کنیزک را چو وقت مرگ آمد
درخت عمر او بی برگ آمد
جهانش دستکاری خواست کردن
طریق کژ نمایی راست کردن
هنوز آن روی چون گل ناشکفته
گل او خواست شد در گل نهفته
چو مرگ آمد دلش برخاست از درد
که شد خورشید عمرش ناگهان زرد
کنیزک بر جوانی زار بگریست
ز جور چرخ کج رفتار بگریست
زن مه مرد را گفت ای گرامی
سرآمد بر دل من شادکامی
جهانم می بنگذارد چه سازم
که پیش آمد رهی دور و درازم
صلای عمر من در داد ایام
بجای مرگ بنشینم سرانجام
بسی رفتیم و چون ره بس درازست
که میداند که چندین راه بازست
ندیدم شادی و غم بیشمارست
چگویم چون نه دل نه روزگارست
ولی این کودک نیکو لقا را
نگهدارید از بهر خدا را
که این طفل گرامی شاهزادست
ز شاهی در گدایی اوفتادست
سزد از ترک خورشیدش غلامی
که قیصر زاد روم است این گرامی
خدا را دارد این طفل و شما را
گواه این سخن کردم خدا را
سپردم با شما او را بصد ناز
که تا فردا سپاریدش بمن باز
ندارد هیچکس خصمش، خدایست
کنون این کار کار آن سرایست
نهان در موی یک انگشتری داشت
که مُهر او نشان قیصری داشت
بدو گفت این پسر با این نشانی
اگر در خفیه با قیصر رسانی
ز رفعت سر بگردونت رساند
بنقد گنج قارونت رساند
چو هر دو این سخن را گوش کردند
تو گفتی زهر ازان لب نوش کردند
بسی بگریستند و جای آن بود
پذیرفتند ازو ورای آن بود
کنیزک را از آن گرداب حسرت
روان شد از دو نرگس آب حسرت
چو درتلخی مردن مبتلا شد
بسختی جان شیرین زو جدا شد
فرو مرد آتش روز جوانی
برش طفلی چو آب زندگانی
چنان زین تنگنا بگذشت زود او
که گفتی در جهان هرگز نبود او
جهان پیرست امّا طفل سالست
که در پیریش طفلی همچو زالست
اگر پیری نبودی طفل پیشه
نگشتی سال و ماهش نو همیشه
گل بی برگ را بی مایه بگذاشت
چه مادر چه پدر چه دایه بگذاشت
بسی دارد جهان زین دستکاری
نخواهد یافت یک جان رستگاری
اگر جانست نام و گر جهانت
جهان بیجان کند در یک زمانت
درین عالم همه غرق جهانی
در آن عالم همه مشغول جانی
جهان را ترک گیر و خصم جان شو
ز هر دو بگذر و جان جهان شو
ز کار این زن بی کس زمانی
اگر مردی تو خون بگری جهانی
مثال کار عالم همچو میغست
که برقش درد و بارانش دریغست
دریغا خفته ماندی و بصد سوز
دریغا بر تو میبارد شب و روز
کنیزک چون جهان بروی بسر شد
جهان جان بستدو جای دگر شد
چو زن در خاک کرد آن مهربان را
بجان پذرفت طفل دلستان را
نهادش نام هرمز طفل دلریش
گرفتش زن ببر همچون دل خویش
چو چشمش جای زیر پرده کردند
بشیر و شکّرش پرورده کردند
چنان پرورده شد در پردهٔ ناز
که بیرون نامدش از پرده آواز
چو در پرده بت آفاق بودی
پس او در پردهٔ عشّاق بودی
چو شد آن سرو سیمین پنج ساله
بلالایی برویش رفت لاله
چنان بی مثل گشت آن ماهپاره
که گشت از رشک رویش، ماه پاره
اگر من دم زنم از شرح رویش
پریشانیم بار آرد چو مویش
چو در وی یک نظر ارزید جانی
بمهرش هر نفس نازید جانی
کسی کز دور وصفش میشنیدی
ترنج ودست بی او میبریدی
همه کشور ازو پرجوش میشد
که هرکش دید ازو مدهوش میشد
دل مِه مرد از آن دُرّ گرامی
چو دریا موج میزد شادکامی
جهان بی صبح روی او ندیدی
دعا چون صبح بروی میدمیدی
بخوزستان شهی خورشید فر بود
که او را پنج ساله یک پسر بود
بنام آن مهر پرور بود بهرام
که از بهرام بهری داشت جزنام
چو هرمز بود آن شهزاده را حال
بهم آن هر دو مه بودند همسال
چو وقت آمد که آن شهزاده بهرام
شود چون مشتری در علم احکام
خدیو شهر خوزان شاه اقلیم
نشاندش پیش استادی بتعلیم
بسی همزاد او با هم نشستند
همه از جان دلی در کار بستند
ز چندان کودکان هرمز یکی بود
که عقلش بیش و عمرش اندکی بود
زاندک عمر بسیاری خرد داشت
ز عمر خویش کاری نیک برداشت
چو هرمز لوح بگرفت و قلم زد
ز نور علم جان او علم زد
علی الجمله در اندک روزگاری
نماندش در هنر آموزگاری
اگرچه یک سخن چون موی بودی
ازو یک موی را صد روی بودی
چنان در بذله گفتن بی بدل شد
که آن بیمثل در گیتی مثل شد
چنان برداد و دانش شد توانا
که شاگردیش کرد استاد دانا
لغتها ترکی و تازِی درآموخت
ز عبری و ز رومی دل برافروخت
چنین میگفت با مه مرد استاد
که گاوی را فریدون حق فرستاد
بصورت فرّهٔ شاهیست او را
بمعنی سخت آگاهیست او را
ندانم تا کجا خواهد رسیدن
کنون باری بما خواهد رسیدن
چنان بیدار بختی گشت هرمز
که نتوان دید آن درخواب هرگز
دمی دم می نزد بهرام بی او
زمانی مینیافت آرام بی او
بشادی از دبیرستان خود شاه
بسوی باغ رفتندی شبانگاه
همه شب چون دو شاه از دلنوازی
بگرد باغ گشتندی ببازی
چو مرغ صبح افتادی بفریاد
چو جوزا هر دو رفتندی باستاد
چو از انواع دانش بازپرداخت
بتیر و تیغ و یوز و باز پرداخت
دوبازو همچو دوران هیون کرد
بمردی شیر مردان را زبون کرد
بیکدست آسیا سنگی سپردی
نماندی گرچه فرسنگی ببردی
برافگندی بقوّت گرز از مشت
قلم کردار بگرفتی بانگشت
اسد چون بر فلک میدید کارش
خجل میشد ز گرز گاو سارش
چو بر مرکب شدی چون ژنده پیلی
بدشواریش بردی اسپ میلی
چو تیرش ازکمان یک نیم رفتی
سخن در موی یا در میم رفتی
چو رفتی از کمان تیرش بتعجیل
بپیکان درکشیدی مور رامیل
چو گشتی از سر مویی هدف ساز
چو موئی سر زهم بشکافتی باز
بتاب ار تیر پرتابی گشادی
ازین عالم بدان عالم فتادی
اگردر خشم تیری درکشیدی
بچشم سوزن عیسی رسیدی
کشیدی تیر تا گوش و وزان چشم
ز گوش خود رسانیدی بدان چشم
وگر تیری زدی بی هیچ زوری
قلم کردی ز پیکان پای موری
چو تیغ نیلگون در کف گرفتی
ز تیغش بحر نیلی کف گرفتی
ز بیم تیغ او چون میغ لرزان
اجل بر تیغ رفتی خسته از جان
ز تفّ برق تیغش نامداران
سپر بر آب افکندی چو باران
چو از فتراک بگشادی کمندی
هژبران را بگردن برفگندی
چو سر پنجه زدی بر پای نیزه
ز سندان بر دمیدی سنگ ریزه!
چنانش نیزه گردان بود در چنگ
کزو آتش شدی سیماب در سنگ
اگر در پیش رُمحش خاره بودی
بیک ساعت همی صد پاره بودی
وگر سوی فلک زوبین فگندی
بزخمی خوشهٔ پروین فگندی
چو چوگان گیر و میدان جوی گشتی
فلک چوگان و ماهش گوی گشتی
چو گوی آن ماه افگندی بره در
مه از کویش ببردی گوی بر سر
شد آن چشم و چراغ روی آفاق
بعلم و زور چون ابروی خود طاق
چنان آوازهٔ او معتبر شد
که چرخ ازوی بپا آمد بسر شد
چو سال هرمز آمد برده و شش
رخش برنه جهان بفروخت آتش
بخوبی خطّ زیباییش دادند
مثال عالم آراییش دادند
درآمد خطّ سبزش از بُناگوش
خطش شد سبزه زار چشمهٔ نوش
خط سبزش که جان را قوت بودی
زمرّد رنگ بر یاقوت بودی
سر زلفش کمند جان و تن بود
لب لعلش بلای مرد و زن بود
بهرجایی که حوری سیمبر بود
ز عشق روی او رویش چو زر بود
بتی کو طوطی خطّش بدیدی
دلش در بر چو مرغی میتپیدی
ز عشقش جمله را خفتن نبودی
ولیکن زهرهٔ گفتن نبودی
چو زیر خط نشست آن مشک ماهش
فغان برخاست از خطّ سیاهش
ز زیبایی که خط او بپیوست
نمیآموخت کس را بر خطش دست
چو طوطی بود خطّش پر گشاده
دری در بسته و شکّر گشاده
ز سنبل در خط آمد لاله زارش
چو گلبرگی که باشد مشک خارش
نبودش جز تماشا هیچ کاری
کبابی و شرابی و شکاری
عجب ماندند از رویش جهانی
که چون خیزد شهی از باغبانی
چو بر گلگون نشستی روی چون ماه
فرو بستی زبس نظّارگان راه
یکی میگفت هرمز آن او نیست
که شهزادیست هرگز آن او نیست
یکی گفتی ازو چون، شاه خیزد
ز خوزستان چگونه ماه خیزد
چو هرمز در توانایی چنان شد
که هر مردی ز زورش ناتوان شد
بآسانی شبی آن کار کردی
که ده روز آن کسی دشوار کردی
چنان مه مرد بر وی مهربان شد
که مهر هرمزش مُهر روان شد
وزانجا کاصل فرهنگ شهی بود
دل هرمز ز مهر او تهی بود
بدل میگفت مه مردم پدر نیست
مرا در دل ز مهر او اثر نیست
نماند چهر او با چهرهٔ من
ندارد هرگز او خود زهره من
ازین غم گرچه دل پرجوش بودش
ضرورت را زبان خاموش بودش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از "خسرونامه"، داستان مرگ یک کنیزک و اندوه او را روایت میکند. کنیزک در لحظات آخر عمرش به زندگی و درد و رنجهایی که گذرانده، میپردازد و از سرنوشت کودک نیکو لقا، شاهزاده هرمز، میگوید که در اثر شرایط سخت به گدایی افتاده است. او به دلایل حساسیت درباره این کودک از دیگران میخواهد که از او مراقبت کنند و نشانی از پدرش را نیز به همراه دارد. پس از مرگ کنیزک، بچه به دست دیگری سپرده میشود و هرمز سالها در پوشش و دور از دید جهان بزرگ میشود. با بزرگشدن هرمز، او در علم و هنر به استادی میرسد و از قدرت و زیباییاش در بین انسانها شهرت مییابد.
هوش مصنوعی: چون هنگام مرگ کنیزک فرا رسید، درخت عمرش برگهایش را از دست داد و خشکید.
هوش مصنوعی: روزگار خواست با او نیرنگی کند و راه کج و فریبکار خود را به انجام برساند.
هوش مصنوعی: هنوز چهرهٔ گلمانندش کاملاً نشکفته بود که گل وجودش میرفت تا زیر خاک پنهان شود.
هوش مصنوعی: چون مرگ رسید، دلش از درد به تنگ آمد، زیرا خورشید عمرش ناگهان رو به غروب و زردی نهاد.
هوش مصنوعی: کنیزک بر جوانی از دسترفتهٔ خود و بر ستم آسمان کجرفتار به زاری گریست.
هوش مصنوعی: آن زن ماهرو به مرد گفت: ای عزیز، شادمانی دل من به پایان رسید.
هوش مصنوعی: روزگار مرا رها نمیکند و زنده نمیگذارد؛ چه کنم که راهی دور و دراز (سفر مرگ) در پیش دارم.
هوش مصنوعی: روزگار پایان عمرم را اعلام کرده و سرانجام باید به جایگاه مرگ بنشینم.
هوش مصنوعی: راه بسیاری پیمودیم، و چون این راه بسیار دراز است، کسی نمیداند چه اندازه از آن هنوز باقی مانده است.
هوش مصنوعی: در زندگی شادی ندیدم و غم بیشمار بود؛ چه بگویم که نه دلی برایم مانده و نه فرصتی.
هوش مصنوعی: اما این کودک زیبارو را به خاطر خدا نگهداری کنید.
هوش مصنوعی: زیرا این کودک عزیز شاهزاده است و از پادشاهی به گدایی و بیکسی افتاده است.
هوش مصنوعی: سزاوار است که حتی خورشیدِ ترکمانند غلام او باشد، چون این عزیز فرزند قیصر روم است.
هوش مصنوعی: این کودک جز خدا و شما کسی را ندارد و من خدا را بر این سخن گواه گرفتم.
هوش مصنوعی: او را با مهر و نازِ بسیار به شما سپردم تا در روز قیامت او را دوباره به من بازگردانید و پاسخگو باشید.
هوش مصنوعی: اگر به او ستم کنید، دادخواه او کسی جز خدا نیست؛ اکنون کار من به آن جهان مربوط است.
هوش مصنوعی: کنیزک انگشتری در لای موهایش پنهان داشت که نگینش نشان و مهر قیصر را داشت.
هوش مصنوعی: به مرد گفت: اگر این پسر را با این نشانه پنهانی به قیصر برسانی،
هوش مصنوعی: قیصر از روی بزرگداشت، سرت را به آسمان میرساند و بیدرنگ گنجی به اندازهٔ گنج قارون به تو میبخشد.
هوش مصنوعی: وقتی آن زن و مرد این سخن را شنیدند، گویی زهر از آن لب نوشیدند و سخت اندوهگین شدند.
هوش مصنوعی: بسیار گریستند و جای گریستن هم بود؛ وصیت او را پذیرفتند و حتی بیش از آن را بر عهده گرفتند.
هوش مصنوعی: از آن گرداب حسرت، اشک حسرت از دو چشم نرگسمانند کنیزک روان شد.
هوش مصنوعی: چون به تلخی مرگ گرفتار شد، جان شیرینش با سختی از تنش جدا شد.
هوش مصنوعی: آتش روزگار جوانیاش خاموش شد، در حالی که کودکی چون آب حیات در کنارش بود.
هوش مصنوعی: چنان زود از این تنگنای دنیا گذشت که گویی هرگز در جهان نبوده است.
هوش مصنوعی: جهان پیر است اما مانند کودکان کمسال رفتار میکند؛ در پیریاش کودکی است مانند زال که سپیدموی زاده شد.
هوش مصنوعی: اگر این پیر خوی کودکانه نداشت، سال و ماهش همواره از نو آغاز نمیشد و نو نمیگشت.
هوش مصنوعی: روزگار آن کودک نورسته را بیپشتوانه رها کرد؛ نه مادر برایش گذاشت، نه پدر، نه دایه.
هوش مصنوعی: جهان از اینگونه فریبکاریها بسیار دارد و هیچ جانی از دست آن رهایی نمییابد.
هوش مصنوعی: خواه نامت جان باشد و خواه جهان، روزگار در یک لحظه تو را بیجان میکند.
هوش مصنوعی: در این دنیا همه غرق دنیا و کارهای آناند و در آن دنیا همه گرفتار جان و سرانجام خویشاند.
هوش مصنوعی: دنیا را رها کن و با نفس خود دشمنی کن؛ از هر دو بگذر تا جانِ جهان شوی.
هوش مصنوعی: اگر جوانمردی، برای سرگذشت این زن بیکس لحظهای بنشین و به اندازهٔ یک جهان خون گریه کن.
هوش مصنوعی: کار دنیا مانند ابری است که برقش درد است و بارانش افسوس و حسرت.
هوش مصنوعی: افسوس که در غفلت خفته ماندی و شب و روز با سوزی فراوان باران حسرت بر تو میبارد.
هوش مصنوعی: وقتی عمر آن کنیزک به پایان رسید، دنیا جانش را گرفت و او به جهانی دیگر رفت.
هوش مصنوعی: آن زن، آن مادر مهربان را به خاک سپرد و کودک دلربا را از جان و دل پذیرفت.
هوش مصنوعی: نام آن کودک دلآزرده را هرمز گذاشت و او را مانند دل خود در آغوش گرفت.
هوش مصنوعی: او را مانند چشم که زیر پلک پنهان است، در پرده و پنهان نگه داشتند و با شیر و شکر پروردند.
هوش مصنوعی: چنان در ناز و پنهانی پرورده شد که حتی صدایش از پرده بیرون نمیرفت.
هوش مصنوعی: هرچند آن زیباروی جهان در پرده پنهان بود، همانجا دل عاشقان را میربود؛ «پردهٔ عشاق» نام آهنگی نیز هست و شاعر با آن بازی کرده است.
هوش مصنوعی: وقتی آن قامت سرو مانند سیمین پنجساله شد، چهرهاش مانند لاله سرخ و شاداب شد.
هوش مصنوعی: آن زیبارو چنان بیهمتا شد که ماه از حسادت به رویش پارهپاره شد.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از زیبایی رویش سخن بگویم، مانند گیسوی او پریشان و آشفته میشوم.
هوش مصنوعی: چون یک نگاه به او به قیمت جانی میارزید، هر لحظه جانی به عشق او مینازید.
هوش مصنوعی: هرکس از دور وصف او را میشنید، مانند زنان مصر در داستان یوسف، بهجای ترنج دست خود را میبرید.
هوش مصنوعی: همهٔ کشور به خاطر او در جوش و خروش بود، زیرا هرکه او را میدید مدهوش میشد.
هوش مصنوعی: دل بزرگِ خانه از وجود آن مروارید گرانبها مانند دریا از شادی موج میزد.
هوش مصنوعی: جهان هرگز بی روشنی چهرهٔ او دیده نمیشد و دعای مردم مانند دم صبح بر او دمیده میشد.
هوش مصنوعی: در خوزستان پادشاهی با شکوهی چون خورشید بود که پسری پنجساله داشت.
هوش مصنوعی: نام آن پسرِ عزیزپرور بهرام بود و از ستارهٔ بهرام (مریخ) گذشته از نام، بهرهای از دلاوری نیز داشت.
هوش مصنوعی: حال آن شاهزاده مانند حال هرمز بود و آن دو زیبارو همسن بودند.
هوش مصنوعی: وقتی زمان آن رسید که بهرام شاهزاده مانند ستارهٔ مشتری در دانش و احکام آگاه شود،
هوش مصنوعی: پادشاه شهر خوزان و فرمانروای سرزمین، او را برای آموزش نزد استادی نشاند.
هوش مصنوعی: بسیاری از همسالانش با او در درس نشستند و همه از جان و دل به کار آموختن پرداختند.
هوش مصنوعی: در میان آن همه کودک، هرمز یکتا بود؛ عقلش بیشتر و سنش کمتر بود.
هوش مصنوعی: با عمر اندک، خرد بسیار داشت و از عمر خود بهرهٔ نیکو برد.
هوش مصنوعی: وقتی هرمز لوح و قلم به دست گرفت، جانش از نور دانش پرچم برافراشت.
هوش مصنوعی: خلاصه در مدت کوتاهی چنان در هنر و دانش پیش رفت که هیچ آموزگاری نتوانست چیزی بیشتر به او بیاموزد.
هوش مصنوعی: اگر سخنی به باریکی مو بود، او در همان یک مو صد وجه و نکته مییافت؛ یعنی بسیار باریکبین بود.
هوش مصنوعی: هرمز در شوخطبعی و سخنان نغز چنان بیهمتا شد که آن بیمانند در جهان زبانزد و ضربالمثل شد.
هوش مصنوعی: در عدل و دانش چنان توانا شد که حتی استاد دانا شاگردی او را کرد.
هوش مصنوعی: زبانهای ترکی و عربی را آموخت و با عبری و رومی نیز دلش روشن شد، یعنی آن زبانها را هم فراگرفت.
هوش مصنوعی: استاد به آن بزرگمرد چنین میگفت: خدا به گاوی، فریدونی فرستاده است؛ یعنی من مانند گاو برمایهام که پرورندهٔ فریدون شد و این شاگرد فریدونی است که به من سپرده شده.
هوش مصنوعی: در ظاهر فرّ و شکوه پادشاهی دارد و در باطن بسیار آگاه و داناست.
هوش مصنوعی: نمیدانم تا چه پایهای بالا خواهد رفت، ولی دستکم اکنون به پایهٔ ما رسیده است.
هوش مصنوعی: هرمز چنان خوشاقبال و بیداربخت شد که چنین بختی را هرگز حتی در خواب هم نمیتوان دید.
هوش مصنوعی: بهرام یک لحظه بی هرمز نفس نمیکشید و لحظهای بی او آرام نداشت.
هوش مصنوعی: آن دو، یعنی شاهزاده و بهرام، شامگاه با شادی از مکتبخانه به سوی باغ میرفتند.
هوش مصنوعی: همهٔ شب همچون دو پادشاه با مهربانی و دلجویی در باغ گردش و بازی میکردند.
هوش مصنوعی: چون پرندهٔ سحری بانگ برمیآورد، آن دو مانند جوزا (دو پیکر همزاد) با هم نزد استاد میرفتند.
هوش مصنوعی: وقتی از آموختن انواع دانش فارغ شد، به تیراندازی و شمشیرزنی و شکار با یوز و باز پرداخت.
هوش مصنوعی: دو بازویش را مانند ران شتر ستبر و نیرومند کرد و با دلاوری شیرمردان را زبون ساخت.
هوش مصنوعی: با یک دست سنگ آسیا را برمیداشت و اگر یک فرسنگ هم آن را میبرد خسته نمیشد.
هوش مصنوعی: با نیرو گرز را از مشت پرتاب میکرد و آن را مانند قلمی سبک با انگشت میگرفت.
هوش مصنوعی: برج اسد (شیر) در آسمان چون کار او را میدید، از گرز گاوسر او شرمنده میشد.
هوش مصنوعی: وقتی مانند پیلی تنومند بر اسب سوار میشد، اسب به سختی او را یک میل راه میبرد.
هوش مصنوعی: وقتی تیرش نیمی از کمان میرفت، سخن از این بود که به مویی یا به نقطهای باریک چون میم خواهد خورد؛ یعنی نشانهگیریاش بسیار دقیق بود.
هوش مصنوعی: چون تیرش به شتاب از کمان رها میشد، با نوک پیکان در چشم مور میل میکشید؛ یعنی چنان دقیق بود که چشم مورچه را نشانه میگرفت.
هوش مصنوعی: هرگاه سر مویی را نشانه میگرفت، آن مو را از سر تا ته دو نیم میکرد.
هوش مصنوعی: اگر با نیرو تیری دوررس میانداخت، آن تیر از این جهان به جهان دیگر میرسید.
هوش مصنوعی: اگر در خشم تیری میکشید، تیرش به سوراخ سوزن عیسی در آسمان میرسید.
هوش مصنوعی: تیر را تا بناگوش میکشید و آن را از گوش خود تا آن چشمِ سوزن میرساند.
هوش مصنوعی: و اگر بی هیچ زوری تیری میانداخت، با پیکان پای مورچه را قطع میکرد.
هوش مصنوعی: وقتی شمشیر کبودرنگ را در دست میگرفت، از برق شمشیرش دریای نیل کف برمیآورد و به جوش میآمد.
هوش مصنوعی: از ترس شمشیر او، مرگ نیز مانند ابر لرزان و بیزار از جان بر لبهٔ تیغ او میرفت.
هوش مصنوعی: از گرمای برق شمشیرش، پهلوانان نامدار مانند باران سپر بر آب میانداختند، یعنی تسلیم و درمانده میشدند.
هوش مصنوعی: وقتی کمند را از ترکبند زین میگشود، آن را به گردن شیران میانداخت.
هوش مصنوعی: وقتی با پنجهٔ خود بر بن نیزه میزد، از سندان سنگریزه بیرون میجهید.
هوش مصنوعی: نیزه را چنان چرخان در دست داشت که از آن، سیماب درون سنگ آتش میگرفت.
هوش مصنوعی: اگر سنگ خارا در برابر نیزهاش قرار میگرفت، در یک لحظه صد پاره میشد.
هوش مصنوعی: اگر زوبین (نیزهٔ کوتاه) را به سوی آسمان پرتاب میکرد، با یک ضربه خوشهٔ ستارگان پروین را فرو میانداخت.
هوش مصنوعی: هرگاه چوگان به دست میگرفت و به میدان میرفت، آسمان چوگان او و ماه گوی او میشد.
هوش مصنوعی: وقتی آن ماهروی گوی را در راه میانداخت، ماه از کوی او گوی را با احترام بر سر میبرد؛ یعنی ماه در برابرش چون خدمتگزار بود.
هوش مصنوعی: آن جوان که چشم و چراغ جهان بود، در دانش و نیرو مانند ابروی خود یگانه و بیهمتا شد.
هوش مصنوعی: آوازهاش چنان بلند و معتبر شد که گویی آسمان از شگفتی و فروتنی در برابرش زیر و رو شد و سر از پا نشناخت.
هوش مصنوعی: چون هرمز به شانزدهسالگی رسید، چهرهاش مانند آتش جهان را روشن و برافروخته کرد.
هوش مصنوعی: در زیبایی به او فرمان و منشور خوبی دادند و حکم جهانآرایی به نامش نوشتند؛ با ایهامی به خطِ رخسار.
هوش مصنوعی: موی نورستهٔ سبزگون از کنار گوشش رویید و گرداگرد لب شیرینش چون سبزهزاری پیرامون چشمهٔ نوش شد.
هوش مصنوعی: خط سبز او که مایهٔ نیرو و غذای جان بود، مانند زمردی بود که بر یاقوت لبش نشسته باشد.
هوش مصنوعی: سر زلفش کمندی بود که جان و تن را اسیر میکرد و لب سرخش بلای جان مردان و زنان بود.
هوش مصنوعی: هر جا زیبارویی سیماندام بود، از عشق چهرهٔ او رنگش زرد شده بود.
هوش مصنوعی: هر زیبارویی که خط سبز طوطیرنگ او را میدید، دلش در سینه مانند پرندهای میتپید.
هوش مصنوعی: همه از عشق او خواب نداشتند، اما جرئت گفتن و آشکار کردن عشق را هم نداشتند.
هوش مصنوعی: چون آن ماهِ مشکینمو زیر خط (موی رخسار) قرار گرفت، از خط سیاهش فریاد عاشقان برخاست؛ با ایهام به «زیر فرمان آمدن».
هوش مصنوعی: خطش چنان زیبا پیوسته و کامل شده بود که هیچکس نمیتوانست مانند آن را بیاموزد یا بر آن دست یابد.
هوش مصنوعی: خط او مانند طوطیای بالگشوده بود؛ مروارید دندانش پنهان و شکر لبش گشاده بود.
هوش مصنوعی: لالهزار چهرهاش با سنبل موهای نورسته خطدار شد، مانند گلبرگی که خارش از مشک باشد.
هوش مصنوعی: کاری جز تفریح و تماشا نداشت؛ سرگرمیاش کباب و شراب و شکار بود.
هوش مصنوعی: مردم بسیاری از زیبایی و شکوهش در شگفت ماندند که چگونه شاهی از خانهٔ باغبانی برخاسته است.
هوش مصنوعی: هرگاه آن ماهروی بر اسب گلگون سوار میشد، از انبوهی تماشاگران راه بسته میشد.
هوش مصنوعی: یکی میگفت هرمز فرزند او (باغبان) نیست؛ شاهزاده است و هرگز از آنِ او نیست.
هوش مصنوعی: دیگری میگفت چگونه از چنین کسی شاهی پدید میآید و چگونه از خوزستان چنین ماهی برمیخیزد.
هوش مصنوعی: هرمز در نیرومندی به جایی رسید که هر مردی در برابر زورش ناتوان بود.
هوش مصنوعی: کاری را که دیگری در ده روز به دشواری انجام میداد، او در یک شب به آسانی انجام میداد.
هوش مصنوعی: آن مرد بزرگتر (سرپرست هرمز) چنان به او مهربان شد که محبت هرمز مُهر و نشان جانش شد.
هوش مصنوعی: اما چون اصل و سرشت هرمز از فرهنگ شاهانه بود، دلش از محبت آن مرد خالی بود.
هوش مصنوعی: در دل میگفت این مرد پدر من نیست و در دلم هیچ نشانی از مهر او نیست.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او به چهرهٔ من نمیماند و او هرگز دل و جرئت مرا ندارد.
هوش مصنوعی: هرچند از این اندوه دلش پرجوش بود، از روی ناچاری زبانش را خاموش نگه میداشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.