بخندید آن زمان منصور و این گفت
که نتوانی به کُل خورشید بنهفت
منم خورشید و توذرات مائی
کجادرعین این آیات مائی
مرا زیبد که درکشتی و دریا
کنم اسرار خود این لحظه پیدا
مرا زیبد که اکنون اندر این بحر
روم نزد شما من اندرین بحر
بسی بیهوده گفتی اندر اینجا
بحل کردم ترا ای جام شیدا
توانم امشب اینجاگاه جانت
کنم محو و بمانم در نهانت
اگر نه شیخ اینجا گاه بودی
یقین منصور تو با او نمودی
یقین شیخا که من ازواصلانم
نه همچون این خزان و جاهلانم
کنون بد رود باش ای شیخ باداد
که تا با هم رسیم از سوی بغداد
مرا وصلی است شیخا باز دانی
به بغداد آنگه آن راز نهانی
بچشم خویش بینی شیخ آن دم
که تو منصور بینی اندر آن دم
بپا برخاست آن شوریدهٔ مست
میان خویشتن محکم فرو بست
بشد او تا لب کشتی و گفتا
مرا ای شیخ اعیانست پیدا
مرا اعیانست پیدا تا بدانی
نمود ما کنون یکتا بمانی
کنون خواهم شدن تا دید جانان
درون قعر در توحید جانان
در این بحر معانی غوطه آرم
نهان خواهم شد آن کو پایدارم
تو شیخ این نکته از ما بشنو اکنون
که تا من بازگویم بیچه و چون
در آن روزی که من خواهم ز شیراز
ترا در نزد خود ای صاحب راز
چو آئی و به بینی راز داری
کنی با ما زمانی پایداری
کنون ای شیخ اینجا غافلانند
کجا اسرار ما اینجا بدانند
کنون ای شیخ اینان عاقلانند
کجا اسرار ما اینجا بدانند
ز بهر عزت تو ای سر افراز
بماندم من در این گفتارها باز
ولیکن صبر دارم در حضورم
ز اسم من به بین اسم صبورم
صبوری پیشهٔ منصور آمد
از آن پیوسته غرق نور آمد
صبورم در همه آفاق گفته
میان سالکانم طاق گفته
صبورم بیزمان در کایناتم
بصورت ز آنکه معنی جمله ذاتم
کنون ذاتم که جانم یار گشته
ز سرّ عشق برخوردار گشته
کنون ذاتم که آگاهم ز اسرار
مرا جایست دمدم بر سردار
کنون یارم که آگاهم ز خورشید
که ذات ماست روشن مانده جاوید
کنون چون یار در جانست ما را
چو خورشید است جانانست ما را
کنون چون یار میگوید مراراز
یکی معنی بگویم هان بتو باز
در امشب سرّ ما بنگر یقین تو
درون جان و دل شو پیش بین تو
در امشب آنچه گویم گیر در یاد
که معلومت کنم در ملک بغداد
حقیقت دار و شرع فرع بگذار
بجز حق اصل و فرع شرع بگذار
چو از صورت گذشتی نیست تاوان
که خورشید یقین یکیست تابان
ریاضتها بسی اینجا کشیدی
چو من هم صحبت دیگر ندیدی
ابا تودم زدم کل از شریعت
ز هر رازی نمودم دید دیدت
در این معنی که میگوم بسنجی
ازین نقد گهر باید نرنجی
تو شیخا کل ز من واصل شد و جان
تو خود زین معنی اینجاگه مرنجان
تو اکنون واصل منصور هستی
که همچون دیگران بت می پرستی
نه همچون دیگران ای شیخ اکبر
توئی هم پیشوای دین و مهتر
تو اکنون پیشوای سالکانی
حقیقت هم خدای سالکانی
وصول واصلانی راز گوئی
وطن در مسکن شیراز جوئی
کنون دانی که کل منصور باشد
در این گفتارها معذور باشد
چو منصور است در جانت نظر کن
دل و جانت ز راز ما خبر کن
کنون تا این دمت من یار بودم
ترامن صاحب اسرار بودم
ترا معلوم کردم از ریاضت
ببخشیدم ترا عین هدایت
کنون چون از سلوک راه معنی
ترا کردم یقین آگاه معنی
ترا بخشیدم اینجا کل کرامات
رسانیدم ترا سوی مقامات
مقاماتی که توداری در امروز
کجا بیند بخود چرخ دلفروز
چو تو شاهی دگر بر تخت اسرار
که هستی در جهان جان نمودار
نه بیند چشم عالم تا بآخر
چو تو دیگر یقین ای قطب ظاهر
تو قطب عالمی و شاه عشاق
فکنده زمزمه در کل آفاق
تو قطب جملهٔ کون و مکانی
ز کون این لحظه در کون و مکانی
تو میدانی که یار تو که باشد
حقیقت غمگسار تو که باشد
چو بودم غمگسارت تا باکنون
کنون از پرده خواهم رفت بیرون
کنون از پرده خواهم رفت بر در
تو در پرده نشین اکنون و برخور
من از پرده کنون بیزارم اینجا
که بیشک صاحب اسرارم اینجا
مرا این پرده اکنون گشت پاره
چنین تقدیر بد بهر نظاره
کنون ای شیخ در عین الیقین باش
چو مردان هر زماین پیش بین باش
دمی بی یاد ما اینجامزن تو
حقیقت مرد باش اینجا نه زن تو
که ما از اصل فطرت دوستانیم
بصورت هر دو اندر بوستانیم
چو ما در اصل کل هستیم ما ذات
کنون ذاتیم مادر عین ذرات
در اینجان آن ما بوده است پیدا
تو میدانی حقیقت شیخ دانا
توئی اکنون و من من هم تو باشم
به هرجائی که باشی با تو باشم
وفاداری کن آن روزی که دانی
مرا مگذار ضایع تا توانی
قدم رنجه کن اندر سوی بغداد
مرا بنگر تو اندر کوی بغداد
که قدرت دوستی صورت اینست
وگرنه کل ترا عین الیقین است
کنون عین الیقین داری در اینجا
مرا مگذار ضایع شیخ دانا
از آن تکرار میگویم دمادم
که تو داری حقیقت کل در آدم
چه گویم وصف تو تو بیش از آنی
که چون من توحقیقت جان جانی
حقیقت فرع ما اینست ای یار
که من خواهم شدن اندر سردار
تو صورت گوشدار و عین تقوی
که در وی نام قطبی سوی دنیا
حقیقت آخرت زان تو باشد
که این منصور قربان تو باشد
منت قربان را هم شیخ بیچون
که میریزم بپای دارتو خون
بریزم خون خود قربان راهت
نیندیشم ز جان عذر خواهت
منم اکنون شده در سوی بغداد
کنون بدرود باش و دار بریاد
بگفت این و فرو رفت او بدریا
فتاد اندر میان بحر غوغا
عجب آشوب اندر موجها زد
عجب کشتی ما بر فوجها زد
همه نزدیک ما اینجا دویدند
حقیقت جملگی عذر آوریدند
که ای شیخ جهان آخر دعائی
که جز تو نیست ما را پیشوائی
چه سر بود این چنین اسرار امشب
که اینخاکست بردیدار امشب
چنین شوری که اندر بحر افتاد
تو گوئی کشتی اندر قعر افتاد
کدامست این بزرگ و از کجا بود
ورا اینعزم بر سوی کجا بود
من این لحظه چو دیدم آنچنان راز
خدا راگفتم ای دانای هر راز
تو راز جملگی پیوسته دانی
که از غرقاب ما را وارهانی
رهانیدن کسی دیگر نداند
کسی دیگر بذات تو نداند
تو بیچونی و میدانی یقین راز
بدار این قوم بنده را زبان باز
تو ای منصور اکنون یاریی ده
مرا از راز برخورداریی ده
نگفته بودم ای جان این سخن من
که شد آن شب مثال روز روشن
تو گوئی بود آن شب صبحگاهی
همه عالم پر ازنور آلهی
چنین ز این مرد دیدم راز اینجا
دگر امروز دیگر باز اینجا
حقیقت این بزرگ پاکباز است
ز معنی و ز صورت بینیاز است
در این معنی که اودیده است گفتم
بچشم سر ازو اکنون شنفتم
همان دم کاندر آن دریای اعظم
همی زد میزند اینجا همان دم
هماندم میزند در پاکبازی
که دارد قرب ذات بینیازی
دم کل میزند آگاه گشته
سراپایش همه الله گشته
سراپایش همه ذرات گشته
همیشه در میان آیات گشته
سراپایش همه ذرات باشد
همه سر رشتهٔ هر ذات باشد
چو میداند زبان جمله این را
زبان اوست در عین الیقین را
یقین صرف دارد در معانی
که بیچونست در صاحبقرانی
من این دید دگر بسیار دیدم
ولیکن در یکی دلدار دیدم
جنید اینست بیشک عین دلدار
دگر او را در این معنی مپندار
که دارد هیچ آرامی دراینعام
وصال دوست دارد در سر انجام
مرانجامش چنین حرفست بردار
ز کون و ازمکان خود خبردار
رسیده است این زمان در اصل جانان
یقین داری یقین ازوصل جانان
چو وصل او را در اینجا منکشف شد
دل و جانش بجان متصف شد
چو جانش متصف شد گشت جانان
وز آن پیدائی آمد راز پنهان
بصورت لیک جانست او در اسرار
ز اسرار است او اینجا خبردار
کنون اینجاجنید پاک دین تو
درین رویت جمال او به بین تو
که روی او یقین فر الهی است
ورا در کل کمال پادشاهی است
کمال پادشاهی پر جبینش
گواهی میدهد عین الیقینش
گواهی میدهد بروی دل وجان
مرا بیشک که او رازاست و جانان
گواهی میدهد جانم باقرار
که این سرّ خدایست و نمودار
گواهی میدهد جانم ز معنی
که هست این مرد کل دیدار مولا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: منصور مدعی در گفتگو با شیخی به بیان عقاید و حقیقت خود می‌پردازد و میگوید که او خود را به‌عنوان خورشید و شیخ را به‌عنوان ذراتی از آن معرفی می‌کند. او تأکید می‌کند که اسرار و معانی بزرگ در باطن وجود دارد و این رازها به‌زودی در بغداد روشن خواهد شد. منصور به‌شیخ یادآوری می‌کند که او در پی حقیقت است و نمی‌خواهد به ظواهر بسنده کند. او از شیخ می‌خواهد که درک کند که حقیقتی بزرگ در وجود او نهفته است و از او درخواست می‌کند تا در این سفر معنوی به استقبال او برود. در نهایت، او تأکید می‌کند که حالا زمان وصال و برقراری ارتباط با جانان فرارسیده است و رازهای بزرگ را باید در دل جستجو کرد.
هوش مصنوعی: منصور، به شوخی و به طعنه میگوید که نمی‌توانی خود را به اندازهٔ کامل خورشید پنهان کنی و در واقع اشاره به این دارد که هیچ کس نمی‌تواند نوری به اندازهٔ خورشید داشته باشد.
هوش مصنوعی: من خود خورشید هستم و تو ذراتی از آن؛ اینجا نیز در حقیقت ما همان آیات هستیم.
هوش مصنوعی: من برای شما مناسب است که در کشتی و دریا اسرار خود را در این لحظه نشان دهم.
هوش مصنوعی: شایسته است که همین حالا در این دریا کنار شما باشم، در حالی که من در این دریا هستم.
هوش مصنوعی: بیهوده گفتی که من را در اینجا رها کردم، ای جام جاودانه، زیرا این ادعا حقیقت ندارد و من هنوز به تو تعلق دارم.
هوش مصنوعی: امشب می‌توانم جان تو را در این مکان از بین ببرم و در وجود پنهانت باقی بمانم.
هوش مصنوعی: اگر اینجا شیخ حضور نداشت، قطعاً تو نیز به منصور نمی‌پیوندی و نمی‌توانستی در کنار او باشی.
هوش مصنوعی: قطعاً ای شیخ، من از اهل وصال و نزدیکی به حق هستم، نه مانند این خزان و جاهلان که از حقیقت دورند.
هوش مصنوعی: حالا با تو ای شیخ (منصور) روبرو می‌شوم تا اینکه با هم به سمت بغداد برویم و به مقصد برسیم.
هوش مصنوعی: من نزد تو راز و وصلی دارم، ای شیخ. آیا تو میدانی که وقتی به بغداد برسم، آن راز نهفته را فاش می‌کنم؟
هوش مصنوعی: شیخ (در اینجا ممکن است به عطار اشاره داشته باشد) را در زمانی ببینید که شما منصور را می‌بینید. این به معنای این است که درک و شناخت عمیق‌تری از حقیقت و تجربه‌های معنوی در زمانی خاص حاصل می‌شود.
هوش مصنوعی: آن شوریده (منصور) به شدت و با شور و شوق برخاست و خود را محکم در درون خویش جمع و آماده کرد.
هوش مصنوعی: او به لب کشتی رفت و گفت: ای شیخ، حالا وضع من واضح و روشن است.
هوش مصنوعی: من میگویم که من از ذات و حقیقتی روشن برخوردار هستم تا بدانی که ما اکنون در یکتایی و وحدت باقی خواهیم ماند.
هوش مصنوعی: اکنون می‌خواهم به لقاء و دیدار خدا برسم و در عمق توحید الهی خودم را غوطه‌ور کنم.
هوش مصنوعی: در این دریای معانی، می‌خواهم به طور پنهانی غوطه‌ور شوم، آن کس که در وجودم ثابت و پایدار است.
هوش مصنوعی: اکنون که من می‌خواهم این نکته را برای تو بگویم، ای شیخ، به اندیشه‌ام گوش بده.
هوش مصنوعی: در روزی که من بخواهم تو را از شیراز به نزد خود بیاورم، ای کسی که رازی در دل داری.
هوش مصنوعی: زمانی که تو بیایی و اسرار را ببینی، با ما مدتی می‌مانی و رازدار خواهی بود.
هوش مصنوعی: ای شیخ، اکنون در اینجا افرادی نادان و بی‌خبر از حقیقت حضور دارند؛ چگونه می‌توانند اسرار ما را بفهمند و بشناسند؟
هوش مصنوعی: ای شیخ، اکنون این افراد عاقل هستند، ولی چگونه می‌توانند اسرار ما را در اینجا بشناسند؟
هوش مصنوعی: برای حفظ عزت تو، ای بلندمرتبه، من در این سخنان پافشاری می‌کنم و دست از گفت‌وگو برنمی‌دارم.
هوش مصنوعی: اما من در برابر تو صبر دارم و در این جمع از نام من به نام صبور یاد می‌شود.
هوش مصنوعی: صبوری منصور به این دلیل است که او همواره در نور الهی غرق شده و از آن بهره‌مند است.
هوش مصنوعی: من در تمام دنیا صبورم و در میان سالکان، به نوعی به صبوری و بردباری معروف هستم و به این مسئله تأکید می‌کنم.
هوش مصنوعی: من در جهان بیزمان صبوری می‌کنم، زیرا این صبر به خاطر آن است که مفهوم وجود واقعی من را درمی‌یابم.
هوش مصنوعی: اکنون وجود من با جانم همراه شده و از راز عشق بهره‌مند شده است.
هوش مصنوعی: اکنون من که به رازهای (عشق) آگاهی دارم، جایی برای من است که هر دم بر سر من میزند و خود را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: اکنون یار من (خدا) که از حقیقت خورشید (نور الهی) آگاه هستم، ذات ما همیشه روشن و جاودان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: اکنون چون محبوب ما را در وجود دارد، مانند خورشید، جان محبوب ما نیز هست.
هوش مصنوعی: اکنون که یار به من میگوید از یکی (یک معنی) بگویم، باید آن را به تو بازگو کنم.
هوش مصنوعی: امشب به راز ما توجه کن و مطمئن باش که می‌توانی واقعیت را در درون خودت احساس کنی و با بصیرت تصمیم بگیری.
هوش مصنوعی: امشب آنچه میگویم را در ذهن خود نگه‌دار، زیرا قصد دارم اطلاعاتی را دربارهٔ بغداد به تو منتقل کنم.
هوش مصنوعی: حقیقت را در نظر داشته باش و به قوانین شرعی اهمیت نده، چون جز حق، اصل و اساس دیگری نیست و باید قواعد شرع را کنار گذاشت.
هوش مصنوعی: اگر از ظواهر و اشکال بگذری و به حقیقت بنگری، هیچ مجازاتی وجود ندارد، چرا که آن حقیقت روشن و درخشان مانند خورشید واحد است.
هوش مصنوعی: برای دستیابی به حقیقت و شناخت معانی عمیق، زحمت و تلاش زیادی کشیده‌ای، اما تو هیچ مذاکره و هم‌صحبتی با کسانی که در این راه هستند، نداشتی.
هوش مصنوعی: من به تو گفتم که از شریعت و قواعد دینی گرفته و از هر راز و مطلبی آگاه شدم و آنچه را که دیدم، به چشم خود مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: در اینجا عطار از شنونده می‌خواهد که در مورد آنچه او میگوید، خوب تأمل کند و از این حقیقت که آن را گرانبها و ارزشمند میداند، آزرده نشود.
هوش مصنوعی: ای شیخ، منبع و اصل تمام وجود تو هستم و روح تو هم از همین معنی و مفهومی که من گفتم نشأت گرفته است. بنابراین، نگران نباش.
هوش مصنوعی: تو اکنون به مقام وصال (اتحاد با حق) رسیده‌ای و به جای اینکه به پرستش بت‌ها بپردازی، باید از سایرین متمایز باشی.
هوش مصنوعی: ای شیخ اکبر، تو مانند دیگران نیستی؛ تو هم پیشوای دین هستی و هم بزرگ‌تر از همه.
هوش مصنوعی: تو در حال حاضر رهبر راه‌روهای حقیقت هستی و به‌نوعی خدای آنها نیز به حساب می‌رسی.
هوش مصنوعی: حقیقت و معرفت واقعی را فقط کسانی می‌دانند که به مقام وصل رسیده‌اند، و افرادی که به این مقام دست یافته‌اند، در قلبشان، شهر شیراز را به عنوان مکان سکونت خود می‌خواهند.
هوش مصنوعی: حالا میدانی که در این سخنان، کلید فهم مطلب در وجود منصور نهفته است و او در این موضوع بی‌خطا و معذور است.
هوش مصنوعی: چون منصور در وجود توست، به درون خود نگاه کن و دل و جانت را از اسرار ما آگاه ساز.
هوش مصنوعی: من اکنون تا زمانی که تو در حال نفس کشیدن هستی، یار تو بودم و به همین دلیل صاحب رازها و اسرار تو نیز هستم.
هوش مصنوعی: من با تمرین و مجاهدت، تو را آگاه کردم و به تو جادهٔ هدایت را نمایان کردم.
هوش مصنوعی: اکنون که با سلوک (پیمودن راه عرفان) به حقیقت و معنا رسیده‌ای، تو را کاملاً از معانی و حقیقت‌ها آگاه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من تمام کرامات و معجزات را به تو بخشیدم و تو را به مقام‌های عالی هدایت کردم.
هوش مصنوعی: مقامی که تو امروز در آن هستی، در کجا قابل مشاهده است؟ آیا تو می‌توانی آن را در چرخ فلک درخشان ببینی؟
هوش مصنوعی: تو همچون شاهی هستی که بر تخت اسرار نشسته‌ای و در این جهان حقیقت وجودت نمایان است.
هوش مصنوعی: هیچ چشمی در جهان وجود ندارد که تا انتها بتواند کسی را مانند تو، که به حقیقت وجود و حقیقت مطلق می‌نگرد، مشاهده کند. تو تنها کسی هستی که در عین ظاهر بودن، به عمق و باطن مسائل دست یافته‌ای.
هوش مصنوعی: تو محور و مرکز جهان هستی و سرور عاشقان هستی که صدای عشق را در تمامی جهان پخش کرده‌ای.
هوش مصنوعی: تو مرکز تمامی موجودات و مکان‌ها هستی و در این آنی که در این جهان وجود دارد، تو به عنوان محور آنها حضور داری.
هوش مصنوعی: تو میدانی که محبوب تو کیست و چه کسی است که تسکین‌دهندهٔ غم‌های تو به حساب می‌آید.
هوش مصنوعی: از زمانی که غمخوار تو بودم تا کنون، اکنون می‌خواهم از پنهانی خارج شوم.
هوش مصنوعی: اکنون می‌خواهم از پرده خارج شوم و به در پیش تو بیایم، ای کسی که در پرده نشسته‌ای و اکنون با من ملاقات کن.
هوش مصنوعی: من اکنون از این پرده دوری می‌جویم، زیرا به روشنی می‌دانم که در این مکان، من صاحب اسرار و دانش الهی هستم.
هوش مصنوعی: من اکنون از این پرده که مانع بینایی‌ام بود رهایی یافته‌ام و به همین دلیل، سرنوشت بدی برای دیدن حقیقت در پیش دارم.
هوش مصنوعی: ای شیخ، در زمانی که به حقیقت و یقین رسیده‌ای، باید مانند مردان با بصیرت و آگاهی پیش‌بینی‌گر باشی.
هوش مصنوعی: مدتی بدون یاد ما اینجا نمان، زیرا اینجا باید مردانه رفتار کنی و نه به شکل زنانه.
هوش مصنوعی: ما در حقیقت از ذات اصلی دوستان هستیم و در ظاهر هر دو (دوستان و دشمنان یا مقلدان) در یک باغ مشابه حضور داریم.
هوش مصنوعی: ما در حقیقت، به عنوان یک کل واحد با هم مرتبط هستیم و ماهیت اصلی‌مان یکی است، در حالی که در این دنیا به صورت جداگانه و با ظاهری متفاوت وجود داریم.
هوش مصنوعی: در اینجا همان وجود ما به وضوح نمایان شده است، و تو میدانی که حقیقت شیخ دانا چیست.
هوش مصنوعی: من در حال حاضر وجود توام و تو هم هستی، به هر جایی که بروی، من هم با تو هستم.
هوش مصنوعی: وفاداری را در زمانی نشان بده که مرا به خوبی می‌شناسی، و تا آنجا که می‌توانی از هدر رفتن من جلوگیری کن.
هوش مصنوعی: منصور مدعی از عطار خواسته که به سوی بغداد برود و او را ببیند. او از این کار برای نشان دادن محبت و توجه‌اش دعوت می‌کند. بغداد به عنوان یک مکان خاص یاد می‌شود که به نوعی نماد عشق و دوستی است.
هوش مصنوعی: قدرت دوستی به شکل واقعی و ملموس خود را نشان میدهد، و اگر این دوستی وجود نداشت، همه چیز برای تو تنها در سطح یقین و آگاهی خواهد بود.
هوش مصنوعی: حقیقت و شناخت واضحی که در این مکان (یا در این حالت) داری، مرا رها نکن تا نابود شوم، ای شیخ دانا (عطار به منصور اشاره دارد).
هوش مصنوعی: من مدام میگویم که تو حقیقت کلی را در وجود آدم (انسان) داری.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم توضیح دهم که تو چه ویژگی‌هایی داری، زیرا تو فراتر از آنی هستی که بتوان تو را با کلمات توصیف کرد. تو حقیقت و جان جان‌ها هستی.
هوش مصنوعی: ای یار، حقیقت ما فرع و وابسته به توست، چون من می‌خواهم در ردهٔ رؤسای قوم یا سپاه قرار گیرم.
هوش مصنوعی: تو تجسم وحی و چشم بصیرتی، که در وجودت، اسمی از قدرت الهی به سوی جهان است.
هوش مصنوعی: حقیقت زندگی پس از مرگ به خاطر توست، چرا که منصور (منصور حلاج، عارف معروف) فدای تو می‌شود.
هوش مصنوعی: من به خاطر قربانی کردن خود در راه تو، از این منت بی‌نظیری که بر من نهاده‌ای، هیچ‌گونه احساس نارضایتی ندارم.
هوش مصنوعی: خون خود را قربان راه تو می‌کنم و به جان خود فکر نمی‌کنم، از تو عذرخواهی می‌کنم.
هوش مصنوعی: من اکنون به سمت بغداد حرکت کرده‌ام، پس خداحافظی می‌کنم و شما را به یاد می‌سپارم.
هوش مصنوعی: منصور این جمله را گفت و سپس به دریا رفت و در وسط دریا در میان طوفان افتاد.
هوش مصنوعی: عجب در میان امواج ایجاد آشوب کرد و در عین حال، کشتی ما هم بر روی گروهی از امواج به حرکت درآمد.
هوش مصنوعی: همه کسانی که در اینجا هستند به سمت ما آمدند و به نوعی تلاش کردند تا خود را توجیه کنند و عذر بیاورند.
هوش مصنوعی: ای شیخ بزرگ و عالم، در آخرین دعا و خواسته ما تنها تو هستی که ما را رهبری می‌کنی و به راه راست هدایت می‌نمایی.
هوش مصنوعی: این شب چه رازهایی دارد که این خاکستری (پردیسی یا کدورت) در دیدار امشب برطرف شده است؟
هوش مصنوعی: این شور و غوغایی که در دریا به‌وجود آمده، به قدری قوی است که انگار کشتی در عمق دریا فرو رفته و غرق شده است.
هوش مصنوعی: این پرسش دربارهٔ شخصیتی بزرگ است که ناشناخته و مجهول مانده است و کنجکاوی دربارهٔ منشأ و هدف او و مسیری که در پیش گرفته است وجود دارد.
هوش مصنوعی: وقتی در این لحظه راز عمیق خدا را دیدم، با خود گفتم: ای کسی که به همه اسرار آگاهی.
هوش مصنوعی: تو در جریان امور و اسرار همه هستی اطلاع داری و میدانی که چگونه ما را از تنگناهای سخت نجات می‌دهی.
هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند دیگری را از مشکلاتش نجات دهد، و فقط ذات توست که می‌تواند حقیقت را درک کند و ما را رها سازد.
هوش مصنوعی: منصور مدعی، تو در ظاهر هیچ نیستی، اما به‌خوبی میدانی که این مردم هر کدام رازهایی در دل دارند و تو بایستی به آنها توجه کنی و دست‌کم دل به سخن‌گفتن با آنها باز کنی.
هوش مصنوعی: منصور، تو اکنون به من کمک کن و مرا در درک راز و حقیقت یاری کن.
هوش مصنوعی: من به تو نگفته بودم، ای جان، که آن شب مانند روز روشن بود.
هوش مصنوعی: تو گویی آن شب مثل صبح زود بود که تمام دنیا پر از نور خدا بود.
هوش مصنوعی: امروز رازهای زیادی از این مرد (منصور] را درک کرده‌ام و آنچه که امروز فهمیدم، متفاوت از آن چیزی است که قبلاً می‌دانستم.
هوش مصنوعی: این بزرگ مرد (منصور) حقیقتی است که از پاکی و خلوص باطنش برمی‌آید و نیازی به ظاهر و شکل ندارد.
هوش مصنوعی: منظور این است که در این موضوع، او (منصور) چیزهایی را مشاهده کرده و من خود به چشم خود از او این مسائل را شنیده‌ام.
هوش مصنوعی: در آن لحظه که در دریای بزرگ حقیقت، او نیروی بالاتری را به نمایش می‌گذارد، همان لحظه در اینجا نیز قدرت و عظمت او نمود پیدا می‌کند.
هوش مصنوعی: در همان لحظه‌ای که در آن دریای عمیق عشق و پاکی مشغول جستجو است، معانی و درک‌های والای خداوند در دل و روح او بوجود می‌آید.
هوش مصنوعی: در تمام وجودش، خالص و آگاهانه، نام خداوند را می‌شنود و در حقیقت سراسر وجودش پر از صفات الهی است.
هوش مصنوعی: تمام وجود او (منصور) از ذرات (اجزای) عالم شکل گرفته و همواره در دل آیات (نشانه‌ها) قرار دارد.
هوش مصنوعی: تمامی وجود او، تمام ذرات عالم را در بر گرفته و او سر منشا و ریشهٔ هر موجودی است.
هوش مصنوعی: وقتی میداند که همه این زبان‌ها از آن اوست، در واقع اشاره به یقین عمیق او دارد. یعنی او به حقیقتی آگاه است که در عین یقین، همه زبان‌ها و معانی به او مربوط می‌شوند.
هوش مصنوعی: یقین تنها به معنای واقعی در موضوعات مختلف وجود دارد و این یقین در افرادی که دارای مقام و قدرت هستند، بدون هیچ تردیدی قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: من در تجربه‌های مختلفی که داشته‌ام، فقط یک بار حقیقتاً معشوق و محبوبی را مشاهده کرده‌ام.
هوش مصنوعی: جنید، در حقیقت، همان دلدار است. او را در این معنا با دلدار دیگر اشتباه مکن.
هوش مصنوعی: تو هیچ آرامش و آسایشی در این نعمت وصال دوست نداری و همیشه در ذهن و دل خود به پایان این رابطه فکر می‌کنی.
هوش مصنوعی: این سرانجام کار این است که هشیار باش و از وجود و موقعیت خود آگاه شو و به حقیقتی فراتر از جهان مادی توجه کن.
هوش مصنوعی: این زمان به حقیقت به اصل وجود جانان (معشوق) رسیده‌ای و الآن می‌توانی با اطمینان از وصال او مطمئن باشی.
هوش مصنوعی: زمانی که پیوند و وصال او (جانان) در اینجا آشکار شد، دل و جان او به حالت عشق و وصف جانان درآمد.
هوش مصنوعی: وقتی که جان او به صفاتی متصف شد، محبوب (جانان) نیز نمایان شد و از این آشکار شدن، رازهای پنهان آشکار گردید.
هوش مصنوعی: ظاهر او به شکل انسانی است، اما حقیقتاً همان جان حقیقی است و در اسرار الهی نهفته است. او از وجود خود باخبر است و به رازهای دنیای معنوی آگاه است.
هوش مصنوعی: اکنون به‌خوبی می‌توانی پاک‌دینی خود را در جمال او ببینی، چون او در جلوه‌گری‌اش نمایان است.
هوش مصنوعی: روزی که او در حقیقت، نمایانگر یقین الهی است و تمام ویژگی‌های کمال پادشاهی در او به وضوح دیده می‌شود.
هوش مصنوعی: کمال و زیبایی ظاهری او، به‌ویژه بر پیشانی‌اش، نشان‌دهنده‌ی یقین و ایمان قوی اوست.
هوش مصنوعی: دل و جان من به‌وضوح گواهی می‌دهند که او (منصور) حقیقت و راز معنوی است و محبوب من است.
هوش مصنوعی: جانم با اطمینان و قرار به من میگوید که این شخص، حقیقت و نشانه‌ای از وجود خداوند است.
هوش مصنوعی: جانم گواهی میدهد که معنای واقعی را می‌شناسم و میگوید این مرد، یعنی منصور، تماماً تجلی و نماینده‌ی خداوند است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.