چو از دایه سخن بشنود هرمز
چنان شد کآن نیارم گفت هرگز
بدو گفت ای ز دانش دور مانده
ز غول نفس خود مغرور مانده
نداری شرم با موی چو پنبه
که حلق چون منی برّی به دنبه
ز موی همچو پنبه دام کردی
چو مرغی پیش دامم رام کردی
مساز این پنبه دام مکر و فن را
بنه این پنبه کرباس و کفن را
جوانی میکنی در پیش من تو
حساب گور کن ای پیرزن تو
به افسونی مرا می‌برنشانی
نیَم زآن دست افسون چند خوانی
تو بر من می‌نهی کاری به صد ناز
نترسی کو فرو افتد ز هم باز
تو دم می‌ده اگر همدم بماند
تو بر هم نه اگر بر هم بماند
به سالوسی لباسی بر سرم نه
به عشوه پیش پایی دیگرم نه
کجا زرق تو یابد دست بر من
فسون و زرق نتوان بست بر من
مرا آهسته میرانی سوی شست
چو صیدی میکشی تا برکشی دست
مشو در خون خویش و خون من تو
یکی دیگر گزین بیرون من تو
گر او نیکوست نیکوکاریش باد
ز نیکوییش برخورداریش باد
به هر نوعی که هست او آنِ خویشست
خداوندست و در فرمانِ خویشست
مرا با آن سمنبر نیست کاری
که گل را همنشین باید بهاری
کجا درماند از چون من کسی گل
که چون من خار ره دارد بسی گل
چه گردم گرد شمع عالم افروز
مرا با گل نه عیدست و نه نوروز
چو من پروانهٔ آن دلفروزم
اگر با شمع پرّم پر بسوزم
برو ای پیر جادوی فسون‌باز
که نتوانی شدن با من فسون‌ساز
برو ای بوالعجب باز سیه پر
که تو گمراه را دیوست همبر
برو ای شوم سر داده بتلبیس
که در شومی سبق بردی ز ابلیس
چو زین شیوه سخن هرمز فرو خواند
ازو دایه چو خر در یخ فرو ماند
به هرمز گفت ای بیشرم آخر
شدی در سرد گویی گرم آخر
مشو گرم ای ز دیده رفته آبت
تو از من به اگر ندهم جوابت
ازین صد بازیت بر من اگر من
نیارم بر تو صد بازی دگر من
ببین کار جهان کاین روستایی
دهد در جادویی بر من گوایی
چو جادویم نگویم بیش با تو
نمایم جادویی خویش با تو
چنانت زیر دام آرم به مردی
که بر یک خشت صد گردم بگردی
چنان گردی اگر بگریزی از دام
که میخوانی خدا را تو به صد نام
مپیما از تهوّر درد بر من
چنین منگر به چشم خُرد بر من
اگر گردم به لعب و لهو مشغول
سراسیمه شود از مکر من غول
اگر بر ره نهم دامی به تلبیس
ز بیم من به تک بگریزد ابلیس
نگویی تو که آخر من کرااَم
تو گل را باش اگر نه من ترااَم
بدین زودی چنین گشتی تو با من
نه یکدم همنشین گشتی تو با من
ز گفت دایه هرمز گشت خاموش
نکردش یک سخن را بعد از آن گوش
همی چندانکه دایه بیش میگفت
ز گفت دایه هرمز بیش میخفت
نه خود می دفع کرد از راه خوابش
نداد آن یک سخن آن یک جوابش
چو دایه دم نمیزد هرمز از پیش
برون رفت و جدایی داد از خویش
چو هرمز رفت دایه بر جگر داغ
به رجعت پیش گل آمد ازآن باغ
نشسته بود گلرخ دیده‌ها تر
دلی برخاسته دو چشم بر در
همه خون دلش بالا گرفته
کنار او ز خون دریا گرفته
ز بی صبری ز دل رفته قرارش
زمین پرخون ز چشم سیل‌بارش
زبان بگشاد کای دایه کجایی
چرا استادگی چندین نمایی
الا ای دایه آخر دیر کردی
مرا از زندگانی سیر کردی
الا ای دایه چندینی چه بودت
مگر در راه دیوی در ربودت
الا ای دایه بس چُستی تو در کار
ترا باید فرستادن به هر کار
الا ای دایه خوابت درربوده‌ست
و یا در راه آبت در ربوده‌ست
الا ای دایه تا کی اشک رانم
بگو با من که تا جایت بدانم
بگو تا این تن آسانیت تا کی
بگو تا این گران جانیت تا کی
چراست ای دایه چندینی قرارت
که خونین شد دلم در انتظارت
مرا رمزی ز پیری یادگارست
که سوزی سخت سوز انتظارست
مبادا هیچکس را چشم بر راه
کز و رخ زرد گردد عمر کوتاه
درآمد دایه گلرخ را چنان دید
رخ گل همچو برگ زعفران دید
به گل گفت ای عزیز جان مادر
نبردی پیش ازین فرمان مادر
چرا آخر چنین شوریده گشتی
ز سر تا پای غرق دیده گشتی
چرا آخر چنین در خون نشستی
ز خون دیده در جیحون نشستی
چرا آخر چنین بیخویش گشتی
ز یک جو صابری درویش گشتی
مرا امروز رسوا کردی ای گل
ز رسواییم پیدا کردی ای گل
کجادانی تو خود کاین بیوفا مرد
چه ناخوش گفت و با من چه جفا کرد
گرفتم طالع آن روستایی
سر بد دارد و برگ جدایی
نه بتوان گفت با تو آنکه گفتم
ندارد برگ گل چندانکه گفتم
از اوّل در وفا میزد دلش جوش
در آخر گشت خشم آلود و خاموش
کنون گر صد سخن بر هم بتابم
یکی را باز می‌ندهد جوابم
چو دیواری باستاده‌ست خاموش
نمیدارد چو دیواری سخن گوش
کجا دیوار را گر گوش بودی
سخن بشنودی و خاموش بودی
رواست از سنگ گفتار و ازو نه
سخن آید ز دیوار و ازو نه
چو سوسن گرچه هرمز ده زبانست
ز گل دارد حیا خاموش از آنست
چنانش یافتم در سرفرازی
که نتوان کرد با وی هیچ بازی
بگفتم صد سخن زرّین و سیمین
نزد یک دم که سگ یا مردمست این
چو او بر یاد باغ پادشاهست
سری دارد که بادش در کلاهست
سبک‌سر بود و چهره زرد کرد او
چو باد از من گذشت و گرد کرد او
چو دایه گفت این و گل شنیدش
چو بادی آتشی در سر دویدش
دو چشم نرگسین او ازین سوز
ز نوک مژه از خون شد جگر دوز
هزاران اشک خون آلود نوخیز
فرو بارید از مژگان سرتیز
بدانسان در دلش افتاد جوشی
که پیدا شد ز هر مویش خروشی
سر زلف جهان آرای برکند
به دندان پشت دست از جای برکند
به غایت غصّه می‌کردش ز هرمز
که با گل این که داند کرد هرگز
ز اشک آتشین مژگانش میسوخت
ز درد ناامیدی جانش میسوخت
زبان بگشاد و گفت ای دایه زنهار
مشو در خون جان من به یکبار
مگرد از گل جدا گر گل جفا کرد
که نتوان پاره‌یی از خود جدا کرد
ز دستم رفت دل وز کار من آب
دلم خون شد مرا ای دایه دریاب
اگر کار دلم را درنیابی
نشانم از جهان دیگر نیابی
درین اندوه جان از من برآید
بمیرم تا جهان بر من سر آید
چون من رفتم گرفتاریت باشد
پشیمانی و خونخواریت باشد
به دست خود چو گل را کُشته باشی
چو گل از خون دل آغشته باشی
ز گفت گل خروشان گشت دایه
ز تف سینه جوشان گشت دایه
به گل گفت ای خرد بر باد داده
همانا نیستی تو شاهزاده
چو هرمز شد پی او سخت میدار
ندیدم سست رگ‌تر از تو در کار
کسی را سر فرود آید به هرمز
نیاید تا سر آن نیز هرگز
تو دانی آنکه من مردم درین تاب
دگر هرگز نخواهم گفت ازین باب
بسی گررشتهٔ طبلم بتابی
ز من سررشتهٔ این وانیابی
نخواهم نیز ره پیمود دیگر
بجز کشتن چه خواهد بود دیگر
ز گل این خار چون بیرون کنم من
چو گل را می نخواهد چون کنم من
ترا این برزگر نپسندد آخر
که آبی بر کلوخی بندد آخر
نمیخواهد ترا کار جهان بین
کرا بر گویم آخر درجهان این
بشد بر تو ز بدنامی جهان تنگ
که من مردن روا دارم ازین ننگ
چو تابستان شود زین چشم بی شرم
هوای هرمزت در دل شود گرم
چو باغ از برگ ریزان زرد گردد
هوایت بو که آخر سرد گردد
تو ای گلرخ دو لب داری شکر بار
فرو مگذار شیر آخر بیکبار
تو ای گل مشک داری دام نسرین
مشو درحلقهٔ آن خطّ مشکین
برو این بار از گردن بینداز
اگر جانست جان از تن بینداز
چو میدانی که هرمز هیچکس نیست
چرا از هرمزت پس هیچ بس نیست
در اوّل دل ربود و برد هوشت
در آخر هم فرو گوید بگوشت
ندارد باتو رونق کار هرمز
نیاید باصلاح این کار هرگز
چو نیست این کار اسبی تنگ بسته
چه شورآری چو داری تنگ پسته
چو اسبی تنگ بسته مینبینی
دلت گر برنشاند بر نشینی
مرا تو بیخبر گویی دگر بار
بر هرمز شو و از وی خبر آر
چو سیمابی بشادی رخ بر افروز
سبویی نیز بر سنگش زن امروز
چه بر سنگش زنم از عذر تو لنگ
اگر او را همی خواهی سروسنگ
مخور زان لب بسی حلوای بی دود
که بر جامه چکانی روغنی زود
بخوردی لاجرم، شادی برویت
بگیرد استخوانی در گلویت
تو تازان لب بماندی خشک دندان
لبت هرگز ندیدم نیز خندان
گلی نادیده لب از خنده خالی
شده چون بلبلی پر کنده حالی
چگونه کس تواند دید هرگز
که تو هر روز غم بینی ز هرمز
چو در میدان رسوایی فتادی
درین میدان بزن گویی بشادی
زهی شهزاده کز ننگت چنانم
که میخواهم که در عالم نمانم
همه شب گل گلاب از چشم میریخت
عرق از روی و اشک از خشم میریخت
چو دایه این سخنها کرد تقریر
گل بی برگ آبی شد ز تشویر
زمانی شمع گریان بود بر گل
زمانی صبح خندان بود بر گل
ز چندان گریهٔ آن ماه دلبند
گهی آن میگرست و گاه این خند
چو بیرون کرد خورشید منوّر
ز زیر قبهٔ نیلوفری سر
درآمد آفتاب از برج ماهی
سپیدی ریخت بر روی سیاهی
ز زیر پرده چون چهره نمود او
بنیزه حلهٔ مه در ربود او
گل عاشق دل پر تفت و پر سوز
فرو افتاد در تب ده شبانروز
دو تاگشت و چنان پر درد شد او
که در ده روز یکتا نان نخورداو
بشبها درد بیداریش بودی
برو زاندوه بیماریش بودی
نه یکساعت قرار و نه دمی صبر
دلی چون بحر خون و دیده چون ابر
ز سوز دل زبانش آتش گرفته
ز تفت عشق جانش آتش گرفته
فتاده عکس بر موی از رخ زرد
فسرده اشک بر روی از دم سرد
ز چشمش رونق دیدار رفته
زبانش در دهان از کار رفته
چو دایه دید گل را این چنین زار
بگل گفت ای زده در چشم جان خار
چنین تا بر سر آتش نشستی
ز غم بر جان من سیلاب بستی
زمانی دم زن از گریه مشو گرم
ز یزدان ترس دار آخر ز خود شرم
بپاسخ گفت گل چون سوکواران
چرا بر خود نگریم همچو باران
گلم زان زار میگریم چنین من
که دور افتادهام از انگبین من
نیی ای دایه ازدرد من آگاه
که چشمم زیر خون دارد وطنگاه
نمیدانی که با من چیست هر شب
که چشمم خون دل بگریست هر شب
مکن ای دایه زین بیشم مفرسای
جوان و عاشقم بر من ببخشای
نمیدانی که در چه درد وداغم
که میجوشد ز خون دل دماغم
کنون کاری که بر جان من آمد
بسر در خون مرا در گردن آمد
چه گر یک درد بی دردی نخوردی
ازین ره کوفتن گردی نخوردی
ز صد دردم یکی گر بر تو بودی
ز آهت چنبز گردون بسودی
بسستی چون همی بینی چو مویم
بسختی چند گویی پیش رویم
شوی پیشم چو آتش گرم گفتار
چو یخ سردم کنی هر دم درین کار
چودل بربود عشق از آستینم
بخواهش کی پذیرد پوستینم
اگر خواهم که پنهان دارم این درد
نیارم داشت چون جان دارم این درد
دل لایعقلم در دست من نیست
که این بی خویشتن با خویشتن نیست
زبان را گر کنم از عشق خاموش
چگونه اشک خون بنشانم از جوش
چو دوزم جامهیی در عشق دلجوی
سرشک اندازد از دل بخیه برروی
مده پندم که پندت بند جانست
نگردد به ز پند این دل نه آنست
دل گرمم نگردد سرد ازین درد
مشو گرم و مزن بر آهن سرد
برو مردی بکن بهرخدا را
ببین بار دگر آن بیوفا را
مگر آن سنگ دل دلگرم گردد
ز گرمی همچو مومی نرم گردد
چو موم از گرمی ار نرمی پذیرد
به گرمی و به نرمی نقش گیرد
برو یک ره دگر سنگی درانداز
کلوخ امروز کن دیگر ز سر باز
دل گلرخ برون آور ازین کار
مگر چیزی فرو افتد ازین بار
به یکباری نیاید کارها راست
بباید کرد ره را بارها راست
به یک ضربت نخیزد گوهر از سنگ
به یک دفعت نریزد شکر از تنگ
نگردد پخته هر دیگی به یک سوز
نیابد پختگی میوه به یک روز
به روزی بیش، مه نتوان قران کرد
حجی نیکو به سالی میتوان کرد
برین درباش همچون حلقه پیوست
چو زنجیری مگر در هم زند دست
چو تخمی را بکشتی بار اوّل
ز بی آبی بمگذارش معطّل
مشو زود و رو آبش ده ز هر ور
که بس نزدیک تخم آید به بر در
سخن میگفت تا شب همچنین گرم
که تا شد دایه را دل زان سخن نرم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: هرمز به سخنان دایه‌اش پاسخ می‌دهد و او را به دلیل مغرور بودن و فریب نفسش سرزنش می‌کند. او می‌گوید که از دام مکر و فریب دور است و از او درخواست می‌کند که به فکر عواقب کارش باشد. دایه به هرمز می‌گوید که نباید از عشق و احساساتش دور شود و او را به پیگیری عشقش به گلرخ تشویق می‌کند. در این بین، گلرخ به انتظار دایه‌اش دچار اضطراب و غم شده و از جدایی از هرمز نگران است. گفتگوهای دایه و گلرخ ادامه دارد و گلرخ به شدت از درد و غم ناشی از عشقش به هرمز رنج می‌برد. در نهایت، دایه به سخنان گلرخ گوش می‌دهد و تحت تأثیر احساسات او قرار می‌گیرد.
هوش مصنوعی: هرمز وقتی از دایه صحبت‌هایش را می‌شنود، احساس می‌کند که نمی‌تواند هرگز به آنها پاسخ دهد و در برابر آنها خاموش می‌ماند.
هوش مصنوعی: هرمز به دایه (که در مقام مشاور و راهنمای اوست) می‌گوید: ای کسی که از دانش دور مانده‌ای، به خاطر توهمات و غرور نفس خود خویش را فریب می‌زنی.
هوش مصنوعی: تو با موهایی نرم و لطیف به مانند پنبه، شرم نمی‌کنی، در حالی که من مانند دیوها به دور از انسانیت با دمی شبیه به دنبه (پیکر موج آلود) زندگی می‌کنم.
هوش مصنوعی: تو با موی نازک و مانند پنبه‌ات دام و فریب آروده‌ای، و من مانند مرغی شداری که در دام تو به آرامی گرفتار شدم.
هوش مصنوعی: به من نگو که مثل پنبه، دام فریب و مکر را بچینید و این پنبه‌های کرباس (پارچه‌ای برای کفن) را هم کنار بگذارید.
هوش مصنوعی: تو در حضور من جوانی میکنی، اما باید از کارهای خود فکر کنی و به فکر عواقب آن باشی؛ ای پیرزن، متوجه مرگ و گور باش.
هوش مصنوعی: او به وسیلهٔ جادو و سحر مرا به خود جلب می‌کند و من نمی‌دانم که چه مقدار افسون می‌خواند تا من را تحت تاثیر قرار دهد.
هوش مصنوعی: تو با ناز و غنج، بر من تصرف میکنی و کاری انجام می‌دهی، اما از این نمی‌ترسی که ممکن است این حالتی که بین ما هست به هم بریزد و خراب شود.
هوش مصنوعی: اگر تو در اینجا نفس بکشی و باز بمانی، در حقیقت تو به هم پیوسته‌ای، اما اگر در جدایی بمانی، این پیوستگی قطع می‌شود.
هوش مصنوعی: من به نیرنگ و فریب، لباسی بر تن دارم و نه به خاطر جذبه یا طنازی خود، بلکه به خاطر کسی دیگر که در برابر من است.
هوش مصنوعی: چطور میتوان این نیرنگ و فریب تو را بر من ببیند، در حالی که هیچ نیرنگی نمی‌تواند مرا فریب دهد؟
هوش مصنوعی: تو مرا به آرامی به سمت خود میکشی، مانند صید، که تو مرا به راحتی می‌گیری و می‌بری.
هوش مصنوعی: با من یکی نشو و به خاطر من خودت را به زحمت نینداز، تو می‌توانی شخص دیگری را انتخاب کنی و از زندگی‌ات به دور از من لذت ببری.
هوش مصنوعی: اگر او انسان خوبی است، برایش خوشی و نیکی آرزو می‌کنم و امیدوارم ما نیز از خوبی او بهره‌مند شویم.
هوش مصنوعی: هرطور که او باشد، در اصل و ذات خود متعلق به خود است و در فرمان خداوند قرار دارد.
هوش مصنوعی: من هیچ ارتباطی با آن انسان خوب ندارم؛ زیرا گل (که نماد زیبایی و عشق است) باید با بهار (نماد زندگی و شکوفایی) همنشین باشد.
هوش مصنوعی: کسی که مانند من در زندگی مشکلات و موانع بسیاری دارد، چگونه می‌تواند نابود شود، در حالی که گل‌ها از او سبکتر و راحت‌ترند؟
هوش مصنوعی: من چه فایده‌ای دارم که دور شمع روشنی‌بخش بگردم؟ برای من این دورهمی نه عید است و نه بهاری.
هوش مصنوعی: اگر من همچون پروانه به آن زیبای دلربا (دلفروز) نزدیک شوم، اگر با شمع نور او مواجه شوم، باید قبول کنم که پرم بسوزد.
هوش مصنوعی: ای جادوگر پیر و فریبکار، برو که نمی‌توانی با من که خود جادوگر و فریبنده‌ام، برابری کنی.
هوش مصنوعی: برو ای موجود عجیب و سیاهرنگ، تو شیطانی هستی که گمراهان را به گمراهی میکشی و هدایت نمی‌کنی.
هوش مصنوعی: برو ای موجود زشت که در گمراهی به شیوه ابلیس (دشمن خدا) جلو زده‌ای و با نیرنگ خود را خوب نشان می‌دهی، تو در بدی و شقاوت از ابلیس هم پیشی گرفته‌ای.
هوش مصنوعی: هرمز وقتی به این شیوه صحبت کرد، دایه متوجه نشد و مانند الاغی در یخ ماند و نتوانست واکنشی نشان دهد.
هوش مصنوعی: به هرمز گفتند ای بدون شرم، تو در حال سردی به نظر می‌رسی، در حالی که در واقع باید پرشوری و گرمی نشان دهی.
هوش مصنوعی: ای هرمز، تو که محبوب من از جلوی چشمانم رفته‌ای، بی‌دلیل حرارت و شوق نداشته باش؛ اگر به تو پاسخی نگویم، یعنی از حسرت دوری‌ات رنج می‌برم.
هوش مصنوعی: اگر تو با این همه بازی و سرگرمی به من بی‌اعتنایی کنی، من نیز در مقابل تو از خود بی‌اعتنایی نشان می‌دهم و به همین اندازه، سرگرمی و بازی دیگری را از خود نشان نخواهم داد.
هوش مصنوعی: ببین چگونه سرنوشت این مردم روستایی به من گواهی می‌دهد که در سحر و جادو اثر و نشانه‌ای وجود دارد.
هوش مصنوعی: وقتی که من جادویی دارم به تو نمی‌گویم و فقط جادوی خود را درباره‌ات نمایان می‌کنم.
هوش مصنوعی: هرمز می‌گوید: اگر تو زیر دام من بیفتی، به قدری قدرت و توانایی دارم که می‌توانم تو را به قدری بچرخانم و به چالش بکشم که از روی یک آجر صد بار بچرخانی.
هوش مصنوعی: اگر به گونه‌ای بگریزی از دام، که خدا را با صد نام میخوانی، چنین دوری و پراکندگی تو مانند گرد خواهد بود.
هوش مصنوعی: نگران درد و خشم من نباش، زیرا به خاطر این احساسات، من را با چشم حقیر و کوچک نبین.
هوش مصنوعی: اگر سرگرم بازی و تفریح شوم، غول (مظهر شر یا مشکلات بزرگ) از مکر و حیله‌ی من به طور ناگهانی به ترس می‌آید و سراسیمه می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر من به طرز فریبنده‌ای دام‌ها و تله‌هایی را در مسیر بگذارم، ابلیس (نماد شیطان) از ترس من به سرعت فرار می‌کند.
هوش مصنوعی: تو نمی‌گویی که در نهایت من به چه کسی نیاز دارم، تو باید مانند گلی باشی که من به آن نیاز دارم، اگر نه من به تو نیاز ندارم.
هوش مصنوعی: تو به این زودی چگونه تغییر کردی و از دست من دور شدی، در حالی که حتی یک لحظه هم با من همنشینی نکردی؟
هوش مصنوعی: هرمز پس از شنیدن سخنان دایه‌اش (که گویی او را نصیحت می‌کرد) دیگر صحبت نکرد و هیچ کلمه‌ای بر زبان نیاورد و به دقت به سخنان او گوش سپرد.
هوش مصنوعی: هرمز در پاسخ به دایه‌اش، هر چه او بیشتر صحبت می‌کرد، او بیشتر خوابش می‌برد و بی‌توجه می‌شد.
هوش مصنوعی: هرمز خوابش را از خود دور نکرد و نتوانست با یک حرف یا یک پاسخ، خود را از آن خواب نجات دهد.
هوش مصنوعی: زمانی که دایه چیزی نمی‌گفت، هرمز از آنجا خارج شد و از خود دوری گزید.
هوش مصنوعی: وقتی هرمز از آنجا رفت، دایه با دلی داغ و نگران به باغ برگشت تا دوباره به گلرخ نزدیک شود.
هوش مصنوعی: گلرخ (زنی زیبا) که دلش پر از احساس است، در جایی نشسته و چشمانش به در دوخته شده، نشان می‌دهد که منتظر کسی است.
هوش مصنوعی: دل گلرخ از انتظار و عشق به او به شدت می‌سوزد و در این احساس عمیق، آنقدر اشک ریخته که گویا خون دلش به جوش آمده و به اندازهٔ خون دریا افزایش یافته است.
هوش مصنوعی: از شدت بی‌تابی، آرامش را از دست داده و زمین را از خون چشمانش مثل سیلاب پر کرده است.
هوش مصنوعی: شاهد گلایه‌ای از دایه‌اش است که چرا دیر به کمک او نیامده و او در این وضعیت به سختی و بی‌صبری به‌سر می‌برد. او از دایه می‌خواهد که دلیل تأخیرش را بگوید و از او دوری نکند.
هوش مصنوعی: ای دایه، ای زن، خیلی دیر آمدی و من را از زندگی خسته کردی.
هوش مصنوعی: ای دایه، چرا اینقدر طول کشید تا به من برسی؟ آیا تو را دیوی در راه اسیر کرده است؟
هوش مصنوعی: ای دایه، تو بسیار بی‌تاب و نگران هستی؛ در این وضعیت، باید تو را به هر کاری بفرستند تا آرام شوی.
هوش مصنوعی: ای دایه، خواب تو گرفته شده و یا اینکه در راه تهیه آب، زمان تو را گرفته است.
هوش مصنوعی: ای دایه، تا کی باید اشک بریزم؟ بگو با من که کجا باید بروم و تو را پیدا کنم.
هوش مصنوعی: بگو تا کی می‌خواهی به آسایش و راحتی زندگی کنی و تا کی این روح سنگین و گران‌بار را تحمل خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: آی دایه، چرا اینقدر به تأخیر انداختی؟ دل من به خاطر انتظار تو بسیار غمگین و خونین شده است.
هوش مصنوعی: من به یادگار از پیری، رمزی دارم که نشان‌دهنده‌ی سختی و سوزی عمیق در انتظار است.
هوش مصنوعی: نکنید انتظار کسی را که ممکن است به خاطر انتظار طولانی، چهره‌اش زرد و پژمرده شود و عمرش کاهش یابد.
هوش مصنوعی: دسته‌ای از دایه، گلرخ (دختر شاه) را به گونه‌ای مشاهده کرد که رویش مانند برگ زعفران زرد و پژمرده است.
هوش مصنوعی: در این بیت، هرمز به گلرخ (عزیز جان مادرش) می‌گوید که چرا قبل از این، دستوری از سوی مادر را نپذیرفته و به او اطاعت نکرده است. در واقع، او از گلرخ می‌خواهد که در احترام به مادرش، فرمان او را رعایت کند.
هوش مصنوعی: چرا اینقدر دچار دیوانگی و آشفتگی شده‌ای که از سر تا پا به اشک و غم غرق شده‌ای؟
هوش مصنوعی: چرا اینقدر غمگین و بیمار شده‌ای که در خون خود نشسته‌ای و اشک‌های تو به اندازه‌ای هستند که می‌توانی در جیحون (رودی بزرگ) نشستی؟
هوش مصنوعی: چرا به سبب تنها یک مقدار صبر، خود را از شخصیت و هویت‌ات دور کرده‌ای و به حالتی ذلیل و بی‌اراده تبدیل شده‌ای؟
هوش مصنوعی: ای گل، امروز باعث رسوایی من شدی و به خاطر همین رسوایی من، خودت را نیز مشخص کردی.
هوش مصنوعی: تو از کجا میدانی که این بیوفا (هرمز) در مورد من چه حرف‌های ناخوشایندی زده و چه ظلمی بر من کرده است؟
هوش مصنوعی: من فهمیدم که سرنوشت آن روستایی نیکو نیست و او دچار جدایی است.
هوش مصنوعی: هرمز می‌گوید نمی‌توانم بگویم آنچه که دربارهٔ تو گفته‌ام، درست نیست و تو از آنچه گفتم بدتر نیستی.
هوش مصنوعی: در ابتدا دل او پر از عشق و وفاداری بود، اما در پایان به خشم و سکوت بدل شد.
هوش مصنوعی: اکنون هرچند که سخن‌های زیادی بگویم، هیچ یک از آنها جوابی از او دریافت نمی‌کنم.
هوش مصنوعی: وقتی دیواری بی‌صدا و بی‌تحرک ایستاده باشد، مانند دیواری که هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد، به هیچ سخنی که به آن گفته شود، گوش نمی‌دهد و سکوت می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر دیوار گوش داشت و می‌توانست بشنود، آن‌گاه سخن می‌شنید و ساکت نمی‌ماند.
هوش مصنوعی: گفتار از سنگ، بی‌معنی و بی‌حس است؛ از آن دیوار، هیچ سخنی نمی‌تواند بیرون بیاید و همچنین هیچ چیز از آن قابل انتظار نیست.
هوش مصنوعی: هرمز با آنکه ده زبان دارد و توانایی بیان احساساتش را دارد، اما شبیه گل سوسن، به خاطر حیا و خودداری‌اش، از صحبت کردن و ابراز احساسات خود پرهیز می‌کند.
هوش مصنوعی: من او را در مقام بلند و باعظمتی یافتم که نمی‌توان با او هیچ شوخی و بازی کرد.
هوش مصنوعی: گفتم که در برابر یک لحظه، حرف‌های ارزشمند و زیبا مانند طلا و نقره مطرح می‌شود، اما مشخص نیست که آیا این سخنان به خاطر انسان‌هاست یا به خاطر موجودی بی‌ارزش مانند سگ.
هوش مصنوعی: او (هرمز) به یاد باغ پادشاه افتاده و نشان می‌دهد که در موقعیت خود از قدرت و ثروت بهره‌مند است، به گونه‌ای که باد در کلاه او به حرکت درآمده و این امر به نوعی بی‌خیالی یا سبک‌سری او را می‌رساند.
هوش مصنوعی: او سبک‌سر و بی‌خود شد و چهره‌اش زرد شد، چونکه باد از کنار من گذشت و او را در هم گرد کرد.
هوش مصنوعی: وقتی دایه این حرف‌ها را گفت، گل (نرگس) آن را شنید و مانند وزش باد، آتش محبت و عشق در دلش شعله‌ور شد.
هوش مصنوعی: چشمان او مانند گل نرگس به خاطر این درد و آتش سوزان، از انتهای مژه‌هایش به حدی اشک می‌ریزد که دل را می‌آزارد و خونین می‌شود.
هوش مصنوعی: چشم‌های او هزاران اشک خونین و تازه‌ای بریخت که از مژه‌های تیزش فرو چکید.
هوش مصنوعی: در دل آن انسان شور و هیجانی پدید آمد که از هر موی او نشانه‌ای نمایان شد.
هوش مصنوعی: جهان آرای به معنای زیبا و دل‌فریب است و اینجا به زلف یا موهای زیبا اشاره دارد. در این بیت، شخص به طور غم‌انگیزی زلف زیبای محبوبش را به دندان می‌کند و با پشت دست خود، آن را به زانو می‌زند، یعنی از شدت احساساتش، زلفی را که دوست دارد، دچار آسیب و پریشانی می‌کند.
هوش مصنوعی: او به شدت نگران و غمگین بود بابت هرمز، زیرا نمی‌دانست که آیا او با این زیبایی دل کسی را خواهد شکست یا نه.
هوش مصنوعی: از اشک‌های داغ و سوزان چشمانش میسوخت و درد ناامیدی باعث عذاب و آتش‌سوزی در جانش می‌شد.
هوش مصنوعی: هرمز به دایه‌اش می‌گوید که مواظب باشد و در ظرف لحظه‌ای او را به حال خود تنها نگذارد، زیرا حال او بسیار وخیم و دردناک است.
هوش مصنوعی: اگر گل به تو ظلمی کند، نباید از آن جدا شوی، زیرا نمی‌توانی بخشی از وجود خود را از آن جدا کنی.
هوش مصنوعی: دل من از دستم رفته و به خاطر ناامیدی و غم، حالا مانند آبی شده که به خون تبدیل شده است. ای دایه، به من کمک کن و مرا درک کن.
هوش مصنوعی: اگر نتوانی احوال و احساسات دل مرا بفهمی، نشان و نشانه‌ای از عالم دیگر را نخواهی یافت.
هوش مصنوعی: از شدت اندوه و درد، جانم به تنگ آمده و احساس می‌کنم که اگر بمیرم، این دنیا بر من تمام خواهد شد.
هوش مصنوعی: وقتی من بروم، تو در دام اندوه و پشیمانی گرفتار خواهی شد و به حالت ندامت و خونخواری دچار می‌شوی.
هوش مصنوعی: اگر خودت با دست خودت گل را بکشی، مانند گل به خاطر غم و دل‌شکستگی‌ات، آغشته به خون خواهی بود.
هوش مصنوعی: دایه به حرف‌های گل (که تشبیهی به انسان است) به شدت ناراحت و خشمگین شد و دلش از رنج و آتش سینه‌اش به جوش آمد.
هوش مصنوعی: به گل (که نمادی از زیبایی و لطافت است) گفت: ای خرد، تو که به بیهوده به باد رفته‌ای و از زیبایی خود چیزی نمانده است، حقیقتاً تو دیگر شاهزاده‌ای نیستی، یعنی آن شکوه و عظمت خود را از دست داده‌ای.
هوش مصنوعی: هرمز به واسطهٔ او (شاهزاده) بسیار ناراحت و مضطرب شد و هیچکس را مانند تو در کارها ضعیف و سست ندیده‌ام.
هوش مصنوعی: کسی که در برابر هرمز سر به عطف باشد، هرگز نمی‌تواند به او نزدیک شود و سرش را پایین بیاورد.
هوش مصنوعی: تو میدانی که من در این شرایط (درد و رنج) دیگر هرگز نمی‌خواهم از این موضوع صحبت کنم.
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که تو بر طبل بکوبی و سر و صدا کنی، من نمی‌توانم از آنچه که برایم به وجود آمده، فرار کنم و از این حالتی که در آن هستم، خارج شوم.
هوش مصنوعی: من دیگر نمی‌خواهم به راهی بروم، زیرا جز کشتن هیچ راه دیگری نخواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم این گل را از دل این خار بیرون بکشم، چه کار کنم در حالی که گل هم نمیخواهد از من جدا شود؟
هوش مصنوعی: این شخص که صحبتش را میکنی، این کشاورز در انتها تو را نخواهد پسندید، زیرا درنهایت آب را نمی‌تواند بر روی خاک بیفشانَد.
هوش مصنوعی: نمیخواهد به تو بگوید که کار دنیا را باید چطور ببینی، چرا که در این جهان، این موضوع برایش مهم نیست.
هوش مصنوعی: به خاطر بدنامی و رسوایی‌ای که بر تو رفته، جهان برای من تنگ و کوچک شده است، و من از این ننگ چنین احساس می‌کنم که مرگ را بر خود روا می‌دانم.
هوش مصنوعی: زمانی که تابستان می‌شود و از تو (هرمز) چشم‌پوشی نمی‌شود، دل من به خاطر محبت و آرزوی تو دوباره گرم و شاداب می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی که باغ به خاطر ریزش برگ‌ها زرد و بی‌برگ می‌شود، دیگر هوای تو نیز سرد و نامساعد خواهد شد.
هوش مصنوعی: ای گل‌رو که لب‌هایت مانند شکر شیرین است، شکر را به‌خاطر یک بار هم که شده ترک نکن.
هوش مصنوعی: ای گل که بوی خوشی مانند بوی مشک داری، به دام نسرین (یاسمن) نرو و در گرداب آن حلقهٔ زیبا گرفتار نشو.
هوش مصنوعی: برو و این بار با شجاعت دست به کار شو؛ اگر زندگی ارزش دارد، از هر چیزی که برایت مهم است دل بکن.
هوش مصنوعی: اگر میدانی که هرمز شخصیتی ندارد و نمی‌تواند کسی را تهدید کند، پس چرا از او نگران هستی و به او توجه میکنی؟
هوش مصنوعی: در ابتدا، دل تو را می‌برد و عقل تو را از تو می‌گیرد، و در پایان هم آنچه را که گفته، در گوشت تکرار می‌کند.
هوش مصنوعی: هیچ‌گونه پیشرفتی در کار هرمز با تو به وجود نمی‌آید و هیچ‌گاه این کار اصلاح نخواهد شد.
هوش مصنوعی: اگر کاری که به آن مشغول هستی به بار ننشیند، چه شور و هیجانی برایت خواهد داشت وقتی خودت نیز در تنگنا و محدودیت هستی؟
هوش مصنوعی: اگر اسب، که بخاطر تنگی بند، نمی‌تواند حرکت کند را ببینی، قلبت ناراحت می‌شود و دوست داری بر آن سوار شوی و به آن کمک کنی.
هوش مصنوعی: تو بیخبر از من می‌گویی که دوباره به هرمز برو و از حال او خبر بیاور.
هوش مصنوعی: چون مانند نقره‌ای، با شادی چهره‌ات را روشن کن و امروز هم می‌توانی با آن سبو (ظرف) بر سنگش (سرو) بزنید.
هوش مصنوعی: چه به خاطر عذر تو بر سنگش بزنم، اگر او را می‌خواهی، باید سرسخت و مقاوم باشد.
هوش مصنوعی: از آن لب که چون حلوای بی‌دود شیرین و خوشمزه است، نخور، چون وقتی که آن را بخوری، روغن آن به سرعت بر روی لباس تو لکه‌دار می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر تو به آن لب شیرین و خوشمزه شیرینی بخوری، حتماً شادی و خوشحالی بر چهره‌ات نمایان خواهد شد، ولی ممکن است دچار مشکلی در گلویت بشوی.
هوش مصنوعی: تو در حالی که دندان‌هایت خشک و لبانت بسته است، هرگز نتوانسته‌ام تو را بخندانی ببینم.
هوش مصنوعی: گلی که به خاطر غم و درد دیده نمی‌شود، مانند بلبل شاداب و سرزنده نیست و از خنده و شادی خالی شده است.
هوش مصنوعی: هیچکس نمی‌تواند درک کند که تو هر روز چقدر از هرمز غمگین هستی.
هوش مصنوعی: وقتی در موقعیت ننگ و رسوایی قرار می‌گیری، در همین میدان (زندگی) باید با شادی و نشاط رفتار کنی، گویی به یک جشن خوشحالی رسیده‌ای.
هوش مصنوعی: ای کاش، ای شاهزاده! به خاطر ننگ تو، به حالتی هستم که آرزو می‌کنم در این دنیا دیگر وجود نداشته باشم.
هوش مصنوعی: در طول شب، همه وقت، گل گلاب از چشمانش میریخت و عرق از صورت و اشک به خاطر خشمش سرازیر بود.
هوش مصنوعی: وقتی دایه این حرف‌ها را گفت، گل بی‌برگ از شنیدن آنها به رنگ آبی درآمد، مثل کسی که از ترس یا ناراحتی تغییر حالت می‌دهد.
هوش مصنوعی: در یک زمانی شمع به خاطر زبانه‌اش بر گل می‌گریست و در زمانی دیگر، صبح با روشنایی و خندش بر گل خوشحالی می‌آورد.
هوش مصنوعی: از گریهٔ آن ماه دلبند (که می‌تواند به معشوق اشاره داشته باشد) گاهی می‌نالد و گاهی می‌خندد.
هوش مصنوعی: چون خورشید روشن از زیر گنبد نیلوفری رنگی (آسمان) بیرون آمد.
هوش مصنوعی: آفتاب از نقطهٔ برج ماهی (یعنی در زمان متولد شدن یا تولد انسان) بیرون آمد و نور سفیدش بر چهرهٔ سیاه (یا تاریک) افکنده شد.
هوش مصنوعی: وقتی او از زیر پرده بیرون آمد، مانند ماه درخشید و حلهٔ زیبا و برازنده را از آن خود کرد.
هوش مصنوعی: گل، که نماینده عشق است، به خاطر دل‌تنگی و آتش عشقش، به حالتی پریشان و سوزان افتاده و در مدت ده شبانه‌روز در تب و اضطراب به سر می‌برد.
هوش مصنوعی: او (عاشق) دو بار در پی آن گل گشت و چنان در غم و درد شد که در ده روز حتی یک لقمه نان هم نخورد.
هوش مصنوعی: در شب‌ها، درد بی‌خوابی او را عذاب می‌داد و از اندوه بیماری‌اش غمگین بود.
هوش مصنوعی: دلش هیچ آسودگی ندارد و یک لحظه هم نمی‌تواند صبر کند. حال او به اندازهٔ دریا از خون پر است و چشمانش مانند ابر بارانی شده است.
هوش مصنوعی: ز دلش آتش و سوز وجودش را در اثر عشق، سخنش نیز آتشین و پراشک شده است.
هوش مصنوعی: عکس چهره‌اش بر روی موهای زردش افتاده و اشک از چهره‌اش به خاطر سردی دم و وضع افسردگیش جاری شده است.
هوش مصنوعی: از چشمان او زیبایی و شادابی دیدار رفته است و او به قدری غمگین و بی‌حوصله شده که زبانش در دهانش بند آمده و نمی‌تواند صحبت کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که دایه گل را اینقدر پژمرده و غمگین دید، به گل گفت: ای چیزی که در چشم جان، چون خار شده‌ای.
هوش مصنوعی: وقتی که بر بالای آتش نشسته‌ای، بر اثر غم، سیلاب اشک از چشم من جاری شده است.
هوش مصنوعی: در زمانی که از گریه و عواطف خود صحبت میکنی، از آن تند و احساساتی نشو، زیرا باید از خدا بترسی و در نهایت از خودت شرمنده باشی.
هوش مصنوعی: گل در پاسخ می‌گوید: چرا باید به خودمان نگاه کنیم و مانند باران بگرییم، در حالی که ما سوکوار (محزون) هستیم؟
هوش مصنوعی: من به خاطر دوری از شکر، مانند گلی که در حال زاری است، میگریم و دلی پر از درد دارم.
هوش مصنوعی: ای دایه، تو از درد من بی‌خبری، در حالی که چشم من زیر خون است و در عذاب.
هوش مصنوعی: تو از حال من خبر نداری، چون هر شب که بر سوز دل گریه می‌کنم، چشمانم پر از خون می‌شود.
هوش مصنوعی: ای دایه، دیگر بیش از این عذابم نده و برای جوانی و عاشقی‌ام، بر من ببخشای.
هوش مصنوعی: تو نمیدانی که من چه نیرنگ‌ها و غم‌ها را تحمل می‌کنم که از دل خونی‌ام، عواطف و احساساتم به شدت فوران می‌کند.
هوش مصنوعی: اکنون کاری که برای من پیش آمده، باعث شده که قلبم در خون خود غوطه‌ور باشد و احساس سنگینی و درد بر دوش من بیفتد.
هوش مصنوعی: اگر تو یک درد را هم احساس نکرده‌باشی، باید بدانی که در این راه (ریاضت و سختی) آسیب و زحمت را تجربه نکرده‌ای.
هوش مصنوعی: اگر تنها یک درد از میان صد درد به تو می‌رسید، به خاطر آه و ناله‌ات، آسمان رنگین می‌شد.
هوش مصنوعی: وقتی می‌بینی که من چون مویم در سختی و رنج هستم، چرا اینقدر بی‌توجهی میکنی و چیزی نمی‌گویی؟
هوش مصنوعی: هرمز می‌گوید که در حضور من، سخن گفتن تو مانند آتش داغ است، اما برخورد تو با من سرد و یخ‌زده است و این دوگانگی در رفتار تو، همیشه مرا آشفته کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که دل من به عشق گرفته شده و از وجودم بیرون رفته، چطور می‌توانم از چیزی که به آن نیاز دارند، مثل پوستینم، دست بردارم؟
هوش مصنوعی: اگر بخواهم که این درد را پنهان کنم، نمی‌توانم، زیرا این درد برای من به اندازه جانم مهم و ضروری است.
هوش مصنوعی: دل من تحت کنترل من نیست، زیرا این دل بی‌خود و از خود بیخبر است و به حال خود دچار است.
هوش مصنوعی: اگر زبانم را به خاطر عشق نگه‌دارم و چیزی نگویم، چگونه می‌توانم اشک‌های خونینم را از شدت غم پایین بیاورم؟
هوش مصنوعی: اگر در عشق کسی را دوست داشته باشم، مثل دوختن یک لباس در دل، اشک‌هایم مانند سرشک (اشک شفاف) بر روی آن لباس می‌ریزد.
هوش مصنوعی: به من نصیحت نکن که نصیحت برای جان مهم است؛ دل من از این نصیحت‌ها دیگر تاثیر نمی‌پذیرد.
هوش مصنوعی: در دل من گرمی وجود ندارد و از این درد نخواهم سرد شد. تو نیز خودت را گرم نکن و بر آهن سرد نزن، چرا که این کار فایده‌ای ندارد.
هوش مصنوعی: به مردی، به خاطر خدا، برو و دوباره آن بیوفا را ببین.
هوش مصنوعی: اگر سنگ‌دل‌ها هم از محبت و گرمی عشق نرم و دلگرم شوند، مانند موم انعطاف‌پذیر خواهند شد.
هوش مصنوعی: اگر موم از گرمی نرم شود، می‌تواند به گرمی و نرمی شکل بگیرد و به خود نقش بگیرد.
هوش مصنوعی: فرصت را غنیمت شمار و امروز بار دیگر به آن کار نپرداز، بلکه باید به گونه‌ای دیگر و از سر نو آغاز کنی.
هوش مصنوعی: دل گلرخ، یعنی دل معشوق زیبا را از این کار خارج کن، شاید چیزی از این بار سنگین کم شود یا جانی به او ببخشد.
هوش مصنوعی: برای این که کارها به درستی انجام شود، نمی‌توان در یک بار انجام داد؛ باید مسیر را بارها و بارها درست کرد.
هوش مصنوعی: در یک ضربه نمی‌توان گوهر را از سنگ استخراج کرد، و در یک بار نمی‌توان شکر را از ظرف بیرون ریخت. این بیان نشان می‌دهد که برای به‌دست آوردن چیزهای با ارزش، زمان و تلاش لازم است.
هوش مصنوعی: هر دیگ نمی‌تواند به یک بار حرارت دیدن پخته شود و همچنین هیچ میوه‌ای به‌سرعت و در یک روز نمی‌رسد. این ابیات به اهمیت زمان و تلاش در پروسهٔ رسیدن به کامل شدن یا آماده شدن اشاره دارند.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به نتیجهٔ خوب و ایده‌آل، تنها یک روز کافی نیست و برای انجام کار خوب، باید زمان بیشتری صرف کرد؛ مانند اینکه میتوان از یک حاجی خوب در طول سال بهره‌مند شد، اما نمی‌توان در یک روز به چنین شخصی رسید.
هوش مصنوعی: به این در بزرگ مانند حلقه‌ای متصل است، مانند زنجیری که تنها در صورت ضربه‌ای می‌شکند.
هوش مصنوعی: اگر تخمی را برای بار اول در اثر کم آبی بکاری، آن را معطل نگذار و منتظر نماند.
هوش مصنوعی: به سرعت عمل نکن و آب به تخم نده، از هر طرف که نزدیک باشد، تخم به دامن خواهد آمد.
هوش مصنوعی: هرمز به مدت طولانی به صحبت کردن ادامه داد و اینقدر درگیر گفت‌وگو بود که دایه‌اش با شنیدن آن سخنان نرم و دلپذیر احساس آرامش کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.