از آن حضرت زمستان را نظر کن
دل و جانت دگر زین سر خبر کن
نه باران آید از آن حضرتِ پاک
زمستان اندر اینجا بر سر خاک
حقیقت آب آن دریای بود است
که در اینجا حقیقت رخ نمود است
از آن حضرت بدین منزل کند را
شود در کوه و یخ در کوه پیدا
حقیقت سرّ بیچون در بهار است
که رنگارنگ صنع بیشمار است
حقیقت در بهار این سر بدانی
که موجود است در تو این معانی
نظر کن تو بدین هرچار بیچون
که بنماید در او نقش دگرگون
هزاران رنگها بیرون برآرد
گل و شمشاد بر سنگ او نگارد
هزاران رنگ گوناگون الوان
ز خاک مرده پیدا میکند جان
هزاران رنگ گوناگون بصحرا
کند از صنع خود در آب پیدا
هزاران رنگ گوناگون اَبَرکوه
برون آرد بهار و گل به انبوه
هزاران رنگ گوناگون سوی باغ
بر آرد او ز صنع خود ابر راغ
همه حمد و ثنایش بر دل و جان
همی گویند اندر پرده پنهان
ز خود اظهار میکرد اندر اینجا
منقّش سرخ و زرد آسوده آسا
بهر رنگی که بنماید عیان او
بیاید سوی خورشید جهان او
همه در آفتاب عالم افروز
شوند اندر بهاران شاد و فیروز
چو قرص خور سوی برج حمل را
روانه کرد حیّ لَمْ یَزَلْ را
بود خورشید نور افروز جمله
از آن خواهد ورا نور و نه جمله
حقیقت چونکه خورشید حقیقی
کند نورش ابا جمله رفیقی
سه ماه اندر جهان فصل بهار است
بدان این سرّ که از من یادگارست
در این سه ماه عالم شاد باشد
ز خورشید این جهان آباد باشد
در این سه ماه عالم نور گیرد
جهان از نور خود منشور گیرد
جهان از نور خورتابان نماید
درون هر شجر صد جان نماید
جهان از نور خور تابنده باشد
شجرها چون مه تابنده باشد
جهان چشم و چراغی باز بیند
که سالی اندر این سر راز بیند
چو شش مه بگذرد بر گندم و جو
فکنده باشد او بر جمله پرتو
شود پخته ز نور تاب خورشید
دگر سوی دگر دارند امیّد
رساند جمله را در آخر کار
فرو ریزد همه گلها بیکبار
حقیقت گوسپند و گاو و اشتر
ز حیوانهاگیاهان میخورند پر
همه در سوی نطفه باز گردند
ز سرّ عشق صاحب راز گردند
ز سرّ عشق هر یک در مکانی
حقیقت زندگی یابند وجانی
ز سرّ عشق در دریای بیچون
نماید هر یکی نقش دگرگون
ز سرّ عشق در دید تجلّی
شوند پیدا بسی در دار دنیی
در این معنی که من گفتم شکی نیست
که پیدائی و پنهان جز یکی نیست
همه از او شود پیدا و در آب
نماید صورت هر چیز دریاب
از او پیدا شود در نوبهاران
حقیقت میوه اندر باغ و بستان
از اوّل باغ پر نقش و نگارست
نه از یک لون اینجا بیشمار است
دگر اینجا فرو ریزد بآخر
کند مر میوههای خوب ظاهر
از آن ناپختگی چون پخته آرد
بمعیار خرد آن سخته آرد
همه لذّات انسانست دریاب
یکی اصل دگرسانست دریاب
همه اندر خورش آن را کند اکل
ز دیدت این بیان بشنو از این نقل
ز دیده میکند تقریر قرآن
و اَنْبَتْنا فها حبّاً تو برخوان
همه از قدرت کل آشکار است
بهر لونی از این کل آشکار است
همه اندر نبات اینجا یقین است
کسی داند که کلّی دوست بین است
همه از آب موجودست دریاب
که پیدا میشود این جمله در آب
همه از آب موجودست میدان
مِنَ المأ را زِ سرّ دوست برخوان
از آن چون میندانی اصلت اینجا
کجا دریابد این سرّ گوشت اینجا
بچشم این دیدنی کلّی بدانی
ببینی نیز گر کلّی بدانی
دل پاکیزه باید کین بداند
وگرنه هر کسی این را نخواند
همی خوانند قرآن جمله اینجا
همی دانند یک اسرار اینجا
همه خوانند قرآن و ندانند
از آن سرّ قرآن ناتوانند
همه خوانند قرآن در شریعت
ره او میندانند از حقیقت
همه خوانند قرآن و چه سود است
که کس آگه از او اینجا نبود است
همه خوانند قرآن در بر دوست
کسی باید که باشد رهبر دوست
همه خوانند قرآن از پی راز
نمییابند از اسرار کل باز
همه خوانند قرآن را در اسرار
ولیکن سرّ قرآن کی پدیدار
بود کین جان ترا زین سر حقیقت
درون پیدا شود از دید دیدت
حقیقت گر بقرآن بنگری تو
بسی خوانی در این سر رهبری تو
ترا اوّل بباید خواند تفسیر
نه بحث نفس الّا در بر پیر
بر پیر حقیقت خوان تو قرآن
بَرِ او یاب کلّی نصّ و برهان
بر او خوان و معنی باز دان تو
بَرِ پیر حقیقت راز خوان تو
بر او خوان تو قرآن از حقیقت
که او پیدا کند مر دید دیدت
بر او خوان تو قرآن و زو یاب
کمال جمله اشیا را از او یاب
که قرآنست اصل شیئی و لاشیی
حقیقت ذات پاک بیشک حی
همه معنی اوّل تا بآخر
یقین در سرّ قرآنست ظاهر
همه معنی اوّل و آخرِ کار
ز قرآنت شود اینجا پدیدار
همه معنی ز قرآن باز یابی
ز قرآن بیشکی این راز یابی
ز قرآن این همه شرح و بیانست
که در وی آشکارا ونهان است
کسی نایافت اینجا سرّ او باز
مگر اینجا حقیقت صاحب راز
کجا در پیش او دریافت تحقیق
وز او دریافت اینجاگاه توفیق
هر آنکو طالب قرآن شود او
بذات پاک قرآن بگْرَوَدْ او
ز قرآنش همه روشن شود پاک
حقیقت اندر اینجا جمله در خاک
ز قرآنش همه پیدا نماید
دَرِ جانش ز قرآن برگشاد
ز قرآنش نماید آنچه گفتم
حقیقت دُرّ این معنی که سُفتم
نظر میکن ز قرآن سه عنصر
ز من بشنو دگر معنیّ چون دُر
زناراللّه چندی جای بنگر
بخوان اسرار آن وزوی تو مگذر
بریحٍ صرصرٍ چون جمله باداست
ولی هر یک زیک معنی فتادست
دگر الماء کلُّ شیئ تو برخوان
همی مال التّراث از نصّ قرآن
حقیقت نقش ما از آب و خاکست
که آب و خاک از اسرار پاکست
دگر آتش ابا باد نهانی
از آنجا میدهد اینجا نشانی
دو از بالا دو از شیب و چهارند
که اینجا در حقیقت پایدارند
یقین چون باد با آتش به پیوست
حقیقت آب و خاک این نقشها بست
یقین جانست اندر کل هویدا
نداند این سخن جز مرد دانا
یقین است اینکه نقش هر چهار اوست
ز نور قدس گشته آشکار اوست
ز نور قدس اظهار است جانت
در او پیداحقیقت بر نهانت
ولیکن چون در اینها سرّ بدانی
حقیقت این بیان ظاهر بدانی
که موجود است سرّ ذات در کلّ
حقیقت اوست مر ذرّات را کلّ
برون آید بهر نوعی پدیدار
مر او را میشناسد صاحب اسرار
زهر نوعی که اینجا رخ نماید
مر او را صاحب دل جان فزاید
همه ذرّات در راهند پویان
کمال عشق را در شوق جویان
همه ذرّات جویانند اینجا
نموده نقش از هر گونه پیدا
همه طالب ز مطلوب حقیقت
نظر بگشای اندر دید دیدت
خدا در جملهٔ ذرّات دیدم
از آتش اندر اینجا ذات دیدم
یقین چون آتش و بادست در آب
حقیقت آب را هم جمله دریاب
سوم صنع است ار این می ندانی
که میبخشد حیات جاودانی
حقیقت آینه دانم جمالش
همی یابم در او عکس خیالش
یکی آیینه است آب ار بدانی
در او پیداست سرّ لامکانی
یکی آیینه است از جوهر ذات
که میبخشد حیات جمله ذرّات
یکی آیینه پنهانست و پیداست
چو جان عاشقان اینجا مصفّاست
یکی آیینهٔ پر نور دیدست
از آن پنهان کلّی زو پدیدست
حقیقت مغز آب و خاک اینست
از این مگذر که این عین الیقین است
یقین از آب اینجاگه توان یافت
کسی از آب او راز نهان یافت
نه از آبی چنان کاوّل بگفتم
دُرِ اسرار در اوّل بسُفتم
حقیقت هر چهار از آن یکی شد
که دل اینجا حقیقت در یکی بُد
دل وجان بستهٔ این هر چهارند
ولی ایشان عجب ناپایدارند
بقای صورتی اینجا زوالست
تو جان بشناس کآخر آن وصالست
وصال هر چهار از جان بدانی
بوقتی کین جهان را برفشانی
منزه کردی از ایشان بیکبار
کنی هر چار اینجا ناپدیدار
چو منصور این نمودِ اوِلین دید
حقیقت خویش در عین یقین دید
از اوّل آتشی درخویشتن زد
پس آنگه باد بیرون کرد از خود
یقین مر خاک خود برداد بر باد
بسوی آب اناالحق کرد او یاد
چو آخر سوی آب او باز گردید
بسا عنصر اینجا در نور دید
بسوی آب خاک خود در انداخت
عین در آب عکسی بود بشناخت
بسوی آب شد خاکش روانه
اناالحق زد در اینجا بی بهانه
یکی کرد از بزرگی بر سؤال این
که چون وجه است برگوی حال این
گر اوّل زد اناالحق آخر کار
بآتش خویشتن راکرد افکار
بآخر خاک خود بر باد داد او
حقیقت عشق جانان داد داد او
پس آنگه خاک خود را آب انداخت
اناالحق میزد و وین جای میتاخت
چراخاموش شد در آب جانش
بگو با من کنون سرّ نهانش
جوابش داد کای پاکیزه جوهر
نمود او چنین پاکیزه بنگر
از آن شد سوی آبش حاصل اول
بآتش کرد اینجاگه مبدّل
دگر مر خاک را زان داد بر باد
که جز جانان ندارد هیچ بنیاد
بسوی آب آخر زان درون شد
که آب او در اینجا رهنمون شد
یقین خویشتن در آب دریافت
از آن در سوی او پاکیزه بشتافت
همه آلودگی در آب پالود
که آب روی او از آب و گِل بود
حقیقت خامشی در آب باشد
کسی کز بحر در غرقاب باشد
درون بحر هر کو در فتاد است
مر او را گفتن اینجا کی دهد دست
کسی کاندربحار عشق گم شد
اگرچه اصل فطرت هم از آن بد
فنای قطره اندر عین دریاست
از آن خاموشی اینجاگاه پیداست
اگر صد چشمه وصل رود آید
سوی دریا شود قطره نماید
چنان یابش که اندر چشمه بانگست
هزاران چشمه پیشش نیم دانگست
حقیقت قطره بد منصور ازین بحر
بصورت زو نهان شد در بن قعر
نهان شد قطره و صورت نهان شد
از آن مر بحر بیخویش و فغان شد
نهان شد قطرهٔ در بحر لاهوت
گهر شد ناگهان در قعر لاهوت
از آن دریا که جانها میشود گم
من او را قطرهام در عین قلزم
جزیره دانم این دنیا از آن بحر
که افتادست اینجا بر سر قفر
همه اندر جزیره چون درآئیم
یکی نقشی از این دنیا نمائیم
دو روزی اندر این بیغوله باشیم
دمی شادان دمی بیغوله باشیم
نهنگ جانستان ناگه درآید
از این بیغوله ما آخر رباید
نمیدانم در این بیغوله ره یافت
که بیرون آیم از بیغوله دریافت
در این بیغوله جانم رفت از تن
چنان کاینجا نماند حبّه ازمن
تو ای عطّار زین بحر حقیقت
مرو بیرون تو از حدّ شریعت
ابی کشتی ندانی راه کردن
غم بیهوده اینجاگاه خوردن
دمادم در جنون تا چند گوئی
درون بحری و پیوند جوئی
بیک ره خویش در دریا درافکن
که تا بیرون جهی از ما و از من
بیک ره خویش در دریا درانداز
وجود خویتشن در غم تو مگداز
سلوکت بیحد و اندازه افتاد
که تا در قعر بحر آوازه افتاد
تو ماندستی در این بیغوله تنها
اسیر ودردمند وخوار و شیدا
تمامت ماهیان آهنگ کردند
ز بهر جان تو اندر نبردند
بخواهندت بخوردن آخر کار
طمع بگسل ز خود اینجا بیکبار
شهیدانی که اندر بحر مردند
حقیقت دان که ایشان گوی بردند
در این بحر فنا آخر مر ایشان
حقیقت یافتندش جوهر جان
ز ترکیب طبایع باز رستند
چوجوهر در بُنِ دریا نشستند
وصال جوهر ایشان را حقیقت
مسلّم گشت بی نقش طبیعت
کنون چون هر چهار اینجا یقین شد
دلت در جوهر جان پیش بین شد
دلت درجوهر جانست ساکن
ولی زین چار عنصر نیست ایمن
برانداز این چهار و راه خود گیر
که پیش از این نباشد هیچ تدبیر
دمی در سرّ وحدت راز گوئی
ابا ایشان وز ایشان بازجوئی
برانداز این چهار برگزیده
که در جان و دلی کلّی رسیده
تو از جان و دلی واقف بدین چار
فتاده در کف اینجا بناچار
بسی گفتی و بهبودی ندارد
ابا ایشان ز کل سودی ندارد
ندارد و سود با ایشان نشستن
چنین بهتر کز ایشان باز رستن
ترا چون آخر کار اینچنین است
دلت آخر چرا در بند این است
ولیکن حق شناسی در حقیقت
کز ایشان گشت پیدا دید دیدت
از ایشان وصل دنیا دست دادست
چرا آخر دلت زینسان فتادست
دو روزی شاد باش و اصل او بین
از این فَرعان حقیقت اصل میبین
وصال یار از اینسان آشکارست
ترا با قربت ایشان چکار است
وصال یار چون زیشان پدید است
ترا زیشان همه گفت و شنیدست
وصال یار ایشان نیز بنمای
دری بر رویشان هر لحظه بگشای
وصال یار شان بنمای در دید
یکی کن بودشان در سرّ توحید
وصال یارشان بنمای هر دم
همیگو رازشان اینجا دمادم
مرنجانشان که آخر در زوالند
که همچون تو یقین در قیل و قالند
تو زیشان وصل جانان یافتستی
حقیقت کلّ اعیان یافتستی
دمی در شرع میگوئی از ایشان
که تا زیشان کنی پیوند جانان
همه پیوند بود و بود جانند
در اینجا با تو ایشان همرهانند
در اینجا با تو همراهند و همراز
کرم کن نازشان از خود بینداز
جفا زیشان مبین کایشان اسیرند
اسیرانت کجای دست گیرند
جفا زیشان مبین کایشان حقیقت
ز دید خود اسیرند در طبیعت
بخود اینجا نه خود پیدا شدستند
که ایشان نیز از او شیدا شدستند
چنان اینجا گرفتار و اسیرند
اسیرانت کجا دست تو گیرند
ز خود کاخر فنائی هست از ایشان
تو نیز اینجا فنائی دست ایشان
دلا بنواز مر هر چار اینجا
تو خوش میدارشان ناچار اینجا
تو خوش میدار ایشان را دو روزی
که ایشانند هر ساعت بسوزی
نبودِ جوهری دیدند در تو
حقیقت عین توحیدند در تو
نه خوئی تو بدیشان کردهٔ باز
چو ایشان دردرون پردهٔ راز
دلا خوش باش با ایشان بهردم
که ایشانند اندر پرده همدم
حقیقت همدم جانند اینجا
از آن پیدا و پنهانند اینجا
در آتش سرکشی دیدی ز اوّل
ولی این دم شدت اینجا مبدّل
حقیقت نور او با نار پیوست
ز گبری این زمان زنّار بگسست
مسلمان شد یکی کن درنمودش
بفرما اندر اینجاگه سجودش
سجودش را بفرما از یقین تو
حقیقت مر ورا کن پیش بین تو
دگر مر باد را آزاد گردان
از این بیداد او را کن مسلمان
بفرما سجدهاش در بندگی باز
که تا آخر کند مر بندگی باز
دگر مر آب را اینجا یقینش
ده و اینجا بکن مر پیش بینش
مسلمانش کن و فرمای طاعت
بر خاک از یقینِ استطاعت
حقیقت خاک اینجا خود مسلمانست
که بیشک مر خود او اسرار جانانست
اگرچه هر چهار از اوّل کار
بسی کردند نافرمانی یار
کنون چون با تو یک دل دریقینند
بجز تو هیچ در عالم نبینند
کنون چون همدم عطّار گشتید
ز خوی نفس بدبیزار گشتید
چو کافر شد مسلمان آخر کار
مسلمان بایدش کردن بگفتار
کنون این هر چهار و یک صفاتی
یکی باشند در پاکیزه ذاتی
کنون چون این چهار ای راز دیده
ز جان اسرار جانان بازدیده
کنون این هر چهار اندر یکی یار
ز بیهوده شوند اینجای بیزار
کنون هر چهار اندر یکی دید
یکی بینند اندر عین توحید
چنان کاوّل شما را درستایش
ز دید ذات کردم آزمایش
شما را در یکی اصلی نمودم
بهر معنی شما را در فزودم
شما را در یکیتان راه دادم
در اینجاگه دلی آگاه دادم
شما را در یکی دیدار کردم
حقیقت صاحب اسرار کردم
شما را در یکی سرّ معانی
بگفتم جمله اسرار نهانی
شما را در یکی بنمودهام راز
حقیقت بیشکی انجام و آغاز
شما را در یکی بنمودهام ذات
عیان اینجایگه از سرّ آیات
شما را میکنم واصل در آخر
کنم مقصودتان حاصل در آخر
شما را میکنم واصل ز اوّل
که تا اینجا نمایندش معطّل
شما را میکنم واصل از آن دید
که تا کلّی یکی گردید توحید
شما را میکنم واصل چنان من
نمایم اندر آخر جانِ جان من
شما را میکنم واصل ز دیدار
در آخرتان کنم من ناپدیدار
شما را میکنم واصل زحضرت
که تا چون من عیان یابند قربت
شما را میکنم واصل ز اشیا
که بودِ دوست از آنست پیدا
شما را میکنم واصل ز خورشید
که از نور تجلّی هست جاوید
شما را میکنم واصل من از ماه
که او نوریست هم از حضرت شاه
شما را میکنم واصل زافلاک
که گردانست او در حضرت پاک
شما را میکنم واصل هر چار
ز میکائیل کوشد صاحب اسرار
شما را میکنم واصل ز جبریل
ز عزرائیل آنگاهی سرافیل
شما را میکنم واصل ز هر نور
که در ذاتند بیشک جمله مشهور
شما را میکنم واصل من از لوح
شما را میدهم هر لحظه صد روح
شما را میکنم واصل قلم را
ندانید و زنید از خود رقم را
شما را میکنم واصل من از عرش
حقیقت در شما دیدار هم فرش
شما را میکنم واصل ز کرسی
ز موجودیت اندر روح قدسی
شما را میکنم واصل ز جنّت
که تا افتند اندر عین قربت
شما را میکنم واصل ز اعیان
که اصل اینست اینجاگاه جانان
حقیقت هر چهار از دید دیدست
مر این اسرارها از من شنیدست
حقیقت هر چهار از بود جانست
بدان گفتم که این سرها بدانست
حقیقت هر چهار از راز بیچون
نمودست از جهان بی چه و چون
حقیقت هر چهار از بود اللّه
در اینجاگه شوید از راز آگاه
حقیقت هر چهار از دید دیدار
ز خود گردید اینجاگاه بیزار
حقیقت هر چهار از اصل بودش
که اینجا اند در گفت و شنودش
یکی بینند اینجا همچو منصور
که تاگردید سر تا پای کل نور
یکی بینید و جز یکی ندانید
وگرنه عاقبت حیران بمانید
یکی بینید در اصل حقیقت
بیابی جمله در عین شریعت
یکی بینید چه اوّل چه آخر
که کردم من شما را راز ظاهر
یکی بینید کل اسرار جانان
که آخر هستشان دیدار جانان
یکی بینید اینجا جوهر خویش
که اینجا گاه داری رهبر خویش
چو من یکتا شوید اینجا حقیقت
که تا پیدا شودتان در شریعت
در این معنی که میگویم شما را
حقیقت مینمایمتان خدا را
در این معنی که من میگویم از اصل
حقیقت مینمایمتان یقین وصل
در این معنی که میگویم ز تحقیق
شما را میدهم در عزّ و توفیق
در این معنی که میگویم در اسرار
شما را میکنم از کل خبردار
در این معنی که میگویم عیانی
شما را مینمایم جان جانی
اگر در راه حق پاکیزه گردید
در آخر بیشکی از عشق مَر دید
شما را واصلان خوانیم آخر
اگر تقوی شما را گشت ظاهر
یکی بینید در تقوایِ جانان
حقیقت بیشکی معنای جانان
کنون چون آشنا گشتید با ما
حقیقت همچو ما گردید یکتا
تو ای عطّار دمزن در خدائی
که آمد این زمانت روشنائی
یکی کردی ابا خود چار انباز
کنون هستند در دید تو دمساز
یکی کردی ابا خود بود ایشان
نمودی در یقین معبود ایشان
یکی کردی مر ایشان را ابا خود
که تا نیکو شود نزد تو هر بد
حقیقت در یکی شان راه دادی
اشارتشان بنزد شاه دادی
حقیقت در یکی شان کل نمودی
ز هر معنی دَرِ ایشان گشودی
زهر معنی بدیشان راز میگوی
همه از ذات مولی باز میگوی
ز هر معنی که میگوئی یقین است
که جان تو در ایشان پیش بین است
ز یکی گوی با ایشان تو در راز
حجاب از پیششان کلّی برانداز
ز یکی گوی با ایشان در اینجا
که یکی خواهند شد در جوهر لا
فنا خواهند شد آخر از آن دید
یکی خواهند بُد در عین توحید
حقیقت اندر اینجا آخر کار
ز تو خواهند گشتن ناپدیدار
حقیقت راهشان بنموده باشی
دَرِ ایشان همی بگشوده باشی
حقیقت از تو چون گردید واصل
بود مقصودشان در اصل حاصل
در ایشان مر مر ایشان را حقیقت
نموده باشی اینجا دید دیدت
یقین مر تیغ ایشان بهر ایشانست
یقین مر نوش آخر قهر ایشانست
فراق اینجایگه خواهند دیدن
در آخر تیغ کل خواهد چشیدن
وصال اندر فراقش باز یابند
در آن دم با تو اینجا راز یابند
حقیقت تیغ جانان راحت جانست
که آخر در حقیقت دید جانانست
دم آخر زوال جسم و جانست
چه غم چون عاقبت عین عیانست
دم آخر بدانید رخ نمایان
که آن دم رخ نماید جان جانان
حقیقت وصلتان آن دم یقینست
که آندمتان یقین عین الیقین است
وصالست اندر آندم تا بدانی
بخود اینجایگه در شک بمانی
وصالست اندر آن دم در یکی باز
یقین یابند آندم بیشکی باز
حقیقت وصلتان آندم میسّر
شود کز خود برون آئید بردر
حقیقت وصلتان آندم فنایست
در آن عین فنا بیشک بقایست
حقیقت وصلتان در ذات باشد
شما را بیشکی آیات باشد
در آندم باز بیند آن نظر پاک
نباشد این زمان هم آب و هم خاک
نه آتش نامتان باشد نه خود باد
حقیقت جان جان باشید آباد
حقیقت جان جان آندم بیابند
درون کل در آن لحظه شتابند
حقیقت جان جان یابید در دید
فنا گردید اندر قرب توحید
حقیقت جان جان گردید در کل
نباشد بعد از آنتان رنج و هم ذل
حقیقت جان جان کردند در بود
که در عین ازل تقدیر این بود
قلم بنوشته بر لوح این بیانها
حقیقت در ازل هر جان جانها
قلم بنوشت بر لوح آنچه او گفت
چنین بود و چنین کرد و چنین گفت
قلم بنوشت اینجا باز بینید
کسانی کاندر اینجا راز بینید
قلم بنوشت اینجا سرّ اسرار
که تا خود می چه آید زان پدیدار
قلم بنوشت بر ذرّات عالم
از آن بنماید او سرّ دمادم
قلم بنوشت اندر اصل فطرت
یکی در بُعد و دیگر عین قُربت
قلم بنوشت و غافل مینداند
که هم لوح و قلم این سرّ بخواند
قلم رفتست هر کس را از آن دید
یکی اندر بقا یک عین تقلید
قلم رفتست و میآید دمادم
قضا بر جان فرزندان آدم
دمادم مینماید سرّ بیچون
در این دنیا حقیقت بیچه و چون
دمادم مینماید راز ما یار
در این دنیا همی آید پدیدار
دمادم مینماید آنچه خواهد
قضای رفته را بیشک نکاهد
دمادم مینماید سرّ اسرار
نمیداند کسی کل آخر کار
قضای رفته را تدبیر مرگست
در آخر تا بدانی زانکه ترکست
قضای رفته را گردن نهادیم
ز سر از عشق ما و من نهادیم
قضای رفته را تسلیم گشتیم
از آن بی ترسو خوف و بیم گشتیم
قضای رفته را تدبیر اینست
که عطّار از حقیقت پیش بینست
قضای رفتست و اکنون چاره آنست
که تسلیمیم و جان اندر عیانست
قضا رفتست و ما تسلیم یاریم
فتاده این زمان در پای داریم
قضا رفتست و من از پیش دیدم
ز بی خویشی همان در خویش دیدم
قضا رفتست و اکنون بر سرم باز
که هستم در حقیقت صاحب راز
قضا رفتست و کشتن خواهد آن دوست
برون آور مرا زین نقش در پوست
چو تسلیم قضایم هم تو دانی
مرا بنمودهٔ راز نهانی
چو تسلیم قضای تو شدستم
در آخر هم تو گیر ای دوست دستم
بکش عطّار را تا چند گویم
توئی پیوند و من در گفتگویم
حقیقت از تو دارم زندگانی
مرا بخشیدهٔ تو رایگانی
منم منصور تو در سرّ اسرار
ز هر نوعی ز ذات تو خبردار
خبر دارم ز بود و رفتهٔ بود
مرا عشق تو اینجاگاه بنمود
مرا عشق تو گفت این راز اینجا
که ای عطّار سر درباز اینجا
مرا عشق تو گفت و من شنیدم
حقیقت آن یقین از پیش دیدم
مرا عشق تو اینجا دستگیر است
اگر نه دل در این صورت اسیراست
مرا عشق تو عقل اینجا برانداخت
حقیقت آب را بر آذر انداخت
مرا عشق تو اینجا کرد آباد
که خاکم داد اینجاگاه بر باد
مرا عشق تو این هرچار یک کرد
کز این هر چار اینجا گشتهام فرد
یکی میبینم از عشق تو هر چار
چو من ایشان شده در تو گرفتار
یکی میبینم از عشقت عیانست
که این هر چار در ذاتت نهانست
یکی میبینم و هر چار رفتست
حقیقت جسم وجان این بار رفتست
یکی میبینم از عشقت سراسر
که خواهد رفت در عشقت مرا سر
ز عشقت آنچنان واصل شدستم
که ذات تو عیان حاصل شدستم
منم این لحظه فارغ دل نشسته
میان عاشقان فارغ نشسته
همه اندر طلب من دید مطلوب
عیان دارم ترا ای جان محبوب
همه اندر طلب من عاشق تو
در این سرّ فنا من لایق تو
همه اندر طلب من کل رسیده
حجاب بی نشانت را بدیده
همه اندر طلب من دیده رازت
ز شیب افتاه اینجا از فرازت
همه اندر طلب ای جان جُمله
توئی جان و یقین جانان جمله
همه اندر طلب در عشق پویان
ترا اینجایگه در عشق جویان
تو معشوقی و جمله عاشق تو
ولی تا خود که باشد عاشق تو
تو معشوقی و کس کامی ندیده
در اینجاگه سرانجامی ندیده
تو معشوقی و جلمه در طلب دوست
توئی اینجایگه بیشک سبب دوست
تو معشوقی و جویان تو عشّاق
همه گردند کلّی گِردِ آفاق
تو معشوقی و سالک در ره تو
که تا ناگه رسد بر درگه تو
تو معشوقی و محبوب جهانی
میان جان و دل اینجا عیانی
تو معشوقی و عاشق در غم و رنج
ندیده مر ترا در اندرون گنج
تو معشوقی و عاشق بر تو سودا
ترا اینجا همی جوید بهر جا
تو معشوقی و عاشق در فنایست
همی جوید یقین دید بقایست
تو معشوقی و عاشق مانده خسته
در اینجا تن نزار و دل شکسته
تو معشوقی و عاشق خوار و مجروح
توئی در جسم ودر دل قوّت روح
تو معشوقی و عشّاقت طلبکار
شده گردان تو درعین پرگار
تو معشوقی و عاشق رهنمائی
درونِ خانهٔ و درگشائی
تو معشوقی و بنمائی ره ای دوست
کنی عشّاق را سرّ آگه ای دوست
تو معشوقی که بنمائی حقیقت
هر آنکس را که خواهی دید دیدت
تو معشوقی که کلّی را بسوزی
در آن دم کآتش عشقت فروزی
کسی کو طالب راز تو باشد
در این سر دوست و سرباز تو باشد
کسی کو طالب راز تو گشتست
دودیده همچو تیراز خویش گشتست
کسی کو طالبت آمد در این راز
نمودی مر ورا انجام و آغاز
منم اینجا ترا ای راز دیده
در این جایم ترا من باز دیده
چنان در جان من بنمودهٔ راز
که میگوئی ز عشقم خویش را باز
چو عیسی من کنون در پای دارم
چو منصورت در این سرّ پایدارم
یقین سوی فلک امّید دارد
مقام چارمین خورشید دارد
چنان در چارمین حیران بماندست
که کلّی دست از خود برفشاندست
سمای چارمش چون منزل آمد
ز خورشید رخت او واصل آمد
اگرچه بود عیسی روح پاکت
خدا مانده ز آب و دید خاکت
نهانش بودش و نی بیشکی باد
حقیقت روح خود را کرده آباد
ز بود تو چنان نابود بوده
که با تو گفته و وز تو شنوده
حقیقت کرده اینجا پایداری
در آن منزل فرماند بزاری
بیک سوزن که کردی آن حسابش
حقیقت بود آن سوزن حجابش
بیک سوزن بماند اندر ره تو
نشسته همچنان بر درگه تو
بیک سوزن مر او را داشتی باز
ندیده همچنانت سرّ آغاز
بیک سوزن مر او را خسته کردی
درش از بهر این بربسته کردی
چو یک سوزن حجابست اندر این راه
که یارد گشت از عشق تو آگاه
چو یک سوزن حجابست اندر این سِرّ
که یارد یافت دیدار توظاهر
چو یک سوزن حجاب سالکان است
حقیقت دید تو سرّ نهانست
چو یک سوزن بود اینجا حجابی
که یارد کرد اینجاگه عتابی
مگر آنکو بجان و سر نماند
بیک سوزن در این ره درنماند
بیک سوزن اگر مانی تو در راه
کجا آنجا رسی در حضرت شاه
بیک سوزن اگر مانی تو در راز
نیابی روی جانان را دگر باز
در این ره من بجان و تن نماندم
چو عیسی من بیک سوزن نماندم
در این ره سوزنی بدجان حقیقت
فنا گردم در این دریای دیدت
شکستم سوزن خود را در این بحر
فرو انداختستم اندر این قهر
شکستم سوزن خود تا بدانم
چو عیسی سوی چارم می ندانم
شکستم سوزن و رشته گسستم
حقیقت نیست گشتم تا که هستم
شکستم سوزن اندر عشقبازی
که دانستم نباشد عشق بازی
شکستم سوزن و آزاد ماندم
ز دید دید تو آباد ماندم
شکستم سوزن و فارغ شدم من
در این اسرارها بالغ شدم من
چو موسی سوی طورم هر نفس باز
روم در حضرت اینجا از قبس باز
چو موسی صاحب اسرار عشقم
از آن پیوسته در تکرار عشقم
چو موسی صاحب اسرار جانم
که دایم در دم عین العیانم
چو موسی من در اینجا راز دیدم
بطور عشق جانان باز دیدم
چو موسی دم زدم در نزد عشّاق
فکندم دمدمه در کلّ آفاق
چو موسی دم زدم از دید دلدار
شدم در دید عشقش ناپدیدار
چو موسی دم زدم اینجا یقین من
که چون موسی بدم کل پیش بین من
چو موسی دم زدم زان سرّ بیچون
خدا را دیدم اینجاگاه بیچون
چو موسی دم زدم در دید وحدت
مرا بخشید جانان عین قربت
چو موسی یافتم سرّ نهانی
همه مکشوف کردم در معانی
چو موسی یافتم اسرار عشّاق
بدیدم در عیان دیدار عشّاق
چو موسی صاحب سرّ نهانم
از آن پیوسته در عین العیانم
چو موسی صاحب اسرار طورم
از آن پیوسته چون او غرق نورم
مرا نور حقیقت پیش بین شد
دل و جانم از آن کلّی یقین شد
مرا نور حقیقت راه بنمود
درونم دید روی شاه بنمود
مرا نور حقیقت هست در جان
از آنم گفته مر اسرار پنهان
مرا نور حقیقت راهبر شد
دل و جانم از آن کل باخبر شد
مرا نور حقیقت روی بنمود
حقیقت جان ودل دیدم که او بود
مرا نور حقیقت در درونست
بسوی کائناتم رهنمونست
مرا نور حقیقت راز گفتهست
همه اسرارهایم باز گفتهست
مرا نور حقیقت هست در دل
از آنم در همه مشهور حاصل
مرا نور حقیقت در نهادست
در گنجینهٔ معنی گشادست
که اینجاگه شدم بیشک عیان یار
مرا نور حقیقت کرد اسرار
مرا نور حقیقت کرد واصل
که تا یکی شد اینجا جان و هم دل
مرا پیر حقیقت پیش بین کرد
که تا ظلمت برفت و ماندهام فرد
مرا نور حقیقت گفت سرباز
همه اسرار گفت و سرّ من باز
مرا نور حقیقت محو آورد
که تا ظلمت برفت و ماندهام فرد
کنون در نور عشقم وز الهی
نمیگنجد برم لهو و مناهی
کنون در نور عشقم فرد مانده
در آخر شادم و بی درد مانده
کنون در نور عشقم سالک کل
که خواهم گشت آخر هالک کل
کنون در نور عشقم سرّ بیچون
فکنده خود منم در هفت گردون
کنون در نور عشقم در یکی ذات
یکی را کردهام در نورذرّات
کنون در نور عشقم سر بُریده
که خواهم گشت در کل سر بریده
کنون در نور عشقم در فنا من
ز نورش دیدهام بیشک بقا من
کنون در نور عشقم ذات جمله
که هستم بیشکی ذرّات جمله
کنون در نور یارم دید کرده
برافکنده حجاب هفت پرده
مرا در نور اینجا کرد واصل
که شد نور حقیقت جان و هم دل
دل و جان نور شد تا راز او یافت
همی انجام را آغاز او یافت
دل و جان نور شد در انبیا کل
کزیشان دید اینجا او بقا کل
دل و جان نور شد در ذات پیوست
از آنش این زمان در ذات دل هست
دل و جان نور معنی در گرفتست
حقیقت شیب و بام و در گرفتست
دل و جان نور ذات لایزالست
از آن اندر تجلّی جلالست
دل و جان نور در تجلّی نور دارد
از آن ایندم دم منصور دارد
دل و جان نور در تجلّی واصل اوست
که میدانند کاینجا جملگی اوست
دل و جان نور در تجلّی ناپدیدند
که در نور حقیقت کل رسیدند
دل و جان نور در تجلّی یافت اعیان
دلم جان گشت و جانم گشت جانان
دل و جان نور در تجلّی وصالست
حقیقت در یکی دیدار حالست
دل و جان نور راز میجویند مَردَم
از آن نور تجلّی را دَمادَم
دل و جان راز میگویند در خویش
که دیدستند سرها مر دو از پیش
دل و جان راز میگویند از دید
که بیچونست و در یکیست توحید
دل و جان راز میگویند از یار
وصال خویش میجویند از یار
دل و جان رازها گفتند سرباز
از آن عطّار اینجا گشت سرباز
دل و جان هردو با عطّار یارند
ز دیدار حقیقی بیقرارند
دل و جان هردودیدارست تحقیق
که اندر سرّ اسرارست تحقیق
دل و جان در فنا کل بود گشتند
کسی دیدند از آن معبود گشتند
دل و جان در فنا دیدند اعیان
از آن اندر فنا گشتند جانان
دل و جان هر دو جانند و کس نیست
یکی اندر یکی و پیش و پس نیست
یکی اندر یکی دیدند اینجا
شدند اندر یکی ذرّات شیدا
حقیقت جان و دل در سّر جانان
ندانستند خود را راز پنهان
دل و جان هر یکی معشوق دیدند
چو پیر عشق در جانان رسیدند
چو جانان رخ نمود و آشنا کرد
مر ایشان را در اینجاگه فنا کرد
چو جانان رخ نمود و دید بنمود
یکی دیدار در توحید بنمود
چو جانان در یک بد جان و دل دو
یکی گشتند اینجاگاه هر دو
دوئی برداشتندش از میانه
یکی گشتند ازوی جاودانه
یکی شد بود اشیا ازعیانی
ز پرده رخ نمود اینجا نهانی
ز پرده رخ نمود و راز برداشت
نمیدانست جان او را ببرداشت
ز پرده رخ نمود اوّل عیان او
اگر در پرده شد اینجا عیان او
ز پرده رخ نمود و راز برگفت
همه با عاشق سرباز برگفت
ز پرده رخ نمود اندر نهانی
دگر تا در نهان گوید معانی
ز پرده رخ نماید او دمادم
نهد بر ریش مر بیچاره مرهم
دوای دردمندان را شفا شد
نمیدانم که در پرده چرا شد
دمادم آنچنان عطّار رخ را
نماید در عیان عشق او را
دمادم رخ نماید بیچه و چون
دگر از پرده کل آید به بیرون
نه اندردست عشّاقست آن ماه
که رخ را مینماید گاه بیگاه
کسی کاندر سلوک راه باشد
یقین از ماه خود آگاه باشد
کسی کان ماه دید اینجا یقین باز
شد اینجا در یقین او پیش بین باز
کسی کان ماه دید اندر دل و جان
یقین دریافت رهبر در دل و جان
دمی غائب مشو از پردهٔ دل
که ناگه بینی آن گم کردهٔ دل
چو بردارد ز رخ می پرده خورشید
که مر ذرّات را او نور جاوید
کند در خود کشد چون قطره دریا
کند اسرارها او را هویدا
دلا خورشید جان از دست مگذار
دمادم سوی روی او نظر دار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر عطار در "جوهرالذات" به بررسی و تبیین حقیقت وجود و ارتباط او با تمام اشیاء و موجودات میپردازد. عطار بیان میکند که همه اشیاء و موجودات از یک نور واحد سرچشمه میگیرند و در حقیقت، تجلیات مختلفی از آن نور هستند. او به زیبا شناسی بهار و نشانههای حیات و رشد در طبیعت اشاره میکند و میگوید که هر فصل، به طور خاص، حامل معانی عمیقتری از زندگی و حقیقت است. عطار همچنین به اتحاد روح انسان با حقیقت الهی و دشواریها و زیباییهای این سفر معنوی میپردازد و در پایان به مفهوم فنا و بقا در عشق الهی اشاره میکند. این عشق، منجر به وصال و رونق قلب و جان میشود و در نهایت واقعیات پنهان را برای سالک روشن میسازد.
هوش مصنوعی: به زمستان و آثار آن توجه کن و بفهم که دل و جانت دیگر نباید از این حالت بیخبر باشد.
هوش مصنوعی: این بیت میگوید که از وجود مقدس و پاک الهی، بارانی نازل نمیشود که زمستان را در اینجا بر خاک بیاورد. به بیان دیگر، نعمتها و برکات الهی در این دنیا به شکل باران ظاهر نمیشوند.
هوش مصنوعی: حقیقت آب، همان دریا است که در اینجا به صورت ظاهری و مشخص نمایان شده است.
هوش مصنوعی: حقیقت از آن مقام (حضرت) به این جایگاه (دنیا) نازل میشود، در حالی که در کوه و یخ (اعتبار) به وضوح وجود دارد.
هوش مصنوعی: واقعیت و حقیقتی که در ماهیت وجود دارد، در بهار نمایان میشود و در این فصل، مظاهر مختلف آفرینش با رنگهای گوناگون خود را نشان میدهند.
هوش مصنوعی: حقیقتی که در بهار وجود دارد، این است که معنای عمیق و واقعی در درون تو نیز وجود دارد.
هوش مصنوعی: به این چهار چیز توجه کن که بدون هیچ شرطی، نقشهای متفاوتی را در آنها میتوان دید.
هوش مصنوعی: هزاران رنگ و شکل مختلف از گل و شمشاد بر سنگ ظاهر میشود و آنها را زیبا میکند.
هوش مصنوعی: از خاک مرده، هزاران رنگ و شکل مختلف برمیخیزد که نشاندهندهٔ جان و حیات است.
هوش مصنوعی: هزاران رنگ و جلوهٔ مختلف را در صحرا به خاطر آفرینش خود، در آب نمایان میکند.
هوش مصنوعی: بهار و گلهای فراوان، با رنگهای مختلف، از کوههای بلند (اَبَرکوه) به بیرون میآیند.
هوش مصنوعی: هزاران رنگ و زیبایی مختلف را به سوی باغ میآورد و این زیباییها از آفرینش او، یعنی خدا، سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: همه موجودات به طور پنهانی و در دل و جان خود، صفات و بزرگواریهای او را ستایش میکنند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر میگوید که در این دنیا، اشیاء به گونهای خود را نشان میدهند که با رنگهای مختلفی مانند سرخ و زرد زینت داده شدهاند و به آرامی وجود خود را نمایان میکنند. این اشاره به تنوع و زیبایی مادیات جهان دارد.
هوش مصنوعی: هر رنگی که به وضوح دیده میشود، به سوی خورشید جهانی که درخشان است و نور ساطع میکند، میآید.
هوش مصنوعی: همه چیز در نور و روشنایی خورشید که جهان را روشن میکند، در بهار به شکوفایی و شادی میرسند.
هوش مصنوعی: زمانی که ماه تمام (قرص خور) به سمت برج حمل (یک بخش از دایره البروج) حرکت میکند، حیّ (حیات و زندگی) دائماً در حال حرکت و تحول است.
هوش مصنوعی: خورشید، نورافروز و منبع نور همه چیز است و همه از آن نور میگیرند، اما نور تنها به او تعلق دارد و تمام چیزها با او مرتبطاند.
هوش مصنوعی: حقیقت، مانند خورشید واقعی، نورش را بدون هیچ دوستی و وابستگی به دیگران منتشر میکند.
هوش مصنوعی: بهار در سه ماه به دنیا میآید و این نشانهای است از راز یا حقیقتی که از من به یادگار مانده است.
هوش مصنوعی: در این سه ماه، جهان از شادی سرشار است و به خاطر تابش خورشید، سرزمینها آباد و خوشحال هستند.
هوش مصنوعی: در این سه ماه، جهان از نور خورشید بهرهمند میشود و همهچیز روشن و تابناک میگردد.
هوش مصنوعی: جهان به واسطهٔ نور خورشید روشن و شفاف میشود و هر درخت در این روشنی، حیات و جانهای فراوانی را به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: جهان به دلیل وجود نور تابان خورشید است و درختان نیز مانند ماهی که نور را منعکس میکند، زیبایی و حیات را به نمایش میگذارند.
هوش مصنوعی: جهان مانند چشمی باز است که در آن رازهایی را میبیند که در طول سالها به آنها پی میبرد.
هوش مصنوعی: زمانی که شش ماه از رشد گندم و جو بگذرد، نور واحدی که بر همه چیز تابیده، به تمامی آنها رسیده است.
هوش مصنوعی: همه چیز به وسیله نور خورشید به پختگی رسیده و هر کدام در نتایج خود امیدها و انتظارات متفاوتی دارند.
هوش مصنوعی: در نهایت، همهٔ موجودات از بین خواهند رفت و تمامی گلها به یکباره نابود میشوند.
هوش مصنوعی: حقیقت گوسفند، گاو و شتر نیز از مخلوقات هستند و از گیاهان تغذیه میکنند. این به معنای آن است که همه موجودات در نهایت به یک حقیقت و منبع واحد بازمیگردند.
هوش مصنوعی: همهٔ موجودات در نهایت به منبع و آغاز خود یعنی نطفه بازمیگردند و از راز و سرّ عشق، حقیقت و وجودی جدید پیدا میکنند.
هوش مصنوعی: هر یک از موجودات به واسطهٔ عشق، در جایی به حقیقت وجود خود پیمیبرند و معنای زندگی را مییابند.
هوش مصنوعی: هر کس از راز عشق در دریای وسیع و بیکران به گونهای متفاوت تصویر میشود و جلوهای متفاوت پیدا میکند.
هوش مصنوعی: از راز عشق، در برابر چشمها، ظهور میکنند و در دنیا به شکلهای مختلف نمایان میشوند.
هوش مصنوعی: در این موضوعی که من مطرح کردم، هیچ تردیدی وجود ندارد؛ ظهور و غیب بودن، هر دو به یک حقیقت واحد مربوطاند و تفاوتی ندارند.
هوش مصنوعی: تمامی موجودات از همان حقیقت واحد (خدا) پدید میآیند و در آب (که میتواند نماد زندگی یا آگاهی باشد) شکل و صورتی از هر چیز را نشان میدهند.
هوش مصنوعی: حقیقت میوهها و ثمرات در بهار، از همان نور واحد و خداوندی پدید میآید که در باغ و بستان وجود دارد. این میوهها در واقع نمایانگر همان حقیقت الهی هستند که همهچیز را زنده و زیبا میکند.
هوش مصنوعی: این آغاز، باغ پر از زیبایی و تزئینات است و نه اینکه تنها از یک رنگ تشکیل شده باشد، بلکه رنگها و تنوعات بسیار در آن وجود دارد.
هوش مصنوعی: اینجا در نهایت، میوههای خوب و زیبا به زمین میریزند و ظاهر میشوند.
هوش مصنوعی: در نتیجه ناپختگی، چیزی که ناپخته است، مانند چیزی پخته میشود و در میزان عقل، آنکه سوخته شده است، به خوبی نمایان میشود.
هوش مصنوعی: تمام لذتهایی که انسان تجربه میکند، از یک منبع و اصل نشأت میگیرد، اما ظاهر آنها متفاوت و گوناگون است.
هوش مصنوعی: همه موجودات از نور واحدی تغذیه میکنند، پس با دیدن این حقیقت، این سخن را بشنو و از این روایت عبرت بگیر.
هوش مصنوعی: از چشم تو نشانهها و بیانهای قرآن را میبینی و این آیه که "و ما برای آن در زمین دانه میکاریم" را تو بخوان.
هوش مصنوعی: همه چیز از قدرت خداوند نمایان است و هر رنگ و صورت در این جهان، به همین قدرت کلی تعلق دارد و از آن ناشی میشود.
هوش مصنوعی: همه موجودات گیاهی در اینجا وجود دارند و این امر مسلم است، اما تنها کسی میداند که در پس این تنوع، یگانگی و دوستی کلی وجود دارد.
هوش مصنوعی: تمام موجودات از آب به وجود آمدهاند، پس به این نکته توجه کن که مفهوم این جمله در آب قابل درک و آشکار میشود.
هوش مصنوعی: همه چیز از آب به وجود آمده است، پس به خوبی درک کن که منبع و ریشهٔ این موجودات، همان راز دوستی است که باید آن را درک کنی.
هوش مصنوعی: وقتی میدانی که وجود تو از یک اصل و منبع است، پس چگونه میتوانی در اینجا، این راز وجود خود را که به کجا تعلق دارد، دریابی؟
هوش مصنوعی: اگر به چشم خود این حقیقت را ببینی و درک کنی، میتوانی همه چیز را به صورت کلی درک کنی و اگر دانشی کلی داشته باشی، میتوانی آن را ببینی.
هوش مصنوعی: دل باید پاک و خالص باشد تا بتواند این حقیقت را درک کند، وگرنه هیچکس قادر نیست به این راز پی ببرد.
هوش مصنوعی: همه افرادی که قرآن را میخوانند، در واقع فقط ظاهری از آن را میشناسند و برخی از اسرار عمیق آن را درک نمیکنند.
هوش مصنوعی: همه به تلاوت قرآن مشغولند، اما بسیاری از آنان از عمق و حقیقت معانی آن بیخبرند و نمیتوانند به اسرار آن پی ببرند.
هوش مصنوعی: همه افراد قرآن را میخوانند، اما در فهم و بصیرت نسبت به حقیقت آن که راه و روش شریعت را نشان میدهد، ناتوانند.
هوش مصنوعی: همه قرآن را میخوانند، اما چه فایده دارد اگر کسی از حقیقت آن در اینجا آگاه نباشد؟
هوش مصنوعی: همه قرآن میخوانند، اما فقط کسی که در مسیر عشق و دوستی با خداوند (دوست) باشد، میتواند راهنمای واقعی و رهنما شود.
هوش مصنوعی: همه کسانی که قرآن میخوانند، به دنبال درک رازهای آن نیستند و از اسرار کلی آن غافل هستند.
هوش مصنوعی: همه کسانی که قرآن میخوانند، به دنبال اسرار آن هستند، اما راز واقعی قرآن چه زمانی آشکار میشود؟
هوش مصنوعی: حقیقت درون تو به خاطر جانت از این راز (قرآن) ظاهر میشود، اما این ظهور بسته به دید توست.
هوش مصنوعی: اگر به حقیقت با دلی باز نظر کنی، در قرآن نکات زیادی دربارهٔ رهبری و هدایت دیده میشود که به تو آگاهی میدهد.
هوش مصنوعی: برای درک حقیقت، ابتدا باید تفسیر آن را خواند و تنها بحث دربارهی نفس (روح یا وجود) نباید در حضور آن پیر و استاد شود.
هوش مصنوعی: برای شناخت حقیقت و امور معنوی، باید به حکیم و مراد خود (پیر) مراجعه کرد و درک قرآن و نوشتههای مقدس را از او آموخت، چرا که او به تمامی اصول و استدلالها آگاهی دارد و در این زمینه به ما یاری میرساند.
هوش مصنوعی: برای او بخوان و معنای واقعی را بشناس، رازهای حقیقت را برای پیر (عالم یا عارف) باز کن.
هوش مصنوعی: وقتی تو قرآن را بر او (یعنی حقیقت) میخوانی، او میتواند حقیقت را به تو نشان دهد و بینش تو را عمیقتر کند.
هوش مصنوعی: تو برای او قرآن را بخوان و از او کمال همه چیزها را به دست بیاور.
هوش مصنوعی: قرآن، اصل تمام موجودات است و هیچ چیز واقعی نمیتواند از آن جدا باشد، زیرا ذات پاک و حقیقی خداوند، که زنده و جاودانه است، در آن تجلی یافته است.
هوش مصنوعی: تمامی معانی و مفهومهای آغاز و پایان همه چیز بهوضوح در اسرار قرآن نهفته است و این یک حقیقت مسلم است.
هوش مصنوعی: تمامی معانی اولیه و نهایی همه چیز، در قرآن نمایان میشود و در آنجا به وضوح دیده میشود.
هوش مصنوعی: تمام معانی و مفاهیم را میتوان از قرآن دریافت کرد و بدون شک این راز و حقیقت را متوجه خواهی شد.
هوش مصنوعی: قرآن دارای معانی و تفاسیر بسیار است که برخی از آنها به وضوح دیده میشوند و برخی دیگر پنهان ماندهاند.
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانسته است در اینجا راز او را بهطور کامل درک کند، مگر اینکه حقیقت او را که صاحب راز است شناخته باشد.
هوش مصنوعی: در پیش او، کسی نمیتواند به حقیقت و تحقیق واقعی دست یابد و تنها در سایهی وجود اوست که توفیق و موفقیت ممکن میشود.
هوش مصنوعی: هر کسی که خواهان قرآن شود، به ذات پاک قرآن دست مییابد و به آن متصل میشود.
هوش مصنوعی: از قرآن، همه چیز به وضوح روشن میشود و حقیقت پاک در این دنیای مادی آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: از قرآن، همه چیز روشن میشود و درهای جان او به وسیلهٔ قرآن باز میگردد.
هوش مصنوعی: از قرآن او، معنای واقعی و عمیقی که بیان کردم، همانند گوهر درخشان است که این مفهوم را به روشنی نشان میدهد.
هوش مصنوعی: به قرآن نگاه کن و آن سه عنصر را ببین، حالا از من بشنو که چه معنایی دارد که مانند دُرّ (جواهر گرانبها) است.
هوش مصنوعی: زنار اللّه (جل علا) را چند بار نگاه کن و اسرار آن را بخوان، و از ژرفای آن نگذری.
هوش مصنوعی: اگر باد شدید و سردی میوزد، این بادها نیز در اصل از یک منبع ناشی میشوند و هر یک از آنها پیام یا معنایی خاص و متفاوت دارد.
هوش مصنوعی: تمام مخلوقات از یک حقیقت و وجود آب هستند، لذا از قرآن میتوان برداشت کرد که این حقیقت به همهچیز تعلق دارد و نقش و ارثی به شمار میآید.
هوش مصنوعی: حقیقت وجود ما از آب و خاک است و این دو عنصر، که به نوعی نشاندهندهٔ زندگی و سرشت انسانی هستند، از اسرار و رازهای پاک و مقدس به شمار میآیند.
هوش مصنوعی: آتش، که نماد وجود و احساس است، بهواسطه باد نهانی از جایی دیگر نشانهای به ما میدهد. این اشاره به ارتباط میان عالم مادی و ماورایی دارد و بیان میکند که آنچه در اینجا میبینیم، ریشه در مکان دیگری دارد.
هوش مصنوعی: این بیت به تفکیک و شمارش عناصر اولیه اشاره دارد. با اشاره به اینکه در وجود هر چیز، دو عنصر از بالا (به احتمال هوای پاک و نور) و دو عنصر از شیب (احتمالاً زمین و آب) وجود دارد و در واقع این ترکیبها در این جهان به اشکال پایدار تبدیل شدهاند.
هوش مصنوعی: یقین مانند بادی است که به آتش پیوسته، و حقیقت آب و خاک این اشکال و شکلها را ایجاد کرده است.
هوش مصنوعی: یقین، روح و جوهر تمامی موجودات است که در همه جا پیداست و فقط آنکس که آگاه و دانشمند است میتواند این حقیقت را درک کند.
هوش مصنوعی: معلوم است که نقشها و صورتهای چهارگانه (آب، خاک، باد، آتش) همه از یک نور الهی و مقدس نشأت گرفتهاند و به همین خاطر به روشنی و وضوح نمایان شدهاند.
هوش مصنوعی: جان تو از نور پاک الهی نمایان شده است و حقیقت درون تو را نشان میدهد، حال آنکه در واقعیت، راز وجود تو پنهان است.
هوش مصنوعی: اما زمانی که به کنه این مسائل و راز آن پی ببری، میتوانی فهمی روشن از این حقیقت داشته باشی.
هوش مصنوعی: سرّ ذات وجود در تمام حقیقت نهفته است و تمام ذرات هستی را دربر میگیرد.
هوش مصنوعی: هر نوعی از موجودات در این دنیا بهگونهای ظهور میکنند و در این حال، کسی که به عمق مسائل و رازها آگاه است، میتواند حقیقت آنها را بشناسد.
هوش مصنوعی: هر موجودی که در اینجا ظاهر میشود، باعث افزایش جان و دل صاحب دل (معنوی) میشود.
هوش مصنوعی: تمام ذرات موجودات در حال حرکت و تلاش هستند تا به کمال عشق برسند و در این راه شوق و آرزو دارند.
هوش مصنوعی: تمام موجودات و ذرات به دنبال حقیقت و هدفی در زندگی هستند و هر کدام نقش خاصی را در عالم هستی ایفا میکنند.
هوش مصنوعی: همهٔ موجودات، خواستار و جویای واقعیات و حقایق هستند، پس در نگاه و بینش خود، به حقیقت و بینش ژرفتر توجه کن و پردهها را کنار بزن.
هوش مصنوعی: من در همه ذرات وجود خدا را مشاهده کردم و در اینجا، ذاتش را در آتش یافتم.
هوش مصنوعی: یقین، مانند آتش و باد، در آب نیز وجود دارد؛ بنابراین باید حقیقت آب را نیز بهطور کامل درک کنی.
هوش مصنوعی: اگر این می (شراب) را نمیدانی که سومین خلق (صنع) خداوند است، میفهمی که این می حیات ابدی را به انسان میبخشد.
هوش مصنوعی: من حقیقت را مانند یک آینه میدانم و در آن، زیبایی او را میبینم و تصویر خیالش را در خودم احساس میکنم.
هوش مصنوعی: آب مانند یک آینه است که اگر به آن توجه کنی، از طریق آن موجودات و اسرار غیرمادی و روحانی نمایان میشوند.
هوش مصنوعی: این بیت بیان میکند که یک آیینه وجود دارد که از جوهر اصلی و هستیشناختی سرچشمه میگیرد و به همه ذرهها و موجودات حیات میبخشد. به عبارت دیگر، این آیینه نماد آفرینش و ذات واحدی است که زندگی را به تمام موجودات میدهد.
هوش مصنوعی: این آینه که هم پنهان و هم آشکار است، مانند جان عاشقان، خالص و پاک است. این اشاره به وجود حقیقتی دارد که در عین ناپیدایی، در دل عاشقان روشن و زنده است.
هوش مصنوعی: یکی از عاشقان، آیینهای پر از روشنی را میبیند که از آن میتواند کلیت یا تمامیت وجود را مشاهده کند، در حالی که آن نور در واقع پنهان است.
هوش مصنوعی: حقیقت وجودی آب و خاک همین است که این دو پدیده واقعیت کامل و یقین را نمایان میکنند.
هوش مصنوعی: یقین و آگاهی را میتوان از آب اینجا (منظور زندگی یا جهان) به دست آورد و کسی توانسته از این آب به رازهای نهان دست یابد.
هوش مصنوعی: من از آبی که دربارهاش صحبت کردم، گوهری ارزشمند و پنهان را در آغاز جستجو کردم و پیدا کردم.
هوش مصنوعی: حقیقت آن چهار عنصر (آب، آتش، باد و خاک) از یک حقیقت واحد ناشی میشود، به طوری که دل و جان انسان نیز در اینجا به یک حقیقت واحد مرتبط است.
هوش مصنوعی: دل و جان که در این چهار عنصر (آب، آتش، خاک و باد) قرار دارند، به هم پیوستهاند، اما آنها خیلی ناپایدار و ناپیگیر هستند.
هوش مصنوعی: بقاء و ماندگاری اشکال مادی در این جهان ناپایدار است و در نهایت باید روح و جان را بشناسی، زیرا آنجا حقیقت و وصال واقعی وجود دارد.
هوش مصنوعی: برای درک وصال (صلح و رهایی در مقام روح) باید از جان و ذات خود آگاه شوی زمانی که این جهان مادی را رها کنی و از آن دور شوی.
هوش مصنوعی: تو با یکبار پاک کردن و خالص کردن از این چهار عنصر (آتش، آب، خاک و هوا) آنها را از همدیگر جدا میسازی و در این جا دیگر هیچکدام از آنها وجود نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: منصور حلاج (صوفی و عارف معروف) وقتی که حقیقت وجود حقیقی خود را مشاهده کرد، به وضوح و با یقین کامل، ماهیت واقعیاش را درک کرد.
هوش مصنوعی: در آغاز، آن حقیقت را با شدت و روشنایی در وجود خود احساس کرد و سپس این احساس را به حالت نواختن و بیان درآورد.
هوش مصنوعی: او به یقین، خاک خود را (یعنی ذاتش یا خود را) به باد سپرد و به سوی آب (حقیقت) رفت و اعلام کرد که «من واقعاً هستم» (یعنی به حقیقت وجود خود پی برد).
هوش مصنوعی: وقتی که او به سوی آب برگشت، عناصر زیادی را در نور مشاهده کرد.
هوش مصنوعی: خاک، به سوی آب پرتاب شد و در آب، تصویری از خود را دید که نشاندهنده وجودش است. این تصویر در واقع عکسی است که خاک از خود در آب میبیند.
هوش مصنوعی: خاک به سمت آب روانه شد و در اینجا بیهیچ دلیلی به حقیقت و واقعیت رسید و گفت: «من او هستم» (به این معنا که همه چیز واحد و یکپارچه است).
هوش مصنوعی: یکی از بزرگان به سؤال پرداخت که چرا چنین است و حال را چگونه بیان باید کرد.
هوش مصنوعی: اگر در آغاز با گفتن «من الحق» (من حقیقت هستم) به اوج پندار و ادعا رسید، در پایان با افکار خود، خودش را به آتش کشید.
هوش مصنوعی: در نهایت، او (خدا یا عاشق) خاک و تمام هستی خود را فدای عشق جانان (محبوب) کرد و حقیقت عشق را به قیمت از دست دادن همه چیز تقدیم نمود.
هوش مصنوعی: آن شخص پس از آنکه خاک وجود خود را در آب عشق ریخت، صدای "أنا الحق" را بر زبان آورد و به این مکان آمد.
هوش مصنوعی: چرا جان او در آب خاموش شده است؟ به من بگو که اکنون راز نهان او چیست.
هوش مصنوعی: او که سخن میگوید، به شخصی که در حال سوال است پاسخ میدهد و به او میگوید ای موجود پاک و خالص، توجه کن که او (آب) اینگونه پاک و خالص است.
هوش مصنوعی: آب، که نماد زندگی و طهارت است، به سمت منبع خود میرود و در ابتدا به آتش تبدیل میشود، نشاندهنده این است که همه چیز از یک سرچشمه و نیرو شکل میگیرد و دچار دگرگونی میشود.
هوش مصنوعی: دیگر اینکه خاک را به باد سپرد، زیرا جز معشوق (جانان) هیچ چیزی پایه و اساس ندارد.
هوش مصنوعی: انسان در نهایت به حقیقت خود نزدیک میشود و در این مسیر، آب به عنوان نمادی از پاکی و هدایت او را راهنمایی میکند.
هوش مصنوعی: انسان با یقین و درک خود از دریای وجود به سوی او که پاک و مَهد صفاست، شتابان میرود.
هوش مصنوعی: تمامی آلودگیها در آب پاک میشود، زیرا آب که بر روی آن قرار دارد، از آب و خاک تشکیل شده است.
هوش مصنوعی: حقیقت سکوت و خاموشی به آب شباهت دارد، زیرا کسی که در دریا غرق شده است همچون آبی است که در عمق بیحرکت و خاموش باقی مانده است.
هوش مصنوعی: هر کسی که به عمق آب عشق (بحر) فرو رود، در این حالت نمیتواند به بیان و گفتوگو بپردازد؛ زیرا وقتی فردی در آب غرق میشود، دیگر دستش به چیزی نمیرسد و نمیتواند سخنی بر زبان بیاورد.
هوش مصنوعی: اگر شخصی در دریای عشق گم شده باشد، هر چند که اصل فطرت او هم از آن عشق سرچشمه میگیرد، در حقیقت وجودش به آن عشق وابسته است.
هوش مصنوعی: از آنجایی که قطره در دریا غرق و فانی میشود، سکوت و خاموشی آن ناشی از این وحدت و نیستیاش در دریاست.
هوش مصنوعی: اگر صد چشمهٔ آب به دریا بپیوندند، در نهایت، از آن آبها فقط به صورت یک قطره در دریا دیده میشوند.
هوش مصنوعی: چنان او را درک کن که در چشمه، صدای او مانند صدها چشمه دیگر است، در حالی که واقعاً همه آنها یک قطره از او هستند و از حقیقت او خبر کمی دارند.
هوش مصنوعی: حقیقت قطره به منظور منسوب به منصور، از این دریا (بحر) به گونهای در عمق قعر پنهان شد.
هوش مصنوعی: قطره در اینجا پنهان شد و به صورت یک چیز نامشخص درآمد، زیرا آن دریا (بحر) که وابستگی خود را از دست داده، به شدت ناله و فریاد میزند.
هوش مصنوعی: قطره در دریاى لاهوت (عالم معنوى و الوهى) پنهان شد و ناگهان به عمق این دریا تبدیل به گوهرى ارزشمند گردید.
هوش مصنوعی: از آن دریایی که جانها در آن گم میشوند، من او را بهعنوان قطرههایم در میانهٔ دریا میشناسم.
هوش مصنوعی: این دنیا را جزیرهای میدانم که از آن دریای عظیم و بیکران است که در این مکان خشک و خالی (قفر) سقوط کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که همه ما در این جزیره (دنیا) حضور داشته باشیم، هر یک به نوعی تصویر یا نشانی از ویژگیهای این دنیا را به نمایش میگذاریم.
هوش مصنوعی: ما مدت کوتاهی در این دنیای فانی زندگی میکنیم؛ گاهی خوشحال هستیم و گاهی در غم و اندوه به سر میبریم.
هوش مصنوعی: ناگهان جانوری بزرگ و شگفتانگیز به نام نهنگ از این جای تاریک و محصور (بیغوله) بیرون میآید و ما را از این وضعیت نجات میدهد.
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه در این مکان (بیغوله) راه پیدا کنم تا بتوانم از آن بیرون بیایم و حقیقت را درک کنم.
هوش مصنوعی: در این مکان تاریک، جان من از بدن خارج شد، بهگونهای که دیگر چیزی از وجود من در اینجا باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: ای عطّار، از این دریای حقیقت خارج نشو و از مرز شریعت فراتر نرو.
هوش مصنوعی: ای ابی، تو که نمیدانی چگونه باید در این دریا (مسیر زندگی) راه برانی، تلاش برای غم خوردن بیهوده است.
هوش مصنوعی: مدام در حال جنون هستی و به خودت میگویی که در دریا هستی و به دنبال وصل شدن هستی، اما این حالت بیهوده است.
هوش مصنوعی: به یک شیوهِ خاص وجود خود را در دریا بیفکن تا از ما و از خودت فاصله بگیری و رهایی یابی.
هوش مصنوعی: راهی را که خودت در نظر داری، در دریا بیفکن و دیگر به وجود خودت غم مخور.
هوش مصنوعی: سیر و سلوکت (پیمودن راه معنوی) تو به قدری زیاد و بینهایت شد که مانند چیزی در عمق دریا به فراموشی سپرده شد و صدایش خاموش شد.
هوش مصنوعی: تو در این مکان تاریک و غمافزا تنها باقی ماندی و گرفتار درد و ناراحتی شدهای و تحقیر شده و معتاد به عشق هستی.
هوش مصنوعی: تمامی ماهیها به خاطر جان تو، دست به کار شده و برای تو به جنگ آمدهاند.
هوش مصنوعی: آنان که میخواهند تو را به انحراف بکشند، در نهایت به طمع و دنیاخواهی میرسند؛ بنابراین، باید یک بار و به طور کامل از خودت و این خواب غفلت جدا شوی و به حقیقت بپیوندی.
هوش مصنوعی: شهیدانی که در دریا غرق شدند، حقیقت را شناختند و آنها در این مسیر پیروز شدند.
هوش مصنوعی: در عمق این نابودی، آنها در نهایت حقیقت جوهر جان را کشف کردند.
هوش مصنوعی: آنها از ترکیب و دگرگونی طبیعتها رهایی یافتهاند و در عمق دریا، جوهر اصلی و pure خود را یافتهاند.
هوش مصنوعی: وصال و اتحاد جوهر آنها، حقیقتی واضح و مسلم شد که در آن اثر و نشانی از طبیعت وجود ندارد.
هوش مصنوعی: اکنون وقتی که چهار عنصر (آب، خاک، باد، آتش) در اینجا به واقعیت پیوستهاند، دل تو در جوهر جان (حقیقت وجود) را میبیند و درک میکند.
هوش مصنوعی: دل تو در جوهر جان قرار دارد و آرام است، اما از این چهار عنصر (آب، باد، خاک و آتش) در امان نیست.
هوش مصنوعی: این چهار عنصر (آب، آتش، خاک و باد) را نادیده بگیر و راه خود را پیدا کن، زیرا پیش از این هیچ تدبیری برای به دست آوردن آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: مدتی در حقیقت وحدت سخن بگو و از آن عالمان (یا کسانی که درک نمیکنند) دوری کن و از آنها سوال نکن.
هوش مصنوعی: این چهار ویژگی یا حالت را که به طور کلی در وجود انسان تأثیرگذار هستند، با دقت و تأمل نگاه کن. این ویژگیها در عمق جان و دل انسان جای گرفتهاند.
هوش مصنوعی: تو از جان و دل نسبت به این چهار موجود آگاه هستی که به اجبار در اینجا به دام افتادهاند.
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که با آنان صحبت کردهای و تلاش کردهای، هیچ فایدهای ندارد و معاشرت با این افراد هیچ نفعی ندارد.
هوش مصنوعی: نشستن با آنها هیچ سودی ندارد، و بهتر است که از آنها فاصله بگیری و آزاد شوی.
هوش مصنوعی: با توجه به اینکه تو در نهایت به این نتیجه میرسی که همه چیز یکی است، پس چرا هنوز دلت از این وابستگیها رها نمیشود؟
هوش مصنوعی: اما در واقع، حقشناسی یعنی شناختن حقیقت و واقعیت، که به واسطهٔ آن، میتوانی وجود خداوند و همه چیزهایی را که از او نشأت میگیرند، به روشنی ببینی و درک کنی.
هوش مصنوعی: دنیا به واسطهی آنها (اشیاء و موجودات) به ما وصل میشود، پس چرا دل تو به این شکل ناراحت و ناامید است؟
هوش مصنوعی: دو روز شاد باش و به ریشه و حقیقت واقعیات توجه کن، زیرا فقط با دیدن اصل میتوان به درک واقعی دست یافت و نه با توجه به ظواهر و فروع.
هوش مصنوعی: وصال یار به این روشنی و روشنیاش به وضوح نمایان است؛ پس وجود تو در دوری از آنها چه اهمیتی دارد؟
هوش مصنوعی: وصال یار از وجود آنها (که اشاره به عارفان و امامان دارد) واضح و روشن است، پس تو هم همه چیز را از آنها شنیده و فهمیدهای.
هوش مصنوعی: ظهور یار در همهٔ افرادی که تو ایشان را میبینی، مانند نمایاندن دریا است که هر لحظه میتواند بر روی آن باز شود.
هوش مصنوعی: دوست داشتن و نزدیک شدن به معشوق را برای آنها نمایان کن، به طوری که این وحدت و یکی بودن آنها در حقیقت توحید در قلب آنها رخ دهد.
هوش مصنوعی: هر لحظه وصال یار را به آنها نشان بده، زیرا راز وجود آنها همیشه در اینجا و در حال است.
هوش مصنوعی: آنها را ناراحت نکن که در نهایت به زوال و فنا میرسند، زیرا مانند تو در شگفتی و اضطراب هستند.
هوش مصنوعی: تو از آنها به وصال محبوب (جانان) دست یافتهای و به این حقیقت رسیدهای که همه اشیا از یک منبع و نور واحدند.
هوش مصنوعی: یک لحظه در دین بگو که از آنها چه خبر است تا بتوانی پیوند جانان را از آنها برقرار کنی.
هوش مصنوعی: همهٔ موجودات پیوندی با یکدیگر دارند و جانشان به یک اصل واحد وابسته است، و در اینجا (در این لحظه) آنها در کنار تو هستند و با تو همراهی میکنند.
هوش مصنوعی: در اینجا (مقصود در جهان یا در حالتی خاص) همگی با تو همراه و رازدار هستند؛ بنابراین، لطف و مهربانی کن و از خودت (غرور و خودخواهی) کم کن تا آنها بتوانند از تو بهرهمند شوند.
هوش مصنوعی: بدی را از آنها مبین، زیرا آنها گرفتار هستند. ای اسیران، شما کجای آنها را بگیرید؟
هوش مصنوعی: آزار اینان را نبین، زیرا حقیقت آنها از دید خودشان در قید و بند طبیعت است.
هوش مصنوعی: آنها در اینجا خودشان را نمیشناسند و در واقع به وجود خود آگاه نیستند؛ زیرا قدرت و وجودشان از همان نور واحدی است که عاشق آن شدهاند.
هوش مصنوعی: این افراد به شدت در اینجا بند و گرفتار هستند، پس اسیران تو (یعنی وابستگان یا پیروان تو) چگونه میتوانند به دست تو برسند و آزادی یابند؟
هوش مصنوعی: انسانها در این دنیا سرشار از فنا هستند و از آنجا که خود نیز فنای دیگری هستند، باید توجه داشته باشند که به دست دیگران در این دنیا وابستهاند و به نوعی تحت تأثیر و کنترل آنها هستند.
هوش مصنوعی: ای دل، به نوازش آن چهار عنصر (آتش، آب، خاک و باد) بپرداز و آنها را در این دنیا با محبت بپذیر، زیرا چارهای جز این نداریم و نمیتوانیم از آنها فرار کنیم.
هوش مصنوعی: تو باید این مردم را که فقط برای دو روز در این دنیا هستند، دوست داشته باشی؛ زیرا در هر ساعت و لحظه، میتوانی به آنها آسیب برسانی یا آنها را از دست بدهی.
هوش مصنوعی: وجود هیچ جوهری در تو دیده نمیشود، و حقیقت به معنای واقعی خود، یعنی وحدت، در تو نهفته است.
هوش مصنوعی: تو مانند دیگران به گروهی که در پردهٔ راز هستند، تعلق ندارى. خویشتن را به آنها شبیه نکن، زیرا در باطن تو بازگشت به حقیقت دیگری است.
هوش مصنوعی: ای دل، همیشه با این افراد خوش باش، زیرا آنان در واقع همدم و همراه تو در حجاب و پرده هستند.
هوش مصنوعی: حقیقت، رفیق و همدم جان آدمی است و در این مکان، چه در خفا و چه در آشکار، وجود دارد.
هوش مصنوعی: در ابتدا، آتش وجود سرکش و خشمگین بود، اما اکنون شدت و قدرت آن به نوعی تغییر یافته و دگرگون شده است.
هوش مصنوعی: حقیقت نور او با آتش (نار) ارتباط دارد و در این زمان، گبر (پیرو آیین زرتشتی) دیگر از زنجیر (زنّار) خود جدا شده است.
هوش مصنوعی: یک نفر مسلمان شد و در ظاهر خود را به یک حقیقت واحد متصل کرد، پس در این مکان، او را به عبادت و سجده دعوت کن.
هوش مصنوعی: راستی سجدهاش را از روی یقین تو امر کن و حقیقت او را با دیدگاه تو در پیش بگذار.
هوش مصنوعی: دیگر به باد اجازه بده از قید و بند رها شود و او را هم مثل یک مسلمان در نظر بگیر، تا از ظلم و ستمی که به او شده، آزاد گردد.
هوش مصنوعی: به او دستور بده که دوباره به سجدۀ خود در خدمت و بندگی برگردد تا در نهایت، بندگیاش را بهطور کامل انجام دهد.
هوش مصنوعی: آب را در اینجا با یقین و ایمان همراه کن و اینجا در نظر او قرارش بده تا ببیند و درک کند.
هوش مصنوعی: او را مسلمان کن و فرمان اطاعت را بر خاک صادر کن، زیرا او از یقین به توانایی خود مطمئن است.
هوش مصنوعی: حقیقت خاک در اینجا خود مسلمان است، زیرا بهطور قطع، خود او رازهای معشوق را در خود دارد.
هوش مصنوعی: هر چهار موجود (به احتمال قوی، اشاره به چهار عنصر اصلی) از ابتدا نافرمانی و سرپیچی از یار (خداوند) کردند، هرچند که هنوز هم به او ملتزم و وابستهاند.
هوش مصنوعی: حالا که شما با یک دل به من وابستهاید و نسبت به من احساس تعلق دارید، جز خودتان هیچ چیز دیگری در جهان برایتان اهمیت ندارد.
هوش مصنوعی: اکنون که همدم و همراه عطّار شدید، به خاطر اینکه با خودخواهی و نفس بد خود مخالف گشتید.
هوش مصنوعی: اگر کسی در ابتدا با اعتقادات نادرست به دنیا بیاید و نهایتاً به ایمان و اسلام برسد، در نهایت باید او را به عنوان مسلمان بپذیریم و به زبان احترام با او سخن بگوییم.
هوش مصنوعی: حالا این چهار چیز و یک ویژگی، در ذات پاک و خالص، یکی هستند.
هوش مصنوعی: اکنون که این چهار چیز، یعنی رازها، به حقیقت در جان خود، اسرار معشوق را مشاهده کردهاند.
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به این است که اکنون این چهار (شاید اشاره به عناصر، یا چهارگانگی وجود) در واحدی به هم پیوستهاند و از این اتحاد یار و همراه واقعی خواهند شد و دیگر از بیهودگی رها میشوند. در واقع، وحدت و یگانگی باعث میشود که از ناچیزی و بیفایدهگی دور شوند.
هوش مصنوعی: اکنون همهی چهار عنصر (آب، آتش، خاک و هوا) در یک وجود به اتحاد رسیدهاند و همهی آنها در حقیقت واحدند، به طوری که در مشاهدهی خود، فقط یک حقیقت را در حالت توحید مشاهده میکنند.
هوش مصنوعی: چنان که شما را در آغاز ستایش کردم، از طریق دیدن ذات، به آزمایش و آزمایش کردن شما پرداختم.
هوش مصنوعی: من شما را در یک اصل و حقیقت واحد قرار دادم و به همین خاطر در هر معنایی که شما را بررسی کنم، محتوای شما بیشتر و بیشتر میشود.
هوش مصنوعی: در اینجا به شما اجازه دادم که در حقیقتی واحد و مشترک دور هم باشید و در این حالت، دلی دانا و آگاه به شما بخشیدم.
هوش مصنوعی: من شما را در یک دیدار واحد، به حقیقت آشنا کردم و به شما رازهای بزرگ را نشان دادم.
هوش مصنوعی: من به شما در وجودی واحد، رازهای معانی و اسرار پنهانی را افشا کردم.
هوش مصنوعی: به شما نشان دادهام که راز حقیقت یکی است و هیچ وقت آغاز و انجام مشخصی ندارد.
هوش مصنوعی: من شما را در یک حقیقت واحد نشان دادهام که ذات آشکار اینجا به واسطهٔ راز آیات الهی است.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقت واصل میکنم و در پایان کار، به مقصودتان میرسانم.
هوش مصنوعی: شما را از ابتدا به آن نور واحد متصل میکنم تا اینجا دیگر شما را معطل نکند.
هوش مصنوعی: من شما را به منبع واحدی متصل میکنم تا به یگانگی و توحید کامل برسید.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقت واصل میکنم، به گونهای که در نهایت، خود را به عنوان جانِ جانتان به شما نشان میدهم.
هوش مصنوعی: در آخرت، شما را به دیدار خودم میرسانم و پس از آن برایتان خود را ناپدید میکنم.
هوش مصنوعی: من شما را به حضرت حق متصل میکنم تا بتوانید مانند من، به حقیقت و نزدیکی به او پی ببرید.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقت اشیا میرسانم، چرا که وجود دوست در آنها به روشنی مشخص است.
هوش مصنوعی: من شما را به اصل و ریشهای از نور خورشید متصل میکنم، که این نور تجلی دائمی و بیپایان است.
هوش مصنوعی: من با کمک نور ماه، شما را به جوهری متصل میکنم که به واسطهٔ آن به ذات الهی و شاه هستی نائل خواهید شد، زیرا ماه نیز نوری از آن حضرت است.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقتی میرسانم که در آسمان الهی وجود دارد و او منبعی است که جهان را در کیهان پاک میچرخاند.
هوش مصنوعی: شما را به حقیقت و وصال روحانی میرسانم، همانگونه که میکائیل، فرشتهای که صاحب اسرار الهی است، تلاش میکند تا به او نزدیک شود.
هوش مصنوعی: من شما را به مقام واصل میرسانم؛ از جبرئیل (فرشته وحی) و عزرائیل (فرشته مرگ) و در نهایت از سرافیل (فرشتهای که در قیامت بوق میزند).
هوش مصنوعی: من شما را به نور واحدی متصل میکنم که در ذات همه چیز وجود دارد و مطمئن باشید که این حقیقت بر همه شناخته شده است.
هوش مصنوعی: من به شما متصل میشوم و از صفحۀ وجود شما، در هر لحظه، صد روح و زندگی تازه به شما میبخشم.
هوش مصنوعی: من شما را به کل واصل میکنم، پس قلم (نویسنده) را ندانید و به شما ارتباطی ندارد، بلکه خود شما هستید که معانی را رقم میزنید.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقتی متصل میکنم که از عرش الهی سرچشمه میگیرد و در وجود شما نمایان میشود.
هوش مصنوعی: من شما را به مقام و جایگاه روح قدسی متصل میکنم تا از مرتبهی موجودیت و کرسی بالاتر بروید.
هوش مصنوعی: من شما را به حقیقتی میرسانم که از بهشت برتر است، تا در نزدیکی و نزدیکی به خداوند قرار بگیرید.
هوش مصنوعی: شما را به سرچشمهٔ وجود و حقیقت نزدیک میکنم، چون اصل و اساس همه چیز در این مکان وجود معشوق است.
هوش مصنوعی: حقیقت چهارElement (آب، باد، آتش، خاک) از نوری الهی و دید الهی سرچشمه میگیرد، و این اسرار را من از تجربه و بینش خود دریافتهام.
هوش مصنوعی: حقیقت هر چهار عنصر (آب، آتش، خاک و باد) از وجود و هستی جان نشأت میگیرد، و به همین خاطر میگویم که این اسرار و رموز را از عمق وجود دریافت کردهاند.
هوش مصنوعی: حقیقت هر چهار عنصر (آتش، باد، آب، خاک) از راز بیپایانی به ظهور رسیده است و این راز در جهانی است که در آن سوالی درباره چگونگی و چرایی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: حقیقت این چهار عنصر (آب، باد، خاک، آتش) در اینجا از وجود خداوند ناشی میشود و این امر به ما روشن است.
هوش مصنوعی: حقیقت هر چهار عنصر (آب، باد، آتش و خاک) از طریق مشاهده و درک یکی از دیگری جدا شده و در اینجا از خودشان متنفر هستند یا از دیدگاه خود فاصله گرفتهاند.
هوش مصنوعی: حقیقت چهار عنصر (آب، باد، آتش و خاک) از همان منبع اصلی است و اکنون در اینجا در حال صحبت و تبادل نظر هستند.
هوش مصنوعی: برخی افراد مانند منصور حلاج، که به یکپارچگی و وحدت وجود معتقد بودند، در اینجا تنها یک حقیقت را میبینند و در واقع تمامی اشیا را تجلی یک نور واحد میدانند.
هوش مصنوعی: تنها یک حقیقت وجود دارد که باید آن را شناخت و به جز آن هیچ چیز دیگری را در نظر نداشته باشید؛ در غیر این صورت، در پایان دچار سردرگمی و حیرت خواهید شد.
هوش مصنوعی: در حقیقت، شما باید بر یک چیز تمرکز کنید و آن را درک کنید، زیرا در عین حال تمام اشیا با ظواهر مختلف، حقیقتی واحد دارند که در پس شریعت پنهان است.
هوش مصنوعی: هر کس باید ببیند که در آغاز و انجام همه چیز، من چگونه شما را به راز و حقیقت آشنا کردم.
هوش مصنوعی: همهٔ اسرار دوست را ببینید که در نهایت به دیدار او ختم میشود.
هوش مصنوعی: تنها یک نفر، جوهر واقعی خود را در این مکان میبیند که در اینجا، راهنمای واقعی خود را نیز مییابد.
هوش مصنوعی: وقتی شما به یک حقیقت واحد و یکتا تبدیل شوید، آنگاه است که این حقیقت در قوانین و شریعتها برایتان ظهور پیدا میکند.
هوش مصنوعی: من در اینجا میگویم که من حقیقت را برای شما آشکار میکنم و آن حقیقت، خداوند است.
هوش مصنوعی: بار دیگر تأکید میکند که من از حقیقتی که در وجود دارم، شما را به واقعیت وصل میکنم.
هوش مصنوعی: من از بررسی شما به حقیقت میرسم و به شما مقام و موفقیت میبخشم.
هوش مصنوعی: منظور این است که من شما را از تمامی رازها و اسرار که مربوط به وجود و هستی است، آگاه میکنم و به شما اطلاعات کاملی میدهم.
هوش مصنوعی: من در اینجا به شما حقیقت و واقعیت را نشان میدهم و وجود واقعی شما را برایتان نمایان میسازم، که همان جان و حقیقت وجودی شماست.
هوش مصنوعی: اگر در مسیر حقیقت و راستگویی خالص و پاک باشی، در نهایت به شکلی از عشق دست خواهی یافت که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست.
هوش مصنوعی: ما شما را به عنوان کسانی که به حقیقت وصال رسیدهاند میخوانیم، اگر تقوای شما آشکار شده باشد.
هوش مصنوعی: هرکه به خدا نزدیکتر باشد، حقیقت او را درک میکند و حقیقت عشق و تقوا هم در وجود او روشنتر میشود.
هوش مصنوعی: اکنون که با حقیقت ما آشنا شدید، این حقیقت نیز مانند ما یکی و یگانه شده است.
هوش مصنوعی: ای عطار، در مورد خدایی سخن نگو که الان، در این زمان، نور و روشنی او خود را نمایان کرده است.
هوش مصنوعی: همه موجودات در اصل و واقعیت، یکسان و از نور واحدی به وجود آمدهاند. اکنون آنها در چشمان تو (که میتوانی آنها را ببینی) مانند هم و هماهنگ هستند.
هوش مصنوعی: تمام موجودات را از یک نور و حقیقت واحد آفریدهای و در واقع، آنها را بهعنوان نشانههای یقین و معبود خود به نمایش گذاشتهای.
هوش مصنوعی: تو همگی را به خودت یکی کردی تا هر چیز بدی در نزد تو نیکو و زیبا شود.
هوش مصنوعی: حقیقت را در یکی از آن اشیا وارد کردی و به آن چیز علامتی دادی تا به حضور پادشاه برود.
هوش مصنوعی: حقیقت در یکی از آنها به کمال نمایان شد و از هر معنایی، درِ فهم و درک آنها را باز کردی.
هوش مصنوعی: از هر معنایی که درباره آنها صحبت میکنی، راز و رمزی وجود دارد و این صحبتها در واقع از ذات و وجود خداوند حکایت میکند.
هوش مصنوعی: هر معنایی که بیان میکنی، بهروشنی مشخص است که روح و جان تو در آنجا حضور دارد و آن را میبیند.
هوش مصنوعی: از یک بگو و با هم در این راز که بین وجودها حجاب است، همه چیز را به طور کلی بررسی کن.
هوش مصنوعی: با ایشان که در اینجا حاضرند، از یک حقیقت واحد سخن بگو، زیرا به زودی در اصل ذات و حقیقت واحد با هم یکی خواهند شد.
هوش مصنوعی: در نهایت، همه موجودات از بین خواهند رفت و تنها در حقیقت یکی خواهند شد، در حالتی که به وحدت و یگانگی الهی دست مییابند.
هوش مصنوعی: در نهایت، واقعیت و حقیقت در اینجا از تو، یعنی خدا، ناپدید خواهند شد و به فنا خواهند رفت.
هوش مصنوعی: حقیقت، راهی را برای آنها نشان داده است و تو خود، در را به روی آنها گشودهای.
هوش مصنوعی: حقیقت وقتی به آنها رسید، از تو به عنوان منبع آن بوده و هدف اصیل آنها را برآورده کرده است.
هوش مصنوعی: حقیقت در وجود آنها (مخلوقات) نمایان شده است؛ زیرا تو (خدا) آنها را به گونهای آفریدهای که در این دنیا مشاهده کنی و بینیشان.
هوش مصنوعی: یقیناً این تیغ (قدرت یا قهر) از آنِ خود آنهاست و قطعاً این نوش یعنی می خوش، نتیجهٔ نهایی قهری است که آنها از خود نشان میدهند.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که در این مکان دوری از محبوب (فراق)، در نهایت آنهایی که جدایی را تجربه میکنند، چهرهٔ محبوب را خواهند دید و تیغی که نشانهٔ قهر و جدایی است، به حقیقت شیرینی وصال و دیدار تبدیل خواهد شد.
هوش مصنوعی: در زمان وصال، کسانی که در فراق او (خدا یا معشوق) هستند، در آن لحظه از ارتباط با تو، رازهای والایی را خواهند فهمید.
هوش مصنوعی: حقیقت عشق و محبت، مانند تیغ تیز و برنده است که اگرچه برای جان دردناک است، اما در نهایت، دیدن معشوق و حقیقت وجود او، مایهٔ آرامش و راحتی جان خواهد بود.
هوش مصنوعی: در لحظهٔ آخر، زمان جدایی جسم و جان فرامیرسد. چه غمی دارد، زیرا در نهایت حقیقت وجود، آشکار است و همه چیز در روشنایی عیان میشود.
هوش مصنوعی: در لحظهٔ آخر، بدانید که نمایان شدن زیبایی و حقیقت وجود، همانند ظهور خود جان است که در آن لحظه احساس میشود.
هوش مصنوعی: حقیقت وصال شما در آن لحظه به طور قطع و یقین حاصل میشود، زیرا در آن زمان، یقین شما به چشمی کاملاً روشن و قطعی تبدیل میشود.
هوش مصنوعی: در آن لحظهای که وصال (اتحاد و نزدیکی) حقیقت را تجربه میکنی، به درک و آگاهی عمیقی از خود میرسی؛ اما تا آن زمان در شک و تردید باقی میمانی.
هوش مصنوعی: در لحظهٔ وصال، آنها در یک حقیقت واحد به یقین میرسند و این یقین در همان لحظه به دست میآید.
هوش مصنوعی: در آن لحظه، حقیقت وصالتان محقق میشود که از خود خارج شده و به جایی دیگر دست یابید.
هوش مصنوعی: حقیقت پیوند شما زمانی ممکن میشود که خودتان را از بین ببرید، زیرا در آن حالت، بقای واقعی وجود دارد.
هوش مصنوعی: حقیقت وصال شما در ذات خودتان وجود دارد و به یقین نشانههایی (آیات) از آن وجود دارد.
هوش مصنوعی: در آن زمان که شخص به حقیقت وجودی خود پی ببرد، دیگر نباید به صورت مادی و ظاهری که آب و خاک هستند، نگاه کند؛ زیرا آن دیدگاه پاک و خدشهناپذیر است.
هوش مصنوعی: نه آتش و نه خود باد در حقیقت نام شما نیستند، بلکه شما حقیقتی هستید که باید در آن باقی بمانید و آباد باشید.
هوش مصنوعی: حقیقت وجود انسان در آن لحظهای که به کمال و درک کامل میرسد، در تمام چیزها یافت میشود و همه چیز به سمت آن شتاب میگیرد.
هوش مصنوعی: حقیقت روح انسان در مرگ (فنا) شناخته میشود و در نزدیکی جایی که توحید (یکتایی خدا) قرار دارد، آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: حقیقت اصلی هر موجودی در کل وجود پیدا میشود و پس از آن، دیگر رنج و ذلت وجود ندارد.
هوش مصنوعی: حقیقت وجود جانها به گونهای رقم خورده است که طبق تقدیر ازلی در عین وجود، این شکل را به خود گرفته است.
هوش مصنوعی: قلم بر روی لوح نوشته است که این حقیقتها در ازل برای هر انسانی وجود داشته و حقیقت آنها همان روح اوست.
هوش مصنوعی: قلم بر لوح نوشته است آنچه او (پروردگار یا حقیقت) گفته، اینکه چنین بوده و چنین عمل کرده و چنین سخن گفته است.
هوش مصنوعی: قلم اینجا نوشته است که کسانی که در اینجا هستند، رازها و اسرار را درک خواهند کرد.
هوش مصنوعی: قلم نوشته است که در اینجا رازهای عمیق و مخفی وجود دارد که فقط کسانی که خود را کنار نمیکشند و جستجو میکنند، میتوانند به آنها پی ببرند.
هوش مصنوعی: قلم نوشته است که در ذرّات عالم همواره (یا به طور مداوم) آن سرّی وجود دارد که از آن چیزها آشکار میشود.
هوش مصنوعی: قلم در واقع در اصل آفرینش نوشته است که همه چیز در عین یکپارچگی، هم در ابعاد مختلف وجود دارد و هم به خداوند نزدیک است.
هوش مصنوعی: قلم نوشته است و غافل از آن است که هم لوح (کاغذ) و هم قلم این راز را میفهمند.
هوش مصنوعی: قلم در اینجا نمایانگر نوشتار و آفرینش است و میگوید که هر کس به نحوی از این قلم استفاده میکند، به نوعی دچار تقلید میشود و در موجودیت و دوام خود به یک حقیقت مشترک دست مییابد. به عبارت دیگر، همه انسانها به یک منبع واحد متصل هستند و به همین دلیل در نهایت در چیزی مشترک و واحد قرار دارند.
هوش مصنوعی: قلم (سرنوشت) به طور مداوم میرود و برمیگردد و سرنوشت فرزندان آدم را رقم میزند و بر آنها تأثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: هر لحظه راز و حقیقی که در عالم وجود دارد، خود را نشان میدهد و این حقیقت، از هر گونه قید و شرطی آزاد و مستقل است.
هوش مصنوعی: هر لحظه راز وجود ما، یعنی یار (خدا یا عشق الهی)، در این دنیا آشکار میشود.
هوش مصنوعی: هر لحظه آنچه که قضا و قدر (سرنوشت) تعیین کرده است نمایان میشود و واقعا هیچ چیز از آن کاسته نمیشود.
هوش مصنوعی: همهچیز به طور مداوم در حال تغییر است و این تغییرات رازهای عمیقی را در خود نهفته دارد که هیچکس از آنها باخبر نیست و در نهایت همه ما سرانجام به حقیقت دست نخواهیم یافت.
هوش مصنوعی: آنچه بر انسان گذشته و سرنوشت اوست، به نوعی ناشی از مرگ و تدبیر آن است و در نهایت به درک این نکته منتهی میشود که انسان در حقیقت از آنچه که هست، رها شده است.
هوش مصنوعی: ما برای پیشامدهای گذشته تسلیم شدیم، چرا که به خاطر عشق، خودخواهی و احساس «من» را کنار گذاشتهایم.
هوش مصنوعی: ما قضا و سرنوشت گذشته را پذیرفتیم، زیرا از عشق و محبت، ترس و نگرانی ما برطرف شده است.
هوش مصنوعی: ما باید به قضای گذشته و سرنوشت خود تسلیم شویم و برای این تسلیم، عطّار (شاعر و عارف معروف) به حقیقت و واقعیت زندگی آگاه است و بر این اساس به ما فهمانده است که چگونه باید با آن روبرو شویم.
هوش مصنوعی: قضا و سرنوشت گذشته است و اکنون تنها راه حل این است که تسلیم شویم و جان ما در روشنایی و حقیقت قرار دارد.
هوش مصنوعی: قضا (سرنوشت) بهپایان رسیده و ما در برابر یار تسلیم شدهایم و در این لحظه، در برابر او در حالت فروتنی و پرافتادگی قرار داریم.
هوش مصنوعی: سرنوشت انجام شده است و من از قبل آن را پیشبینی کردهام، از آنجا که در حالت بیخود بودن، همانطور که در خودم هستم، حقیقت وجودم را مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: سرنوشت به پایان رسیده و اکنون در دم مرگ، آگاه شدم که در واقع صاحب رازهای بزرگ هستم.
هوش مصنوعی: تقدیر یا قضا به پایان رسیده و حال آن دوست (خداوند) میخواهد من را از این جسم و دنیا بیرون آورد و از این شکل ظاهری رهایی بخشد.
هوش مصنوعی: من به خواست و سرنوشت تسلیم شدهام و تو میدانی که من تجلیگر رازهای پنهان هستم.
هوش مصنوعی: وقتی که من در برابر تقدیر تو تسلیم شدم، در نهایت نیز ای دوست، تو دست مرا بگیر.
هوش مصنوعی: عطار میگوید که او را بکشید تا من هم به هر اندازه که بخواهم دربارهی تو صحبت کنم؛ در واقع این جمله بیانگر وابستگی او به وجود و ماهیت دوستش (خدا) است و نشان میدهد که وجود او (عطار) بدون دوستش هیچ است.
هوش مصنوعی: حقیقت زندگیام از توست و تو به من این زندگی را به صورت رایگان عطا کردهای.
هوش مصنوعی: من منسوب به تو هستم و در عمق اسرار وجود، از هر نوعی از ذات تو آگاه هستم.
هوش مصنوعی: من از حقیقت وجود و جریاناتی که گذشته، آگاه هستم؛ عشق تو به من این معرفت را در این مکان آشکار کرده است.
هوش مصنوعی: عشق تو به من گفت که این راز را اینجا فاش کردهای، ای عطار، پس سر خود را اینجا گشودهام.
هوش مصنوعی: عشق تو به من گفت که حقیقت را فهمیدم و من از قبل آن را دیده بودم.
هوش مصنوعی: عشق تو مرا در اینجا گرفتار کرده است، وگرنه اگر دل نباشد، در واقع زندانی است.
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که عقل و هوش من از کار بیفتد، به طوری که حقیقت را به گونهای دیدهام که مانند آب بر روی آتش قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد که من در اینجا به بهشتی برسانم، در حالی که در واقع من از خاکی هستم که در این مکان به باد فراموشی سپرده شده است.
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده است که من و دیگران به یک وحدت برسیم و در حقیقت، هر کدام از ما که در اینجا هستیم، جزئی از یک حقیقت مشترک هستیم.
هوش مصنوعی: از عشق تو، به فردیت خود رسیدهام و حالا میبینم که دیگران نیز مانند من در عشق تو گرفتار شدهاند.
هوش مصنوعی: من متوجه میشوم که عشق تو باعث شده است همه موجودات در حقیقت و وجود خود، در ذات تو پنهان شوند.
هوش مصنوعی: من فقط یک حقیقت را میبینم که همه چیز، شامل جسم و جان، در آن واحد ناپدید شده و به آن پیوستهاند.
هوش مصنوعی: من فقط یک چیز میبینم که آن عشق توست و از آن عشق، به کلی وجودم در حال رفتن و فانی شدن است.
هوش مصنوعی: از عشق تو آنقدر به حقیقت پیوستم و به تو نزدیک شدم که وجود تو برایم کاملاً روشن و آشکار شده است.
هوش مصنوعی: من در این لحظه آرام و بیخیال به دور خودم نگاه میکنم و در میان عاشقانی که بیخیال نشستهاند، حضور دارم.
هوش مصنوعی: همه عاشقان به دنبال من هستند در حالی که من تو را بهوضوح میبینم، ای جان محبوبم.
هوش مصنوعی: همه کسانی که در جستجوی من هستند، عاشق تو هستند؛ در این راز فنا (نیستی) من، شایسته تو هستم.
هوش مصنوعی: همه در جستجوی من هستند، اما از آنجا که حجاب (پرده) وجود دارد، نمیتوانند نشانهای از تو را ببینند.
هوش مصنوعی: همه در جستوجوی من هستند، راز تو را از پایین (وضعیت شیب) میبینند، در حالی که اینجا از بلندی (فرازی) توست.
هوش مصنوعی: همه موجودات در جستجوی تو هستند، ای جان. تو خود جان و حقیقت زندگی هستی و همه چیز در وجود تو خلاصه میشود.
هوش مصنوعی: همه در جستجوی عشق هستند و تو در اینجا، مکان عشقورزی و یافتن اویی.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و همه عاشق تو هستند، اما خود عاشق واقعی تو کیست؟
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و هیچ کس در اینجا به نتیجه یا دستیابی به چیزی نرسیده است.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و همه در جستجوی تو هستند، بنابراین قطعاً در این مکان، تو سبب و منبع دوست و عشق هستی.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و همه کسانی که به دنبال تو هستند، عاشقان هستند و به همین دلیل در همه جا به دنبال تو میگردند.
هوش مصنوعی: تو محبوب هستی و سالکانی که در مسیر تو در حرکتند زمانی به درگاه تو میرسند.
هوش مصنوعی: تو محبوبی و در دنیا همه به عشق تو هستند، و این عشق به وضوح میان جان و دل افراد نمایان است.
هوش مصنوعی: تو معشوقی و عاشق در حالی که غم و رنج را نمیبینی، در دل خود گنجی نهفته داری.
هوش مصنوعی: تو معشوقی و عاشق، دچار وسواس و دلبستگی به تو هست و این دلباختگی در هر جایی او را دنبال میکند.
هوش مصنوعی: تو معشوقی و عاشق در کشمکش فانی شدناند؛ در این حال، فقط در جستجوی یقین هستند که بقای واقعی را ببینند.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و عاشق در این دنیا از شدت خستگی و بیحالی به سر میبرد، در حالی که جسمش ضعیف و دلش آنگونه که باید شاداب نیست.
هوش مصنوعی: تو محبوبی و عاشق، به خاطر عشق تو، ضعیف و آسیبدیده شدهام؛ تو در جسم من هستی و در دل من، نیروی معنویام را به دست آوردی.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و عشق تو به نوعی درخواستی از دیگران دارد و این طلب عشق به گونهای تبدیل شده که تو را در مرکز و محور زندگی خود قرار دادهاند.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و عاشق را هدایت میکنی، تو درون خانهات هستی و در را به روی او باز میکنی.
هوش مصنوعی: تو معشوق هستی و به عاشقان نشان میدهی راه را، و همچنین اسرار را به کسانی که تو را میشناسند، آگاه میکنی.
هوش مصنوعی: تو ای معشوق، حقیقت هر کسی را به او نشان میدهی و به هر کس که بخواهی، میتوانی دیدن تو را نمایان کنی.
هوش مصنوعی: تو محبوبی که میتوانی وجود همه چیز را در لحظهای که آتش عشق تو شعلهور میشود، بسوزانی.
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال رازهای توست، در واقع در این دنیا دوست و خدمتگزار تو نیز میشود.
هوش مصنوعی: کسی که در جستجوی حقیقت توست، چشمانش مانند پارچهای رنگین شده و دگرگون شده است.
هوش مصنوعی: هر کسی که برای شناخت راز تو به اینجا آمده است، تو او را به آغاز و پایان خود نشان دادی.
هوش مصنوعی: من در اینجا هستم و راز تو را دیدهام، در این مکان تو را بهطور کامل شناختهام.
هوش مصنوعی: راز عشق در جان من به قدری نمایان است که گویا تو میگویی که خودت را از آن جدا کن.
هوش مصنوعی: من اکنون مانند عیسی بر دار (چوبهٔ دار) هستم و مانند منصور حلاج در این راز پایدارم.
هوش مصنوعی: او یقین دارد که به سوی آسمان امید دارد و در مقام چهارم، مانند خورشید میدرخشد.
هوش مصنوعی: چنان در مقام چهارم (که به نور و حقیقت نزدیکتر است) حیران و شگفتزده ماند که تمام جنبههای دنیوی و تعلقات خود را رها کرد.
هوش مصنوعی: وقتی که چهارمین نشانه (سمای چهارم) به منزل رسید، جلوهای از خورشید وجود او نمایان شد.
هوش مصنوعی: اگرچه روح پاک عیسی از خداست، اما او نیز در نهایت از آب و خاک به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: حقیقت در وجود او پنهان بود و او به شکل یقین نمیتوانست آن را مشاهده کند، اما روحش به شکلی که باید، آماده و پرورشیافته بود.
هوش مصنوعی: تو به قدری در وجود خود ذوب شدهای که به گونهای نابود شدهای و آنچه با تو گفته شده، از خود تو میشنوی.
هوش مصنوعی: حقیقت در اینجا به وضوح نمایان است و پایداری در آن منزل به معنای ثبات و استواری در آن جایگاه، مستلزم خدمت به فرمانروایی است.
هوش مصنوعی: سوزن که حسابش را به دقت انجام دادی، در واقع حقیقتی است که وجودش حجاب برای تو محسوب میشود.
هوش مصنوعی: در حقیقت، هیچ چیز جز یک نور واحد وجود ندارد و همه موجودات به نوعی به آن نور متصل هستند. حتی اگر مانند یک سوزن در بین راه بایستند، باز هم همانطور که در آستانه وجود تو نشستهاند، به حقیقت و پیوستگی به آن نور اشاره دارند.
هوش مصنوعی: اگر با یک سوزن او (مخلوق) را در نظر بگیری، به تازگی از تو (خدا) نداشتهاش، همچنان راز آغاز (آفرینش) را نمیدانی.
هوش مصنوعی: تو با یک سوزن (نماد دقت و نازکی) او را خسته و رنجور کردی و در دلش به خاطر این درد، قفل و بستهای قرار دادهای.
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به این است که عشق تو مانند یک سوزن، مانع و حجاب است در راهی که به شناخت و آگاهی از حقیقت منتهی میشود. کسی که عاشق تو باشد، میتواند از این مانع عبور کند و به درک و آگاهی برسد.
هوش مصنوعی: این راز (که به حقیقت محبت اشاره دارد) به اندازهی یک سوزن حجاب دارد و فقط کسانی که در این مسیر قرار دارند میتوانند دیدار تو را بیابند و تجربه کنند.
هوش مصنوعی: حقیقت دیدن تو همچون حجاب سالکان است که به باریکی یک سوزن است و آنها را از درک عمیق سرّ نهان فاصله میاندازد.
هوش مصنوعی: حجابهایی که در اینجا وجود دارند، مانند یک سوزن هستند که باعث میشوند حقیقت دید و درک ما مخفی بماند و در این مکان، عتابی (عذاب یا تلخی) را به همراه دارند.
هوش مصنوعی: اگر کسی در راه عشق جان و سرش را فدای آن نکند، با یک سوزن هم در این مسیر نمیتواند باقی بماند.
هوش مصنوعی: اگر تو در این مسیر مانند سوزنی تنها باقی بمانی، چگونه میتوانی به حضور پادشاه (خدا) دسترسی پیدا کنی؟
هوش مصنوعی: اگر تو در یک سوزن هم بمانی، هرگز به راز جانان (محبوب) نخواهی رسید و نمیتوانی ملاقات او را دوباره تجربه کنی.
هوش مصنوعی: در این مسیر، من نه به جان و بدن خود چسبیدم و نه به چیزی وابستهام؛ مانند عیسی که در حالتی خاص به سر میبرد، من نیز از این دنیا و تعلقاتش جدا شدهام.
هوش مصنوعی: در این راه، من مانند سوزنی به جان حقیقت فنا شدم و در دریای بینش و شناخت تو غرق گشتم.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر میگوید که سوزن خود را شکسته و آن را در دریای وجود و حقیقت انداخته است، از این طریق به شناختی عمیقتر دست یافته و با قهر و قدرتی درونی مواجه شده است.
هوش مصنوعی: برای اینکه به حقیقت یا واقعیت عمیقتری پی ببرم، سوزن خود را شکستم؛ زیرا مانند عیسی (پیامبر) نمیدانم چه چیزی مرا به سمت چهارمین مقام میبرد.
هوش مصنوعی: سوزن و رشته در اینجا نماد ابزارهایی هستند که انسان برای دستیابی به حقیقت به کار میگیرد. شاعر میگوید که این ابزارها را شکسته و دیگر به دنیای ظاهری و محدود اعتنا نمیکند، زیرا در جستجوی حقیقت بوده و در این مسیر به خود واقعیاش رسیده است.
هوش مصنوعی: در عشقبازی، خود را از محدودیتها و قید و بندهایی که مانند سوزن هستند، رها کردم؛ زیرا دریافتم که عشقورزی واقعی در آنها وجود ندارد.
هوش مصنوعی: از دیدن تو رها شدم و به آزادی رسیدم، و به همین دلیل در این حالت جدید و آزاد، به آرامش و خوشایندی دست یافتهام.
هوش مصنوعی: با شکستن سوزن، از قید و بند دنیا آزاد شدم و اکنون در درک این معانی عمیق به کمال رسیدهام.
هوش مصنوعی: مانند موسی که به کوه طور رفت، هر لحظه به سوی مقام معنوی و الوهیت میروم و از نور الهی پیوسته بهرهمند میشوم.
هوش مصنوعی: به مانند موسی که دارای اسرار عشق است، من نیز به خاطر آن عشق دائماً در تکرار و بازگشت به آن هستم.
هوش مصنوعی: مانند موسی، که دارای اسرار بلند است، من نیز در درون خود، به طور مداوم شاهد حقیقتی غیبی هستم.
هوش مصنوعی: همانطور که موسی در کوه طور به رازها دست یافت، من نیز در اینجا از طریق عشق به معشوق، حقیقت و رازهای وجود را مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: همانطور که موسی در مقام نبی کلامی دربارهٔ حقیقت گفت، من نیز در جمع عاشقان به بیان عشق پرداختم و آنچنان نفسی سر دادم که اثر آن در تمامی عالم پخش شد.
هوش مصنوعی: وقتی مانند موسی آواز سر دادم، با نگاه به محبوبم، در عشق او ناپدید شدم و احساسات عاشقانهام همه چیز را در خود حل کرد.
هوش مصنوعی: وقتی که من با زبان دل، مانند موسی سخن گفتم، به یقین رسیدم که در این مکان، همانطور که موسی در راز درگاه الهی بود، من هم به درک و شناختی عمیق دست یافتم.
هوش مصنوعی: زمانی که مانند موسی (پیامبر) در اینجا نفس زدم، سرّی را بدون هیچ قیدی دیدم که آن خدا است و در این مکان، بی هیچ قیدی و محدودیتی در دسترس من قرار گرفت.
هوش مصنوعی: وقتی مثل موسی به راز بیهمتایی خدا سخن گفتم، جانان (خدا) وجودم را در حس نزدیکی و قرب قرار داد.
هوش مصنوعی: مانند موسی، که به اسرار نهانی راه یافت، من نیز تمام اسرار را در معانی و مفاهیم روشن و آشکار کردم.
هوش مصنوعی: مانند موسی که اسرار عشق را کشف کردم، در عین حال، زیبایی و حقیقت عشق را به وضوح مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: من مانند موسی که صاحب اسرار پنهان است، همیشه در حال مشاهده و ادراک عمیق هستم، حین اینکه این حقایق و اسرار در برابر چشم من کاملاً آشکارند.
هوش مصنوعی: من مانند موسی، که صاحب اسرار طور است، در حقیقت غرق در نور هستم و همیشه به این نور متصلام.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من بصیرتی داد که دل و جانم به آن یقین کامل پیدا کرد.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من مسیر را نشان داد و درونم را روشن کرد؛ به طوری که چهرهی شاه (خدا یا حقیقت) را مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: نور حقیقت در جان من است و به همین خاطر به من گفته شده که اسرار پنهان را درک کنم.
هوش مصنوعی: نور حقیقت مرا هدایت کرد و دل و جانم از آن وجود واحد آگاه شد.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من نشان داد که حقیقت جان و دل من همان او (خدا) است.
هوش مصنوعی: نور حقیقت در درون من وجود دارد و این نور، به سوی کائنات (جهان) مرا هدایت میکند.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من رازهای پنهان را میآموزد و تمام اسرار وجودم را به من میگوید.
هوش مصنوعی: نور حقیقت در دل من وجود دارد و به همین خاطر، من در تمام جهان شناختهشدهام و نامی دارم.
هوش مصنوعی: حقیقت در وجود من است و در عمق وجودم، معانی و اسرار گسترده شده است.
هوش مصنوعی: در اینجا به وضوح میگوید که در این مکان، که میتوان آن را نماد حقیقت و کشف اسرار دانست، به طور قطع یار من (محبوب یا حقیقتی بزرگ) نور حقیقتی را به من عطا کرد که موجب شناخت و درک رازها شد.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من شناخت حقیقی بخشید تا جان و دل من در اینجا به یکدیگر پیوسته و واحد شوند.
هوش مصنوعی: مرا استاد حقیقت به دیدی روشن هدایت کرد و باعث شد که تاریکیها از بین برود و من به حالتی یگانه و مستقل دست یابم.
هوش مصنوعی: نور حقیقت به من گفت که باید آماده باشم و به کشف تمامی اسرار بپردازم و به راز درونی خود پی ببرم.
هوش مصنوعی: نور حقیقت مرا از خودم سرشار کرد، به طوری که تاریکیها از بین رفتند و تنها من باقی ماندم.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق من، مسایل دنیوی و امور حرام در من جا نمیگیرد و هیچ فضولی نمیتواند مرا از عشق الهی دور کند.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق من، تنها کسی هستم که در نهایت خوشحالم و بدون درد و رنج باقی ماندهام.
هوش مصنوعی: در حال حاضر، در نور عشق من (عشق الهی)، من سالک (مسافر) هستم و در مسیر سیر و سلوک میخواهم به حقیقت کل برسم، در حالی که سرانجام همه چیز در فنا و هلاکت قرار دارد.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق خودم را به حقیقتی بیحد و مرز تبدیل کردهام و در اینجا، در هفت آسمان و کهکشانها نیز بینهایت هستم.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق، من در واقع در یک ذات واحد، همه چیز را یکی کردهام، و این حالت را در ذرات (اجزا) مشاهده میکنم.
هوش مصنوعی: اکنون در عشق، من مانند یک سر بریده هستم و این حالت را میخواهم که تمام وجودم در این حال سر بریده شود.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق، من به فنا رفتهام، اما از آن نور بهوضوح وجود و بقا خود را میبینم.
هوش مصنوعی: اکنون در نور عشق خود، ذات همه موجودات را که هستم، بهطور قطع ذرات و اجزای آنها را درک کردهام.
هوش مصنوعی: اکنون در نور معشوقم دیدهام و پردههای هفتگانهای که مانع بینش بودند، کنار رفتهاند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر اشاره میکند که در نور الهی یا نور دوست، به مقام وصل رسیده است، به گونهای که آن نور به حقیقت جان و دل او تبدیل شده است. به این معنا که وجود او تحت تاثیر و روشنی حقیقت الهی قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: دل و جان انسان به نور تبدیل شدند تا راز حقیقت را بشناسند و در نتیجه، انجام کارها را با آغاز آنها درک کردند.
هوش مصنوعی: دل و جان انسانها به نور الهی تبدیل شده است و انبیا (پیامبران) از این نور الهی بهرهمند هستند؛ زیرا آنان درک میکنند که در این دنیا فقط بقای الهی وجود دارد.
هوش مصنوعی: دل و جان به نور تبدیل شده و در ذات واحدی گنجانده شدهاند. به همین دلیل، اکنون این نور در ذات دل قرار دارد.
هوش مصنوعی: دل و جان در حقیقت به معنای واقعی خود روشنی و نور را دریافت کردهاند و حقایق وجود، مانند شیب و بام (دو سطح مختلف) را در خود دارند.
هوش مصنوعی: دل و جان، نمایانگر نور بیپایان و جاودانهای هستند و به همین دلیل در تجلی، جلوهای شگرف و باعظمت دارند.
هوش مصنوعی: دل و جان انسان نور را در تجلی خود دارند و به همین دلیل، در این لحظه، در آن زمان که دم منصور را میزنند، همواره روشنایی وجود دارد.
هوش مصنوعی: دل و جان در نورِ تجلی، به وجود خداوند رسیدهاند و میدانند که در اینجا همه چیز از آنِ اوست.
هوش مصنوعی: دل و جان در ظهور و تجلی نور حق، ناپدید شدهاند؛ زیرا به نور اصل و حقیقتی که کل هستی را شامل میشود، رسیدند.
هوش مصنوعی: دل و جان وقتی در ظهور و تجلی نور حقیقت قرار میگیرند، هویت خود را گم کرده و شفاف میشوند؛ به طوری که دل من تبدیل به جان و جان من به محبوب (جانان) تبدیل میشود.
هوش مصنوعی: دل و جان، که نور هستند، در لحظه وصال به حقیقت میرسند و این حقیقت در یک دیدار عمیق قرار دارد.
هوش مصنوعی: دل و جان به دنبال فهم و شناخت راز و حقیقت نور هستند و انسانها همواره در تلاشاند تا تجلی و نشانههای آن نور را در زندگی خود ببینند.
هوش مصنوعی: دل و جان در درون خود به دنبال فهم راز هستند، زیرا هر دو به روشنی و بیداری از یک حقیقت واحد (که همان «توحید» یا یکتایی خداوند است) پی بردهاند و از پیش، این اتحاد را دیدهاند.
هوش مصنوعی: دل و جان به یکدیگر میگویند که حقیقت هستی، چیزی فراتر از دوگانگی است و اصل و منبع آن، بیچون و چرایی است که به وحدت میانجامد.
هوش مصنوعی: دل و جان در بیان خود از محبوب (یار) سخن میگویند و در جستجوی وصال و نزدیک شدن به او هستند.
هوش مصنوعی: دل و جان به رازها اشاره میکنند و در اینجا از عطّار (عطار) پیروی میکنند تا به حقیقت و معنایی عمیق دست یابند. این دو از توجه به معانی و اسرار روحانی غافل نشدهاند و همواره در جستوجوی حقیقت هستند.
هوش مصنوعی: دل و جان هر دو با عطّار (عطار نیشابوری، شاعر و عارف) دوستاند و به خاطر دیدار حقیقی، در حال اضطراب و بیقراری هستند.
هوش مصنوعی: دل و جان هر دو در پی دیدار هستند و بررسی میکنند که این دیدار در عمق اسرار و رازهاست.
هوش مصنوعی: دل و جان در حالت فنا (نابودی) یکپارچه و تمام بودند و وقتی که کسی در این حالت دیدند، از آن معبود و ذات الهی شدند.
هوش مصنوعی: دل و جان در حالت فنا، موجودات را از آن به یکدیگر پیوند میزنند و وجود جانان (خدا) را در این فنا میبینند.
هوش مصنوعی: دل و جان هر دو به یک معنا روح و زندگی هستند و هیچکس نمیتواند به وضوح بگوید که یکی از دیگری جداست؛ در اینجا هیچ مرز و فرقی بین آنها نیست.
هوش مصنوعی: بعضی از موجودات در اینجا بهگونهای دیده میشوند که در اصل در همدیگر حل شدهاند و در حقیقت، تمام اجزای کوچک و بزرگ تحت تأثیر یک نور و وجود واحد قرار دارند.
هوش مصنوعی: جان و دل حقیقی خود را در راز معشوق نشناختند و خود را از این حقیقت پنهان دانستند.
هوش مصنوعی: دل و جان هرکدام معشوق خود را دیدند، وقتی که عشق آنها را به وصال محبوب (جانان) رساند.
هوش مصنوعی: وقتی جانان (معشوق) ظاهر شد و خود را به آنها شناساند، همهٔ آن افراد را در این مکان به فنا و نابودی کشاند.
هوش مصنوعی: وقتی جانان (خدا) خود را نمایان کرد و به بندگان خود نظر افکند، این دیدار به نوعی نشانگر اتحاد و یکپارچگی در مفهوم توحید است.
هوش مصنوعی: وقتی جانان (خدا) در یک جا جلوهگر شد، جان و دل و عشق به هم پیوستند و در این مکان، هر دو یکی شدند.
هوش مصنوعی: آنها از میان دوتائی جدا شدند و به واسطهٔ او (جانان) به یکپارچگی و یگانگی جاودانه دست پیدا کردند.
هوش مصنوعی: همهٔ اشیا از یک راز و حقیقت واحد به وجود آمدهاند و در حالت پنهان بودند، اما اکنون این حقیقت نمایان شده است و در این مکان غیرظاهر قابل دیدن است.
هوش مصنوعی: از پردهای که اشیا در آن نهان بودند، حقیقت و راز آشکار گردید، اما روح او (که بهمعنای جان یا نفس است) از این راز بیخبر بود و آن را درک نکرد.
هوش مصنوعی: او از پس پرده آشکار شد و ظاهر گردید؛ اگر در پرده باشد، در اینجا باز هم آشکار است.
هوش مصنوعی: از پس پرده، او عیان شد و رازها را آشکار کرد و این اسرار را با عاشقانی که آمادهٔ جانفشانیاند، در میان گذاشت.
هوش مصنوعی: از پس پرده، چهرهای ظاهر شد که در خفا معناهایی را بیان میکند و میتواند اسرار را باز کند.
هوش مصنوعی: او هر لحظه از پشت پرده (ای از عالم خفا) ظاهر میشود و بر صورت رنجوران قشری از درمان میگذارد.
هوش مصنوعی: عطار میگوید که دردهای آدمیان با وجود درمان شفا مییابند، اما علت اینکه این درمانها در پس پرده باقی مانده و آشکار نمیشوند را نمیداند.
هوش مصنوعی: عطار در هر لحظه و پیوسته، چهرهٔ محبوب و عشق را به وضوح و آشکارا نشان میدهد.
هوش مصنوعی: هر لحظه، چهرهٔ عشق، بدون هیچ حجاب و پردهای، نمایان میشود و مشابه دیگران، از پس پرده به طور کامل بیرون میآید.
هوش مصنوعی: این ماه که گهگاه رخ مینماید، در حقیقت در دست عاشقان نیست و به گونهای قابل دسترسی نیست. عشق به او و جلوههایش مرزی ندارد و متغیر است.
هوش مصنوعی: کسی که در مسیر سیر و سلوک قرار دارد و حقیقت را درک میکند، نسبت به جنبههای واقعی خود و ماهیت درونش آگاه است.
هوش مصنوعی: کسی که ماه را در دل و جان خود دیده باشد، در این مکان یقین او آشکار شده و او میتواند از طریق این یقین به پیشبینی آینده بپردازد.
هوش مصنوعی: کسی که در دل و جان خود به حقیقتی روشن مانند ماه نگریسته باشد، به یقین رهنمائی را در دل و جانش درک کرده است.
هوش مصنوعی: در لحظهای از دل غایب نشو، زیرا ناگهان ممکن است آنچه را که گم کردهای، ببینی.
هوش مصنوعی: وقتی پردهٔ صورت از چهرهٔ خورشید کنار رود، آن نور پایدار و ابدی که در همهٔ ذرات وجود دارد، آشکار میشود.
هوش مصنوعی: همانطور که یک قطره آب در دریا حل میشود، انسان نیز وقتی به خود و اصل وجودش رجوع کند، میتواند اسرار و رازهای عمیق وجودیاش را کشف کند.
هوش مصنوعی: ای دل، جان خود را همچون خورشید از دست نده و همیشه در هر لحظه به روی او (خدا) بنگر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.