام «جهانافروز» و واژهٔ «جهان» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: کسی که با این دو همدم همنشین و همپهلو شده، چرا خود را همشأن دو عالم نداند؟
هوش مصنوعی: کار من از آن معشوق پایینتر نمیشود؛ وقتی دو عاشق با معشوق سه تن شوند، کار بهتر است.
هوش مصنوعی: هیچ کاری با کمتر از سه پایه استوار نمیشود؛ همانگونه که دیگ بی سهپایه سر پا نمیایستد.
هوش مصنوعی: اکنون در عاشقی سرمایه در دست توست؛ پس سودا و تجارت کن، چون سرمایه از آن توست.
هوش مصنوعی: با دو معشوق کارت بهتر پیش میرود؛ چنانکه برّهای که از دو مادر شیر بخورد فربهتر میشود.
هوش مصنوعی: وقتی همزمان در دو خانه را بکوبی، اگر از آن در کامی نیابی، از این در محروم نمیمانی.
هوش مصنوعی: کار پزشکی تو رونق دارد و آب در جوی توست؛ اکنون نانت از هر دو سو پخته است، یعنی از هر دو طرف بهرهمندی.
هوش مصنوعی: با خوشی و در پنهان عشقبازی کن و دلت را از کار جهان ناخوش مکن.
هوش مصنوعی: شاه از این سخنان چنان به خنده افتاد که خندهاش راه سخن گفتن را بر او بست.
هوش مصنوعی: خسرو همهٔ شب تا صبح از اندیشههای پریشان، مانند شمع تا سحر از سوز دل میسوخت.
هوش مصنوعی: چون خورشید، آن دف زرین گردان، آشکار شد، ستارگان نور سیمین خود را در آن ریختند؛ یعنی صبح شد و ستارهها ناپدید شدند.
هوش مصنوعی: خسرو در کسوت طبیب نزد گلرخ رفت و برای دردش داروی تازهای داد.
هوش مصنوعی: چون گلرخ تنها بود، خسرو کوتاه و با اشارهای سربسته رمزی از جهانافروز به او گفت.
هوش مصنوعی: گفت از وقتی آن دلبر به من دل بسته و مرا در بر گرفته، از جان خود دل کنده است.
هوش مصنوعی: جهان از چهرهٔ گلرخ مانند نقش و نگار زیباست؛ پس جهانافروز دیگر به چه کار میآید؟
هوش مصنوعی: من که از عشق گلرخ دلی پرسوز دارم، چرا دل به جهانافروز ببندم؟
هوش مصنوعی: بگذار دلم از عشق گلرخ پرسوز بماند و جهان بی جهانافروز باشد؛ یعنی دلم تنها با گلرخ است.
هوش مصنوعی: خسرو این را گفت و از نزد گلرخ رفت و به سوی کاخ جهانافروز خجسته روانه شد.
هوش مصنوعی: آن ماه دلافروز، یعنی جهانافروز، همهٔ شب در غم بود تا روز بعد دوباره چهرهٔ خسرو را ببیند.
هوش مصنوعی: رشتهٔ دلش را به دست دیو هوس سپرده بود و دلش یکسره سرگشته و پریشان شده بود.
هوش مصنوعی: چون خسرو را دید، از درد عشق و شرم، چهرهاش مانند لعل سرخ شد.
هوش مصنوعی: شرم بر دلش چیره شد و از شرمساری چهرهٔ ماهمانندش را در پس پردهٔ حجله پنهان کرد.
هوش مصنوعی: وقتی جهانافروز چهرهٔ ماهمانندش را در پشت پردهٔ حجله پنهان کرد، از اشکهایی که مانند ستارگان پروین بود، دامنش را مانند رود دجله کرد.
هوش مصنوعی: وقتی چهرهٔ هرمز (خسرو) با زنخدان سیبمانند و خط تازهرستهاش پیدا شد، دختر اشکهای سرخ مانند دانهٔ انار بر چهرهاش فروریخت.
هوش مصنوعی: از دو چشم نرگسمانندش بر چهره رودی از اشک روان کرد و گونهٔ سیبمانندش را از غم مانند گلابی سفت و زرد و بیرنگ کرد.
هوش مصنوعی: وقتی دست سپید و سیمینش را از زیر جامه بیرون آورد تا طبیب نبضش را بگیرد، بنیاد عشق را استوارتر کرد.
هوش مصنوعی: وقتی محبوبش رگ و نبض او را به دست گرفت، دختر تمام تن خود را همراه جانش یکسره رگی تپنده دید.
هوش مصنوعی: وقتی خسرو دست او را محکم گرفت و انگشت بر رگ نهاد، دل دختر از مهر خسرو ناتوان و بیطاقت شده بود.
هوش مصنوعی: همین که دست شاه درست بر روی رگ قرار گرفت، دل دختر مانند خون در رگ به تکاپو و شتاب افتاد.
هوش مصنوعی: دل خونشدهٔ دختر به درون رگ رفت تا دست شاهزاده را ببوسد.
هوش مصنوعی: از آن پس نبض دختر تند میزد، چون هر لحظه گویی بر دست خسرو بوسه میزد.
هوش مصنوعی: آن دو دلبر روبهروی هم نشسته بودند و زیرچشمی یکدیگر را مو به مو و با دقت مینگریستند.
هوش مصنوعی: بنیاد عشق در هر دو استوار شده بود و ناگهان حلقههای دلشان در هم گره خورد.
هوش مصنوعی: بیپیام و بیصدا، پنهانی، رازهای دلشان را به یکدیگر میگفتند.
هوش مصنوعی: با گوشهٔ چشم به هم اشاره میکردند و سخن گفتن را کنار گذاشته بودند.
هوش مصنوعی: جهانافروز صد بار به دل خود گفت: ای دل، این دلبر کسی جز شاه نیست.
هوش مصنوعی: همهٔ آداب و رفتار شاهانه را از او دیدهام و جز سخن مؤدبانه از او نشنیدهام.
هوش مصنوعی: دلم گواهی میدهد که او پادشاه است، زیرا فرّ ایزدی بر چهرهاش آشکار است و گواه این امر است.
هوش مصنوعی: وقتی این اندیشه را به دل راه داد، دلش را به آن محبوب دلخواه سپرد.
هوش مصنوعی: به خسرو گفت: ای استاد دانا، شاهت تو را برای این به اینجا فرستاده است
هوش مصنوعی: که دل به کار من ببندی و گرفتاری مرا زود چاره کنی.
هوش مصنوعی: تو در درون دلم آتش انداختی، پس چرا سوز مرا از بیرون با یخ و داروی سرد درمان میکنی؟
هوش مصنوعی: تو در درون دل من جای داری ولی در ظاهر از من دوری؛ اکنون با تو چه کنم؟
هوش مصنوعی: این کار را نکن و سرکشی را کنار بگذار؛ درونم را سوزاندی، اکنون درمانم کن.
هوش مصنوعی: گمان میکردم به درون دلم میآیی و با من یکدل میشوی؛ چه میدانستم که بر من بیرون میآیی و ستیزه میکنی!
هوش مصنوعی: ای کسی که ناتوانان را به دام میاندازی، مگر من با تو چه کردهام؟ این دورویی را از ظاهرت دور کن.
هوش مصنوعی: جهانافروز میگوید: آتشی در درونم پیدا شده است. از این رفتار دست بردار و آن را آشکار مکن.
هوش مصنوعی: از وقتی که او (طبیب) دستش را بر دست من گذاشته، دلم از دست رفته و بیاختیار شدهام.
هوش مصنوعی: این چه غمی بود که از او به جانم رسید؟ دیگر نمیتوانم از این رنج بیرون بیایم.
هوش مصنوعی: عشق این سرکش سرم را پر کرده و درونم شعلهور شده است.
هوش مصنوعی: از سر تا پایم در سوز و گداز مانده است، چندان که نمیدانم جهانافروز هنوز برجاست یا نه. «جهانافروز» نام خود اوست و در آن ایهامی به افروختن و سوختن هست.
هوش مصنوعی: در این گرفتاری از چشم بد میترسم و از رسوا شدن خودم نگرانم.
هوش مصنوعی: عقلم یکباره رفت و جانم در خطر است. کدام عقل؟ این سودا با عقل سازگار نیست.
هوش مصنوعی: عشق در یک لحظه که مرا به کار خود گرفت، دیوانگیهای بسیار برایم به بار آورد.
هوش مصنوعی: اگر این غم را در دل پنهان کنم، با چهرهٔ زرد مانند زعفرانم که رازم را فاش میکند چه کنم؟
هوش مصنوعی: و اگر رویم را زیر پرده بپوشانم، با دل غمدیده و رنجورم چه کنم؟
هوش مصنوعی: این درد بیدرمان و این آتش سوزان از دل خودم برخاسته است.
هوش مصنوعی: اگر صد سال بیمار میماندم، بسیار بهتر از این سرنگونی و خواری بود.
هوش مصنوعی: بلای من از راه درمانم، یعنی از همین طبیب، رسید. این چه شوری است که در جانم افتاده است!
هوش مصنوعی: جهانافروز اشاره کرد و آن شاه (طبیب) را نزد خود خواند و با احترام کنار خود نشاند.
هوش مصنوعی: به او گفت: چرا نمیپرسی حالت چطور است و از سوز درون و بیرونم خبر نمیگیری؟
هوش مصنوعی: پس حال تبم را به تفصیل بپرس و از درازی شبهایم جویا شو.
هوش مصنوعی: طبیبانی که با بیمار همدماند، از بیماران بهتر از این حال میپرسند.
هوش مصنوعی: اگر مانند همدمان از بیمار پرستاری میکنی، از من بهتر از این پرستاری کن.
هوش مصنوعی: تو که از سوز و گرمی دل من خبر داری، مرا بیش از این با تب و تاب جدایی مسوزان.
هوش مصنوعی: تو درمانم کن، زیرا من در دوستی از راه حقشناسی و جبران نیکی دور نیستم.
هوش مصنوعی: در برابر هر خواستهات، آرزویی به تو میبخشم و برای هر قدمی که برداری، به تو احترام و بخشش میکنم.
هوش مصنوعی: به من امید ببند و دل به پرستاریام بده. طبیبی کن و دل در کار من بگذار.
هوش مصنوعی: از این کار جز خستگی بهرهای نمیبرم، زیرا تو به کار من دلبستگی نداری.
هوش مصنوعی: در فکر بیماری من نیستی. گویی ناله و زاری مرا نمیبینی.
هوش مصنوعی: مگر از من مهربانی و رعایتی ندیدهای؟ پاداش نیکی بدی نیست، پس با من بدی مکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.