یکی پرسید از آن صاحب اسرار
که چون بینم مر این انجام ای یار
کجا آغاز باشد دیگر انجام
بگویم تا بیابم آن سرانجام
کجا است اوّلم تا بازدانم
ز بعد انجام آنگه راز دانم
بدو گفتا اگر هستی خبردار
مبین چیزی دگر در خودنظر دار
بجز خود هیچ منگر تا بدانی
که در عین صور هر دو جهانی
به بین کین هر دو عالم در تو پیداست
حقیقت ذات در جانت هویداست
ز آغاز فلک در دار اوّل
در اینجا می تو ماندستی معطّل
معطّل ماندهٔ در خویشتن باز
همی جوئی دگر انجام وآغاز
برون از تو که باشد هم تو باشی
اگر اینجا تو بیشک هم تو باشی
تو باشی گر تو اندر اصل اوّل
نگردی اندر این صورت مبدّل
از آن خود را نمییابی در اینجا
که یکی را دو میبینی در اینجا
اَزَل را با ابد بینی چو عطّار
اگر بینی خدا در خود نگهدار
توئی آغاز و انجامت بدیده
در این عالم دمی کامت ندیده
ندیدی کار اینجا و ندیدی
تو او را زانکه درخود آرمیدی
دوبینی پیشه کردی مانده احول
شده در صورت و معنی مبدّل
ترااصل از یکی موجود پیداست
سراپایت همه معبود پیداست
چو از یکی ترا مفهوم گردد
در آخر مر ترا معلوم گردد
ترا معلوم اینجا نیست پیدا
که اصل بودت از یکیست پیدا
ترا آغاز اگر خواهی که یابی
ز آبادانیت سوی خرابی
یکی حرفست اگر خواهی که اینجا
بدانی محو شو در جوهر لا
اَزَل را با اَبَد بنگر یکی حرف
نوشته حرف آن بر صورت صرف
ترا گر صرف نیکو آید ای یار
حقیقت درکشد روغن بیکبار
حقیقت لا بتو محو و توئی حرف
نوشته حرف آن بر صورت صرف
در اینجا بینی از اینجا بدانی
حقیقت کل توئی کل لابدانی
نظر کن لانگر در جوهرت باز
همه ذرّات از انجام و آغاز
در اینجا جمع کرده هر دوعالم
نهاده از خودی خود را در او دم
یکی صورت ز خود کرده عیانی
نهاده اندر او راز نهانی
نهاده اندر او را زحقیقت
ولیکن در نهادی از طبیعت
یکی اصلست صافی صورت یار
از آنجاگه فتاد از اصل ناچار
عدد پندار یکی از هزاران
هزاران در یکی یکی شمار آن
همه در صورت آدم عیانست
که آدم در حقیقت جان جان است
چو آدم جان جان در وی نظر کن
ز بود ذات خود او را خبر کن
همه اشیا ز آدم گشت پیدا
که آدم کرد آن اینجا هویدا
اگر آدم نبودی اصل آن ذات
کجا پیدا شدی هرگز ز ذرّات
همه چون بنگری اندر یکی بین
یکی شوهر همه یک بیشکی بین
همه درتو شده اینجا ببین باز
تو اصلی هم ز انجام و هم آغاز
اگر آغاز خواهی هفت گردون
درون تست گردون بیچه و چون
نظر کن در درونت نه فلک تو
ببین گردانحقیقت یک بیک تو
دگر در صورت از حال حقیقت
بیاب این جایگه دیدار دیدت
تو اصلی در یکی وندر یکی گم
گهی چون قطرهٔ گه عین قلزم
تو از بحری که پایانی نداری
یکی صورت ولی جانی نداری
تو جانی در تو جانانست بنگر
یکی اندر یکی اعیانست بنگر
تو جانان بین کجاآغاز و انجام
چه جوئی اصل او را جز سرانجام
سرانجام آن طلب کان اصل بود است
که جمله از نمودخود نمود است
سرانجام ار در این جا یافتی تو
کند اینجایگه کار تو نیکو
سرانجامت بدو خواهی رسیدن
جمال بی نشان خواهی بدیدن
بهرزه خورد باشی غم بعالم
اگر او را نمیبینی در این دم
دمی در هر دو عالم در دمید است
دو عالم در یکی اینجا بدید است
دو عالم در یکی آیینه پیداست
در او دلدار در آیینه پیداست
جمال یار ما پیداست روشن
در این آیینه اندر هفت گلشن
سراپای فلک آیینه بگرفت
از او کامی بهر آیینه بگرفت
تو اندر سیر خودهر لحظه بنگر
که هستی در تو پیدا شد سراسر
توئی پیدا و اشیا درتو پیداست
وگرنه هیچ اینجاگه نه پیداست
در اینجا در تو شد پیدا حقیقت
وگرنه نیستی عین طبیعت
بوقتی کاندر اینجا پاک گردی
حقیقت در مقابل خاک گردی
همه اصلست کین جا با عَدَد شد
چو فانی گردی اینجا کل احد شد
عددداری کنون در صورت خود
از آن داری در اینجا نیک یا بد
عدد بردار تا لا بنگری تو
که از لا در دو عالم برتری تو
تو برتر عالم از دوعالم هستی ای دوست
یکی اصلست اینجا مغز با پوست
تو مغزی از دوعالم برگزیده
ولیکن مغز خود اینجا ندیده
تو مغزی پوست اینجا مغز کرده
در اینجاخویشتن را نغز کرده
تو مغزی این زمان عطّار مانده
همه اندر پی اسرار مانده
تو مغزی لیک گر آگاه گردی
حقیقت اندر اینجا شاه گردی
بسی گفتیم اینجاگه ز هر مغز
سخنهای خود از اینجایگه نغز
زهر معنی حکایت باز گفتیم
کنون زانجام وز آغاز گفتیم
چو دانستی توئی انجام و آغاز
که آید اندر اینجا از یقین باز
همو باشد که اینجا باز آید
بداند آنکه صاحب راز آید
ولی این راز اینجا گفتنی نیست
دُرِ اسرار اینجا سفتنی نیست
کسانی کاندر این سر باز دیدند
از این معنی حقیقیت راز دیدند
مقام پختگی حاصل کن ای یار
که تو از پختگی گردی خبردار
از آن اینجایگه خامی بمانده
چو روغن در بر جامی بمانده
یکی جامی تو از سرّ الهی
پر از نور کمال پادشاهی
بری از روغن اینجا مانده پرنور
بنور تو شده روشن مشو دور
بنور تو همه عالم نموداست
که نورت در دمی دیگر فزود است
بنور تو همه عالم پدیداست
ز جامت بیشکی آدم بدیدست
توئی جام عیان از عین مصباح
حقیقت جان جان در عین ارواح
نه جانی نه تنی هم جان و هم تن
چگونه گردد این اسرار روشن
که چونی جان و تن هم تن و هم جان
که یکّی گردی اندر اصل جانان
اگر یکی شوی جانان شوی باز
محیط آئی تو برانجام و آغاز
اگر خوهی که گردی در یکی لا
یکی شو این زمان در عین الّا
یکی شو این زمان لوحی رها کن
چو من خود را وجودت عین لاکن
برون و اندرون دیدار یار است
ولکین نقطه در پرگار یار است
برون و اندرون اصلست دریاب
در اینجا یار بین و وصل دریاب
الاّ ای جان و ای دل چند گوئیم
تو پیوندی کرا پیوند جوئیم
تو پیوندی کنون در جان عطّار
حقیقت بگسل اینجا هم ز دیدار
تو پیوندی کنون در جانم ای جان
بتو میبینم اینجا جمله اعیان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به پرسشی درباره آغاز و انجام هستی پاسخ می‌دهد. او به پرسش‌گر می‌گوید که برای درک حقیقت، باید به درون خود نگاه کند و از غیر خود دور شود. در واقع، حقیقت وجود در درون انسان نهفته است و آغاز و انجام در خود شخص وجود دارند. اگر انسان به خود بنگرد و از دوگانگی بگذرد، به یکتایی و یکی بودن حقیقت پی می‌برد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که در این درک، انسان می‌تواند به اسرار الهی و معنوی دست یابد و خود را در نور حقیقت ببیند.
هوش مصنوعی: یکی از آن صاحب اسرار پرسید که چگونه می‌توانم این پایان را مشاهده کنم ای دوست.
هوش مصنوعی: سؤال کننده می‌پرسد که کجاست آغاز، تا بتواند به پایان برسد و آن راز را دریابد.
هوش مصنوعی: منبع و آغاز و اول هر چیزی کجا است تا بتوانم از انتهای آن آگاه شوم و سپس به اسرار آن پی ببرم.
هوش مصنوعی: به او می‌گوید: اگر تو وجود داری و باخبر هستی، به چیزی جز خودت توجه نکن و در درونت نگریسته و چیز دیگری را در نظر نداشته باش.
هوش مصنوعی: جز خودت به هیچ چیز دیگری نظر نکن تا بتوانی بفهمی که در ظاهر چیزها، هر دو جهان (جهان مادی و معنوی) در وجود تو نهفته است.
هوش مصنوعی: هر دو جهان، یعنی جهان مادی و معنوی، در وجود تو به وضوح دیده می‌شود و حقیقت وجودی تو در درونت روشن و آشکار است.
هوش مصنوعی: از آغاز آفرینش (آسمان) در این دنیا، می‌توانستی در اینجا بایستی و بی‌خبر از حقیقت، معطل بمانی.
هوش مصنوعی: انسانی که در درون خودش بلاتکلیف و سرگردان است، همچنان در جستجوی پایان و آغاز جدیدی می‌گردد.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به جز خودت نمی‌تواند باشد و در حقیقت، اگر تو در اینجا باشی، در واقع همان خود تو هستی.
هوش مصنوعی: اگر تو در اصل و ماهیت خود همچنان که هستی باقی بمانی، دیگر در این صورت و شکل ظاهری تغییر نخواهی کرد.
هوش مصنوعی: در این جایگاه، خود واقعیات را نمییابی، زیرا در این دنیا به جای یگانگی، دوگانگی را مشاهده می‌کنی.
هوش مصنوعی: اگر مانند عطّار ازلی و ابدی را با هم ببینی، یعنی فهمی عمیق از وجود خدا داشته باشی، باید این خدا را در درون خود حفظ کنی و به یاد داشته باشی.
هوش مصنوعی: تو همان شروع و پایان هر چیزی هستی و در این دنیا، یک لحظه هم کاملی از تو را ندیدم.
هوش مصنوعی: تو در این دنیا آنچه لازم است را نمیبینی و او را نمی‌شناسی، زیرا که غرق در خودت هستی و به دنیای بیرون توجه نمی‌کنی.
هوش مصنوعی: تو به دوگانگی و تردید در افکارت عادت کرده‌ای و همین باعث شده که در درک حقیقت دچار سردرگمی شوی؛ هم ظاهر و هم باطن را تغییر یافته میبینی.
هوش مصنوعی: اصل وجود تو از یکی، یعنی خدا، نشأت می‌گیرد و همهٔ وجودت به‌گونه‌ای تجلی از آن معبود است.
هوش مصنوعی: زمانی که مفهوم یگانگی از تو روشن شود، در نهایت خودت را نیز بهتر درک خواهی کرد.
هوش مصنوعی: تو در اینجا نمی‌توانی پیدایش را ببینی، اما روشن است که وجود تو از یک اصل واحد نشأت می‌گیرد.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی آغاز خود را بشناسی، لازم است از آبادانی و رفاه خود به سمت ویرانی و نابودی بروی.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در عمق وجود و حقیقت اینجا را درک کنی، باید خود را در جوهر خالص و اصیل این حقیقت، یعنی «جوهر لا»، محو کنی.
هوش مصنوعی: از طرفی بر اساس اندیشه‌های عمیق، ازل (زمان بی‌‌پیشینه) و ابد (زمان بی‌پایان) در واقع یک مفهوم هستند و هر دو به نوعی ناظر بر یک حقیقت هستند که در قالب کلمات و حروف بیان می‌شود.
هوش مصنوعی: ای یار، اگر تو صرف (کلام یا رفتار) نیکو باشی، حقیقت به یک‌باره همانند روغن درون قلبت ظهور خواهد کرد.
هوش مصنوعی: حقیقت به‌گونه‌ای است که تو در آن محو شده‌ای و خود را فراموش کرده‌ای، مانند اینکه حرفی نوشته شده باشد که فقط بر روی یک صورت نقش بسته باشد و وجود واقعی‌اش فراتر از این نوشته است.
هوش مصنوعی: در اینجا می‌گویی که اگر به ذات و حقیقت خود توجه کنی، متوجه خواهی شد که تمام حقیقت وجود تو در اینجا و الآن قرار دارد و چیزی دیگر نیست که بخواهی به آن دست یابی.
هوش مصنوعی: به عمق وجود خود نگاه کن؛ تمام ذرات وجودت، چه در آغاز و چه در پایان، را در یگانگی خود ببین.
هوش مصنوعی: در اینجا جمع شده‌اند هر دو عالم (عالم مادی و عالم معنوی) و از وجود خود، زندگی و نفس خود را به او (جوهر) دمیده‌اند.
هوش مصنوعی: ما انسان‌ها یک شکل ظاهری از خود را ایجاد کرده‌ایم و در واقع، در این صورت ظاهری، رازهای پنهان و عمیقی نهفته است.
هوش مصنوعی: در او حقیقتی از ولیکن در او همچنین ویژگی‌هایی از طبیعت قرار داده شده است.
هوش مصنوعی: یک چیز به‌طور اصلی و خالص وجود دارد که همان صورت معشوق است، اما به ناچار از اصل خود جدا شده و در طبیعت افتاده است.
هوش مصنوعی: در میان انبوهی از وجودها، هر عددی تنها یک پندار است و در واقع، این یک حقیقت بیشتر ندارد.
هوش مصنوعی: همه چیز در ظاهر آدم نمایان است، اما در حقیقت آدم جوهر اصلی و روح اصلی جهان است.
هوش مصنوعی: انسان را از نظر باطن و حقیقتش مانند جان جان در نظر بگیر و به او از وجود واقعی خود آگاه کن.
هوش مصنوعی: تمام موجودات به واسطه وجود آدم شناخته و پیدایش پیدا کردند؛ زیرا آدم سبب ظهور و بروز آنها در اینجا شده است.
هوش مصنوعی: اگر آدم وجود نداشت، آن ذات اصلی که به همه چیز وجود داده، کجا پیدا می‌شد؟ هرگز نمی‌توانست از ذرات، ظهور کند.
هوش مصنوعی: اگر به همه موجودات نگاه کنی، می‌فهمی که در واقع همه آنها یکی هستند و در حقیقت، همگی از یک جوهر سرچشمه می‌گیرند.
هوش مصنوعی: همه موجودات در وجود تو جای دارند، بنابراین به درون خود نگاه کن و متوجه شو که تو اصل و بنیاد همه چیز هستی، نه تنها در پایان، بلکه در آغاز نیز.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی آغاز هر چیزی را بشناسی، باید به درون خودت نگاه کنی که هفت آسمان (گردون) در آنجا نهفته است.
هوش مصنوعی: به خودت نگاه کن و عمق وجودت را ببین، نه به آسمان و فلک. حقیقتی که در وجود توست، یکی پس از دیگری خود را آشکار می‌کند.
هوش مصنوعی: در غیر از ظاهر، حقیقت خود را بیاب و در این مکان، آنگاه دیدگان خود را به دیدار حقیقت بگشا.
هوش مصنوعی: تو یک اصل و حقیقتی هستی که در میان چیزهای مختلف پیدا می‌شود، گاهی مانند قطره‌ای از دریا گم می‌شوی و گاهی در خود دریا به‌نظر می‌آیی.
هوش مصنوعی: تو مانند دریایی هستی که هیچ پایانی ندارد، اما فقط یک شکل ظاهری داری و از عمق وجود (یعنی روح) خالی هستی.
هوش مصنوعی: تو در وجود خود یک روح داری و آن روح، محبوب واقعی توست. نگاه کن که این دو در حقیقت یکی هستند و در وجود تو حضور دارند.
هوش مصنوعی: ای جان، تو محبوب را ببین که آغاز و پایانش کجاست، چه چیزی را جز نتیجه‌اش جستجو می‌کنی؟
هوش مصنوعی: سرانجام خواسته‌ای که به دنبال آن هستی، همان اصل و حقیقتی است که همه چیز از نشانه‌های آن نشأت می‌گیرد.
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا به نتیجه و مقصود خود رسیدی، بدان که اینجا محل خوبی برای توست و کار تو به درستی انجام شده است.
هوش مصنوعی: سرانجام به او خواهی رسید و زیبایی‌اش را که قابل مشاهده نیست، خواهی دید.
هوش مصنوعی: اگر در این لحظه خداوند را نمی بینی، هیچ غم و اندوهی بر تو لازم نیست و باید از زندگی لذت ببری.
هوش مصنوعی: در هر دو جهان، لحظه‌ای از وجود خداوند حاضر و دمیده شده است و این دو عالم در یک جا و در این مکان یا موقعیت دیده می‌شوند.
هوش مصنوعی: در این آیینه، می‌توان هر دو عالم را در یک جا مشاهده کرد، و محبوب ما نیز در این آیینه نمایان است.
هوش مصنوعی: زیبایی معشوق ما به وضوح در این آیینه دیده می‌شود، که در هفت باغ و گلشن نمایان است.
هوش مصنوعی: تمامی آسمان سراسر درخشندگی و زیبایی را از او، یعنی یار، به عنوان آیینه‌ای دریافت کرده است و از این درخشش، کامی می‌برد.
هوش مصنوعی: هر لحظه در سیر و حرکت خود توجه کن که وجود و هویت تو در درون خودت به‌طور کامل نمایان است.
هوش مصنوعی: وجود تو آشکار است و تمام اشیاء در وجود تو متجلی‌اند، و اگر تو نبودی، هیچ‌کدام از این‌ها در این مکان قابل مشاهده نبودند.
هوش مصنوعی: در اینجا حقیقت در وجود تو نمایان شده است و اگر تو نبودی، وجود جهانی و طبیعت هیچ‌گاه آشکار نمی‌شد.
هوش مصنوعی: زمانی که در اینجا پاک و خالص شوی، حقیقت در برابر خاک و مادیات قرار می‌گیرد.
هوش مصنوعی: همه چیز در اینجا به عدد (و شمارش) تعبیر می‌شود، اما وقتی که از این دنیا فانی می‌شوی، آنجا همه چیز به اصل و یگانگی بازمی‌گردد.
هوش مصنوعی: اکنون در این دنیا و در ظاهر خود، به شمارش و حساب کردن بپرداز، چرا که از این جا می‌توانی به حقیقت نیک یا بدی که در وجود دارى پی ببری.
هوش مصنوعی: عددی را در نظر بگیر و بیندیش، که از عدم (لا) و هیچ در دو جهان، برتر هستی.
هوش مصنوعی: ای دوست، تو از دو عالم برتر هستی و اصل وجود تو در اینجا به معنای حقیقی و عمیق است، نه فقط در ظاهر و در پوسته‌ای که میبینی.
هوش مصنوعی: تو از میان دو جهان، بهترین جوهر و حقیقت هستی، اما خودت اینجا، یعنی در این جهان مادی، حقیقت خود را نمی‌شناسی.
هوش مصنوعی: تو جوهر اصلی هستی، ولی در این دنیا فقط به ظواهر و پوسته‌ها توجه داشته‌ای، و خود را به صورت نیکو و شایسته درنیافته‌ای.
هوش مصنوعی: تو انسان هستی و در حال حاضر عطّار (عطار نیشابوری، شاعر و عارف بزرگ ایرانی) در جستجوی اسراری باقی مانده است.
هوش مصنوعی: تو همانند مغز هستی، اما اگر به حقیقت آگاهی پیدا کنی، در این مکان به سلطانی خواهی رسید.
هوش مصنوعی: ما در اینجا بسیار گفته‌ایم و از دل و مغز خود سخنانی زیبا بیان کرده‌ایم.
هوش مصنوعی: ما در اینجا دربارهٔ معانی عمیق و حکایات گفته‌ایم و اکنون به این موضوع که چگونه از ابتدا و انتهای این مسائل سخن گفته‌ایم، اشاره می‌کنیم.
هوش مصنوعی: وقتی که تو به خوبی می‌دانی نتیجه و شروع چه چیزهایی هستند، به یقین متوجه خواهی شد که چه کسی به اینجا می‌آید.
هوش مصنوعی: هر که به مقام و معرفت و انتخاب صاحب راز برسد، همان شخص است که در اینجا به حقیقت باز خواهد گشت و درک خواهد کرد.
هوش مصنوعی: این راز در اینجا قابل بیان نیست و نمی‌توان به سادگی به آن دست یافت، مثل اینکه نمی‌توان دُر و گوهرهای باارزش را در اینجا نگه داشت.
هوش مصنوعی: کسانی که در این سر (وجود) درک کرده‌اند، از این معنا حقیقت راز را فهمیده‌اند.
هوش مصنوعی: ای یار، برای رسیدن به مقام پختگی و کمال تلاش کن، چون زمانی که به این درجه برسی، خود را از پختگی و کمال آگاه می‌شوی.
هوش مصنوعی: از این رو، در اینجا خامی باقی مانده است مانند روغنی که در ته یک جام باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: انسانی همچون یک جام است که از رازهای الهی پر شده و نور کامل پادشاهی را در خود دارد.
هوش مصنوعی: روغن به معنای حجاب و موانع روحانی است و شاعر می‌گوید که اگر کسی از این موانع برکنار باشد و به نور الهی متصل شود، تمام وجودش پر از روشنایی می‌شود و باید از دوری‌اش دوری جست.
هوش مصنوعی: به نور تو، تمام جهان نمایان است و نور تو در یک دم، افزون‌تر می‌شود.
هوش مصنوعی: به نور تو، همه عالم (جهان) نمایان و آشکار است و از جام تو، آدم (انسان) به بینش و شناخت واقعی رسیده است.
هوش مصنوعی: تو همان جامی هستی که حقایق را به روشنی می‌نمایاند و جان تمام موجودات در حقیقت تو نهفته است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر در بیان حالتی از وجود اشاره دارد که نه تنها به جسم مادی (تن) وابسته نیست، بلکه به روح (جان) نیز تعلق ندارد. او می‌سازد که در این حالت، چگونه می‌توان به اسرار معنوی و واقعیات عمیق پی برد و آنها را درک کرد. در واقع، این پرسش به جست‌وجوی حقیقت و فهم عمیق زندگی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: چگونه می‌شود که جان و تن همزمان وجود داشته باشند و تو در اصل به یک‌پارچگی با جانان (خدا یا حقیقت اعلی) برسید؟
هوش مصنوعی: اگر تو با آن «جانان» (خدا یا حقیقت بزرگ) یکی شوی، دوباره به اوج می‌روی و در نتیجه، به اصل و هدف اولیه‌ات برمی‌گردی.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به مقام اتحاد و یکی بودن برسی، باید در این زمان با تمام وجودت یکی شوی و از غیر خود دور باشی.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که اکنون با یکدیگر یکی شو و از هر گونه قید و رهایی که موجب جدایی می‌شود، آزاد باش. به یاد داشته باش که وجود تو در حقیقت همان وجود من است.
هوش مصنوعی: دیدار یار هم در بیرون و هم در درون وجود دارد، اما حقیقت آن تنها در نقطه‌ای مشخص، مانند نقطه‌ی پرگار، قابل پیدا شدن است.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که چه در ظاهر و چه در باطن، حقیقت وجودی یار یکی است. باید به این نکته توجه کرد که در هر دو حالت، تجلی و اتحاد با یار را درک کنیم.
هوش مصنوعی: ای جان و ای دل، چقدر باید صحبت کنیم؟ تو خود پیوندی، چه کسی را پیوند جستجو کنیم؟
هوش مصنوعی: عطار در این بیت به ارتباط عمیق خود با حقیقت و روح معنوی اشاره می‌کند. او از حقیقت می‌خواهد که پیوند او با خود را در اینجا و اکنون قطع کند، زیرا با دیدن و درک حقیقت، روحش آکنده از معنویت و عشق شده است.
هوش مصنوعی: ای جان، تو اکنون پیوندی در وجود من هستی و من به واسطه تو در اینجا همه چیز را میبینم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.