بکنج خلوت دل باش ساکن
که تا باشی ز هر آفات ایمن
بکنج خلوت دل گرد واصل
تو در خلوت بکن مقصود حاصل
بکنج خلوت دل راز میجوی
همان گم کردهٔ خود باز میجوی
بکنج خلوت دل یار میبین
یقین بیزحمت اغیار میبین
بکنج خلوت خود در یکی باش
تو ذات صرف اینجا بیشکی باش
بکنج خلوت دل جوی جانان
که بنماید رخت ناگاه سلطان
چو درخلوت سرای جان درآئی
حقیقت بنگری دید خدائی
به از خلوت مدان اینجا حقیقت
حضوری جوی بی عین طبیعت
به از خلوت مدان گر راز دانی
که درخلوت رسد سر معانی
به از خلوت چه باشد نزد عشاق
که در خلوت شدند ایشان یقین طاق
حضور خلوت از بازار خوشتر
حقیقت زندگی با یار خوشتر
حضور خلوت اینجاگه طلب کن
دلت با جان حقیقت با ادب کن
حضور خلوت عشاق در یاب
ازین عین دوئی خود طاق دریاب
دمی با یار به اندر خلوت دل
به از بغداد و مصر و چین و موصل
دمی با یار اندر خلوت عشق
کزویابی حقیقت قربت عشق
دمی با یار به ازملک عالم
چه میگوئی چه میجوئی در این دم
بخلوت جوی یار خویشتن باز
گذر کن هان ز جسم و جان و تن باز
بخلوت یک زمان بنشین تو فارغ
که در خلوت شوی ای شیخ بالغ
حضور خلوتست اینجای بنگر
توی در خلوت یکتای بنگر
نموددوست درخلوت عیانست
که درخلوت یقین دیدار جانست
بسی در خلوت اینجا چله دارند
هوای صورتی در کله دارند
نیرزد خلوت ایشان پشیزی
چنین گفتهست با من آن عزیزی
که در خلوت نشستن آن نشاید
که جز جانان نه بیند دید باید
هوای غیر نبود در درونش
بجز یک سیر نبود در درونش
بجانان ذات او قائم نماید
نمود او یقین دایم نماید
چنان دست از همه عالم بشوید
که جز اسرار با جانان نگوید
اباجانان دمادم گوید او راز
که تا جانان کند اورا سرافراز
ابا جانان چنان باشد یگانه
که با جانان بماند جاودانه
ابا جانان چنان مشتاق باشد
که در جانان حقیقت طاق باشد
ابا جانان شودیکتای جانان
ز پنهانی بود پیدای جانان
ابا جانان بود یکتای این جا
یکی بیند همه ذرات اینجا
حضور جان و دل دارد چنان گم
که باشد بیگمان مانند قلزم
حضورش از یکی آید پدیدار
شود در هر دو عالم صاحب اسرار
حضورش بیشکی در یک نماید
ز دید عشق ما پیدا نماید
همه چیزی ازو یکتا بود کل
ز دید عشق ناپیدا بود کل
از اول تا به آخر یار بیند
یکی اندر یکی دیدار بیند
بجز یکی نداند در حقیقت
بجای آرد همه شرط شریعت
اگر بیشرع آید فرع دانش
بجز زندیق در این سر مخوانش
اگر بسپارد اینجا گه ره شرع
بخلوت در بیابد مرشه شرع
چنین کردند اینجا پاکبازان
ره تحقیق جسته کارسازان
حقیقت چون در خلوت نشینی
یقین باید که جز یکی نه بینی
بشرع احمد اینجا پاکدل باش
تو اندر پاکبازی یاب نقاش
حضور خلوت از روی زمین به
ز ذات کل یقین عین الیقین به
چو در خلوت نشینی پیشه سازی
ز ذات کل حقیقت سرفرازی
نه اندر بند آن باشی که آن دست
ترا بوسند درخلوت جهان دست
بت ره باشی آن دم نزد جانان
کجا بستانی آنگه مرد جانان
بت خود بشکن از دیدار بیشک
ز جانان باش برخوردار بیشک
حقیقت بت ترا مر دوست آمد
از آن مغزت حقیقت پوست آمد
که خود را دوست داری در برخلق
همی ترسی تو از خیر و شر خلق
اگر از عین دنیا این تمامت
که خواهی تا بماندنیک نامت
بنام وننگ اینجا در نمازی
تو پنداری که بیشک کارسازی
بنام وننگ جانت رفت بر باد
کجا بینی تو ذات خویش آباد
بنام و ننگ در مکری بمانده
ز سرّ عشق یک نکته نخوانده
بنام وننگ میخواهی بسربرد
بنام و ننگ خواهی بیخبر مرد
ز ننگت چیست چون نامی نداری
بجز حسرت دگر کامی نداری
تو از بهر ریای خلق تحقیق
بپوشیدی حقیقت دلق تحقیق
یقین دلق تو زنار است اینجا
ابا تو لایق نار است اینجا
بسوزان دلق آنگه خود بسوزان
تو نام نیک را و بد بسوزان
اگر رویت حقیقت در خدایست
ابا اوباش کو خود رهنمایست
چرا در بند خلقی بازمانده
در آن خلوتسرای راز مانده
طمع یکبارگی باید بریدن
ز خلق آنگه جمال شاه دیدن
طمع زین ناگهان آخر ببر تو
شنو این نکتهای همچو در تو
طمع زینها ببر اینجا به تحقیق
که به زینت ندیدم هیچ توفیق
بکار تو کجا آیند اینان
کجاکار تو بگشایند اینان
همه درمکر و زرق ونام و ناموس
بمانده درنهاد خود بافسوس
همه مردار و هم مردار خوارند
یقین میدان که چون مردار خوارند
دلم بگرفت شیخ از دید دو نان
از آن میگویمت اینجا ببرهان
طمع زینها بیکباره بریدم
که تا اینجا یقین جانان بدیدم
طمع زینها بریدم در خدائی
که تادیدم وصال خود نمائی
طمع زینها بریدم در حقیقت
سپردم آنگهی راه شریعت
طمع ببریدهام از هر دو عالم
که تا میگویم این سر دمادم
بجز حق این همه باطل شناسم
از اینان کی در این معنی هراسم
بجز حق این همه خار جهانند
که چون سگ هر نفس هر سو جهانند
اوائل این چنین دیدم حقیقت
از اینان ذات بگزیدم حقیقت
چوذات حق در ایشانست موجود
مرا آن ذات بد از جمله مقصود
همه دارند لیکن چون ندارند
حقیقت آمده بیچون ندارند
اگر دارند اما این حقیقت
حقیقت شیخ حق است ای رفیقت
ابا دارند اما این حکایت
حقیقت شیخ دور است از شکایت
مرا مقصود ازین گفتار آنست
که شرع اندر میان ذات جانست
شریعت گفتمت تا راز دانی
حقیقت ذات ایشان باز دانی
که چندی در میانه این چنیناند
گمان در پیش کرده بییقیناند
بسی دیدم ملامت من از اینان
ولیکن خاطر اسرار بینان
درین ره مر مرا داده است تحقیق
همی بینم دراینجا اهل توفیق
مرا کار است با ایشان حقیقت
چه کارم شیخ با اهل طبیعت
همه در ذات یکی مینماید
ولیکن گفتن ایشان را نشاید
مر این اسرار ای شیخ جهان تو
همی گویم که هستی در میان تو
نمیدانند هر چندی سر از پای
رموز ما در اینجا گاه بگشای
سراپای حقیقت دیدهام من
همه کون و مکان گردیدهام من
حقیقت دیدهام هم مغز و هم پوست
اگرچه در حقیقت این همه اوست
بنور حق مزین شرع بشناس
ز حق مراصل را با فرع بشناس
همه زین کار هانه رخ نمودند
به هر صورت یقین ما را نمودند
نظام کار عالم ار بدانست
که نیکان راعیانی در عیانست
چنین افتادهٔ از شرع در فرع
که تا تو بازدانی اصل با فرع
کمال شرع از آن تحقیق دارد
که ذات مصطفی توفیق دارد
ابوجهل لعین باشد چو احمد؟
حقیقت مصطفی نیکست و او بد؟
کجا فرعون باشد همچو موسی
که او حق بدفراز طور سینا
کجا نمرود ابراهیم باشد
کزین معنی حقیقت بیم باشد
تو و شیخ کبیر اینجا یکی اید
حقیقت ذات بیچون بیشکیاید
که ره بسبودهاید اندر خدائی
شما را می نهبینم در خدائی
چنین افتاد سرّ عشقبازی
مدان اسرار ما شیخا ببازی
از اول عزلتی خوش داشتم من
ز عزلت بهرهها برداشتم من
ز عزلت یافتم سر کماهی
ز خلوت یافتم دید الهی
ز عزلت یافتم اسرار بیچون
مرا بخشیده او اسرار بیچون
ز عزلت یافتم اسرارها کل
از آنم در همه دیدارها کل
ز عزلت در درون خلوت دل
شدم ای شیخ در دیدار واصل
ز عزلت جوی شیخ و یار خودبین
بخلوت جملهٔ اسرار خود بین
تو عزلت جوی و در عین الیقین شو
در اینجا در حقیقت پیش بین شو
اگر عزلت گزینی همچو عنقا
تو در خلوت شوی ای شیخ یکتا
اگر عزلت گزیدی درخودی تو
برون آیی ز نیکی و بدی تو
اگر عزلت گزینی در عیانت
نماید دید بیشک دید جانت
اگر عزلت گزینی صاحب درد
شوی درخلوت ای شیخ جهان فرد
اگر عزلت گزینی همچو عشاق
شوی ای شیخ عالم همچو من طاق
اگز عزلت گزینی همچو مردان
حقیقت ذات خود را فرد گردان
به از عزلت گزینی از سر درد
نمانی جاودان از جان جان فرد
اگر عزلت گزینی در لقایت
نماید رخ حقیقت جانفزایت
حقیقت جوی عزلت تا توانی
که چون عزلت کنی این خود بدانی
حقیقت جوی عزلت همچو مردان
ازینان خویشتن آزاد گردان
حقیقت دردسر میدان تو دنیا
ز دنیا عزلت دیدار مولا
ز دنیا حظ روح خویش بردار
عیان فتح و فتوح خویش بردار
تمامت انبیاء در عزلت خویش
حقیقت یافته از قربت خویش
چو میدیدند کین دنیای ناساز
نخواهد بود با کس نیز دمساز
کناره زین جهان کردند ایشان
که سودی نیست زینجای پریشان
حقیقت سوددنیا چیست طاعت
به از این نیست این عین سعادت
چو دنیا کنده پیر گوژپشتست
بسا پرورده و آنگه بکشتست
تو ازدنیا چه خواهی برد آنجا
که بیشک تو نخواهی مرد آنجا
جهان و هرچه در روی جهان است
همه از ذات حق عکسی عیان است
جهان بیوفا نوری ندارد
دمی بیماتم او سوری ندارد
بلا و محنت است این دار دنیا
که شد از عشق برخوردار دنیا
جهان بیگانهٔ دان در ره عشق
اگر هستی حقیقت آگه عشق
جهان بیگانهٔ چون آشنایست
وفا از وی مجو که بیوفایست
جهان بیگانهٔ مردار خواراست
بنزدعاشقان مردار، خوار است
جهان بیگانهٔ پر درد و رنج است
بنزد عاشقان خوان سپنج است
جهان بیگانه دان ای شیخ اینجا
در آن دیوانهٔ دان شیخ اینجا
جهان بگذار شیخ و در نهان شو
چو کردی پشت بر وی جان جانشو
جهان بگذار شیخ و راستی کن
ز دید او نظر در کاستی کن
جهان بگذار تا جاوید گردی
تو در عین عیان خورشید گردی
جهان بگذار همچون عاشقان تو
چه میجوئی به آخر زین جهان تو
جهان بگذار تا رویت نماید
مکن گوشت بوی کویت نماید
جهان بگذار ای شیخ جهان بین
جهان چبود خداوند جهان بین
جهان بگذار و در حق پیش بین گرد
که تا مانی تو در عین الیقن فرد
جهان بگذار و در یکی قدم زن
وگرنه در ره مردان قدم زن
ره مردان طلب مانند مردان
طلب کن علم و بگذر زینجهان هان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این بخش از «هیلاج نامه» به اهمیت خلوت و عزلت در جستجوی حقیقت و اتصال با الوهیت میپردازد. او تأکید میکند که در خلوت دل میتوان به رازهای درونی خود دست یافت و از آفات دنیای بیرونی در امان ماند. در این حالت، فرد باید از تعلقات دنیوی رها شود و تنها به یار حقیقی خود، یعنی خداوند، توجه کند. شاعر با ذکر نمونههایی از زندگی عارفان و صوفیان، بر این باور است که خلافت از دنیا و ورود به خلوت میتواند انسان را به شناخت و وصال با محبوب حقیقی برساند. در نهایت، او به خواننده سفارش میکند که برای درک عمیقتری از حقیقت، از ظواهر دنیا دوری کند و در عزلت به جستجوی حقیقت بپردازد.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت دل آرام بگیر و بمان تا از همهٔ آفتها در امان باشی.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت دل به حق برس و مقصود خود را در همین خلوت به دست آور.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت دل راز حقیقت را بجوی و همان چیزی را که گم کردهای دوباره پیدا کن.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت دل یار را ببین؛ آنجا او را با یقین و بیمزاحمت بیگانگان میبینی.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت خود در یگانگی بمان و بیگمان در این مقام ذات خالص باش و از کثرت رها شو.
هوش مصنوعی: در گوشهٔ خلوت دل جانان را جستوجو کن تا آن سلطان ناگهان چهرهٔ خود را به تو نشان دهد.
هوش مصنوعی: وقتی به خلوتسرای جان وارد شوی، حقیقت را میبینی و به دیدار خدایی میرسی.
هوش مصنوعی: در این راه چیزی را از خلوت برتر مدان و حضوری را بجوی که از چشم و بند طبیعت آزاد باشد.
هوش مصنوعی: اگر اهل راز هستی، چیزی را بهتر از خلوت مدان، زیرا راز معانی در خلوت به انسان میرسد.
هوش مصنوعی: برای عاشقان چه چیزی بهتر از خلوت است؟ آنان در خلوت بهراستی یگانه و بیهمتا شدند.
هوش مصنوعی: حضور در خلوت از بودن در بازار و شلوغی مردم خوشتر است و زندگی حقیقی آن است که با یار بگذرد.
هوش مصنوعی: همینجا حضور خلوت را طلب کن و دل و جانت را در برابر حقیقت با ادب نگه دار.
هوش مصنوعی: حضوری را که عاشقان در خلوت دارند دریاب و خود را از این دوگانگی رها کن و یگانه شو.
هوش مصنوعی: لحظهای با یار در خلوت دل بودن از بغداد و مصر و چین و موصل، یعنی از همهٔ شهرهای آباد جهان، بهتر است.
هوش مصنوعی: لحظهای با یار در خلوت عشق باش تا از او به حقیقتِ نزدیکیِ عشق برسی.
هوش مصنوعی: لحظهای با یار بودن از پادشاهی همهٔ عالم بهتر است؛ در چنین لحظهای دیگر چه میگویی و چه میخواهی؟
هوش مصنوعی: در خلوت یار خویش را دوباره بجوی و آگاه باش که باید از جسم و جان و تن بگذری.
هوش مصنوعی: ای شیخ، زمانی آسوده و فارغ در خلوت بنشین، زیرا در خلوت است که به کمال و پختگی میرسی.
هوش مصنوعی: اینجا حضور خلوت است، پس نگاه کن و خود را در خلوتِ یگانه ببین.
هوش مصنوعی: جلوهٔ دوست در خلوت آشکار است، زیرا در خلوت بیگمان دیدار جان حاصل میشود.
هوش مصنوعی: بسیاری کسان در این دنیا چلهنشینی و خلوت دارند، اما در سرشان هوس ظاهر و صورت است.
هوش مصنوعی: خلوت چنین کسانی به اندازهٔ پشیزی ارزش ندارد؛ این را آن بزرگوار به من گفته است.
هوش مصنوعی: خلوتنشینی برای کسی شایسته نیست مگر آنکه جز جانان کسی را نبیند؛ باید چنین دیدی داشت.
هوش مصنوعی: در درون خلوتنشین راستین هوس هیچ غیری نیست و جز یک مسیر و یک مقصود در دلش وجود ندارد.
هوش مصنوعی: ذات او به جانان پابرجا میشود و جلوهٔ او بهیقین جاودانه میماند.
هوش مصنوعی: او چنان از همهٔ عالم دست میکشد که جز اسرار و راز دل با جانان سخنی نمیگوید.
هوش مصنوعی: او پیوسته با جانان راز میگوید تا جانان او را سربلند و ارجمند کند.
هوش مصنوعی: او با جانان چنان یگانه میشود که برای همیشه با جانان باقی میماند.
هوش مصنوعی: سالک چنان مشتاق جانان است که در وجود جانان بهراستی یگانه و تنها میشود و دوگانگی از میان میرود.
هوش مصنوعی: او با جانان یکی میشود و آنچه در باطن پنهان بود، در او به صورت جلوهٔ آشکار جانان ظاهر میگردد.
هوش مصنوعی: در این مقام با جانان یگانه است و همهٔ ذرات جهان را یک حقیقت میبیند.
هوش مصنوعی: حضور جان و دلش چنان در حق گم و فانی شده است که بیگمان مانند دریایی بیکران است.
هوش مصنوعی: حضور او از یگانگی پدید میآید و در هر دو جهان دارای اسرار و آگاه از رازها میشود.
هوش مصنوعی: حضور او بیتردید یکی را نشان میدهد و این یگانگی از نگاه عشق آشکار میشود.
هوش مصنوعی: همهچیز از او یکپارچه و یگانه است، اما این کل از دید عشق پنهان و ناپیداست؛ یعنی کثرت در نگاه عاشق محو میشود.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان همه را یار میبیند و در هر یکی، دیدار همان یکی را مشاهده میکند.
هوش مصنوعی: در حقیقت جز یکی را نمیشناسد، و با این حال همهٔ شرطها و احکام شریعت را به جا میآورد.
هوش مصنوعی: اگر کسی دانش و ادعای طریقت را بیشریعت پیش آورد، در این راه او را جز بیدین و زندیق مخوان.
هوش مصنوعی: اگر در این جایگاه راه شریعت را بپیماید، در خلوت به مقام و پایگاه شرع دست مییابد.
هوش مصنوعی: پاکبازان و کاردانانی که راه تحقیق و حقیقت را جستند، در این راه چنین کردند.
هوش مصنوعی: هنگامی که به راستی در خلوت مینشینی، باید یقین کنی که جز یکی را نبینی.
هوش مصنوعی: در این راه بر شریعت پیامبر پاکدل باش و در پاکبازی، نقاش هستی یعنی خدا را بیاب.
هوش مصنوعی: حضور قلب در خلوت از همهٔ روی زمین بهتر است، و یقین شهودی به ذات کل از هر چیز برتر است.
هوش مصنوعی: اگر خلوتنشینی را پیشهٔ خود کنی، از ذات کل بهراستی سربلند و سرافراز میشوی.
هوش مصنوعی: اما نباید در خلوت در بند آن باشی که مردم جهان دستت را ببوسند و تو را تکریم کنند.
هوش مصنوعی: اگر چنین باشی، در آن لحظه خودت بت و مانع راه نزد جانان شدهای؛ پس چگونه مرد راه جانان را درمییابی و به مقصد میرسی؟
هوش مصنوعی: بت خودپرستیات را با دیدار حق بشکن تا بیتردید از جانان بهرهمند شوی.
هوش مصنوعی: در حقیقت بت تو همان دوست داشتن خودت است و از همین رو مغز و حقیقت وجودت به پوستهای بیارزش بدل شده است.
هوش مصنوعی: زیرا خود را در برابر مردم دوست داری و از نیک و بد گفتن خلق میترسی.
هوش مصنوعی: همهٔ اینها از دنیاطلبی است که میخواهی نام نیکت باقی بماند.
هوش مصنوعی: در این جا برای نام و آبرو نماز میگزاری و گمان میکنی که بیشک کارت درست و سامانیافته است.
هوش مصنوعی: در پی نام و ننگ جانت بر باد رفت؛ پس چگونه ذات خویش را آباد خواهی دید؟
هوش مصنوعی: به خاطر نام و ننگ در فریب و ریا ماندهای و حتی یک نکته از راز عشق را نیاموختهای.
هوش مصنوعی: میخواهی عمر را با نام و ننگ به سر بری و با همین نام و ننگ بیخبر از حقیقت بمیری.
هوش مصنوعی: وقتی نامی حقیقی نداری ننگ تو از چیست؟ جز حسرت آرزوی دیگری برایت نمانده است.
هوش مصنوعی: تو برای ریا و خودنمایی در برابر مردم، خرقهٔ تحقیق و درویشی را به ظاهر پوشیدهای.
هوش مصنوعی: به یقین این خرقهٔ تو در این جا زنار کفر است و تو با آن سزاوار آتش دوزخی.
هوش مصنوعی: خرقهٔ ریاکاری را بسوزان و سپس خودت را نیز بسوزان؛ هم نام نیک و هم نام بد را از میان ببر، یعنی از هر دو آزاد شو.
هوش مصنوعی: اگر روی دلت بهراستی به سوی خداست، چرا با فرومایگانی همراهی که خود را راهنما میپندارند؟
هوش مصنوعی: چرا در بند مردم گرفتار ماندهای و از آن خلوتگاه راز بازماندهای؟
هوش مصنوعی: باید یکباره از مردم چشم طمع برید و آنگاه زیبایی پادشاه حقیقی، یعنی خدا، را دید.
هوش مصنوعی: سرانجام بهیکباره از این مردم طمع ببر و این نکتهٔ مانند مروارید را از من بشنو.
هوش مصنوعی: بهراستی از اینان چشم امید بردار، زیرا من در همراهی با آنان هیچ توفیق و خیری ندیدم.
هوش مصنوعی: اینان به چه کار تو میآیند و کجا گرهی از کار تو میگشایند؟
هوش مصنوعی: همه در نیرنگ و ریا و نامجویی و آبروداری گرفتارند و با دریغ در نفس خود فروماندهاند.
هوش مصنوعی: همه خود مردارند و مردارخوار نیز هستند؛ یقین بدان که مانند مردار پست و خوارند، یعنی دنیاپرست و دلمردهاند.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از دیدن فرومایگان دلم گرفت؛ از این رو این سخن را با دلیل به تو میگویم.
هوش مصنوعی: من یکباره از اینان طمع بریدم تا به یقین جانان را دیدم.
هوش مصنوعی: در راه خدا از اینان طمع بریدم تا وصال او را که خود را به من نمود دیدم.
هوش مصنوعی: در عالم حقیقت از اینان امید بریدم و آنگاه راه شریعت را پیمودم.
هوش مصنوعی: از هر دو جهان طمع بریدهام و از این روست که پیوسته این راز را بازگو میکنم.
هوش مصنوعی: جز خدا همه را باطل میدانم؛ پس در این حقیقت چرا از این مردم بترسم؟
هوش مصنوعی: جز حق، اینان همه خارهای جهاناند که مانند سگ هر لحظه به هر سو میجهند.
هوش مصنوعی: از آغاز حقیقت را چنین دیدم و از میان اینها تنها ذات حق را برگزیدم.
هوش مصنوعی: چون ذات حق در همهٔ آنان موجود است، مقصود من از همه تنها همان ذات بود.
هوش مصنوعی: همه آن ذات را در خود دارند، اما چون از آن آگاه نیستند گویی ندارند؛ حقیقت بیچون در آنان هست ولی آن را درنمییابند.
هوش مصنوعی: اگرچه آن را دارند، ای رفیق و ای شیخ، این حقیقت از آنِ حق است نه از آنِ ایشان.
هوش مصنوعی: آنان آن را دارند، اما ای شیخ، حقیقت از گله و شکایت به دور است و این سخن شکایت نیست.
هوش مصنوعی: مقصود من از این سخن آن است که شریعت در میان ذات و جان جای دارد و پیوند آن دو است.
هوش مصنوعی: از شریعت با تو گفتم تا راز را بدانی و حقیقت ذات این مردم را بازشناسی.
هوش مصنوعی: زیرا گروهی در این میانه چنیناند که گمان را پیشوای خود کردهاند و از یقین بیبهرهاند.
هوش مصنوعی: از اینان سرزنش بسیار دیدم، اما دل رازبینان،
هوش مصنوعی: در این راه مرا به حقیقت رسانده است و اکنون در اینجا اهل توفیق را میبینم.
هوش مصنوعی: بهراستی کار و سروکار من با اهل حقیقت است؛ ای شیخ، مرا با اهل طبیعت و دنیاپرستان چه کار؟
هوش مصنوعی: همه در ذات یکی مینمایند، اما این راز را نمیشاید به ایشان گفت.
هوش مصنوعی: ای شیخ جهان، این رازها را به تو میگویم، زیرا تو خود در میانهٔ این راه و اهل این رازی.
هوش مصنوعی: دیگران هرچند بکوشند، سر را از پا تشخیص نمیدهند و چیزی نمیفهمند؛ پس تو گاهی رمزهای ما را در اینجا بگشای و آشکار کن.
هوش مصنوعی: من حقیقت را از سر تا پا دیدهام و همهٔ هستی و جهان را گشتهام.
هوش مصنوعی: هم مغز و هم پوست حقیقت، یعنی باطن و ظاهر آن را دیدهام، هرچند در حقیقت همهٔ اینها خود اوست.
هوش مصنوعی: شریعت را آراسته به نور حق بشناس و به یاری حق اصل را از فرع بازشناس.
هوش مصنوعی: همهٔ اینها از این کار چهره نمودند و به هر صورتی یقین را به ما نشان دادند.
هوش مصنوعی: هرکس نظام کار جهان را دانست، درمییابد که نیکان در عالم آشکار نیز صاحب مشاهدهٔ عیاناند.
هوش مصنوعی: از شریعت به فرعها افتادهای تا بتوانی اصل را از فرع بازشناسی.
هوش مصنوعی: کمال شریعت از آن رو استوار و راستین است که ذات پیامبر مصطفی بهرهمند از توفیق الهی است.
هوش مصنوعی: آیا ابوجهل ملعون همچون احمد است؟ حقیقت مصطفی نیک است و ابوجهل بد؛ این دو هرگز برابر نیستند.
هوش مصنوعی: فرعون کجا همانند موسی است، موسیای که بر فراز طور سینا با حق بود؟
هوش مصنوعی: نمرود کجا با ابراهیم برابر است؟ از چنین برابریای باید در حقیقت ترسید.
هوش مصنوعی: تو و شیخ بزرگ در اینجا یکی هستید و بیگمان حقیقت ذات بیچون را دریافتهاید.
هوش مصنوعی: شما راه شناخت خدا را پیمودهاید، اما شما را در مقام خدایی نمیبینم؛ یعنی وصال به معنای خدا شدن نیست.
هوش مصنوعی: راز عشقبازی چنین است؛ ای شیخ، رازهای ما را بازیچه و شوخی مپندار.
هوش مصنوعی: من از آغاز گوشهنشینی خوشی برگزیدم و از آن بهرههای بسیار بردم.
هوش مصنوعی: از گوشهنشینی راز اشیا را چنانکه هست یافتم و از خلوت به دیدار الهی رسیدم.
هوش مصنوعی: از گوشهنشینی رازهای خداوند بیچون را یافتم؛ او این رازها را به من بخشیده است.
هوش مصنوعی: از عزلت همهٔ رازها را یافتم و از این رو در همهٔ دیدارها به کمال دیدار رسیدهام.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از راه عزلت و در خلوت دل به دیدار حق رسیدم و واصل شدم.
هوش مصنوعی: ای شیخ، عزلت بجوی و یار خود را در درون خود ببین و در خلوت همهٔ رازهای خویش را مشاهده کن.
هوش مصنوعی: تو گوشهنشینی بجوی و به مقام عینالیقین برس و در اینجا به حقیقت دوراندیش و بینا شو.
هوش مصنوعی: ای شیخ، اگر مانند عنقا گوشهنشینی برگزینی، در خلوت یگانه و بیهمتا میشوی.
هوش مصنوعی: اگر در درون خود گوشه گرفتی، از دوگانگی نیکی و بدی بیرون میآیی.
هوش مصنوعی: اگر عزلت برگزینی، بیگمان چشم جانت به تو دیدار آشکار را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ای شیخ جهان، اگر عزلت برگزینی، صاحب درد عشق و در خلوت تنها و یگانه میشوی.
هوش مصنوعی: ای شیخ عالم، اگر مانند عاشقان گوشهنشینی کنی، همچون من یگانه و بیهمتا میشوی.
هوش مصنوعی: اگر مانند مردان راه حق گوشهنشینی برگزینی، حقیقت ذات خود را یگانه و از غیر جدا کن.
هوش مصنوعی: بهتر آن است که از سر درد عزلت برگزینی تا هرگز از جانِ جان، یعنی خداوند، جدا و تنها نمانی.
هوش مصنوعی: اگر گوشهنشینی برگزینی، در دیدار و لقای تو، حقیقتِ جانبخش چهرهاش را به تو نشان میدهد.
هوش مصنوعی: تا جایی که میتوانی برای یافتن حقیقت، عزلت را بجوی. وقتی عزلت گزیدی، خودت این را درمییابی.
هوش مصنوعی: مانند مردانِ راه حق در طلب حقیقت عزلت بگزین و خود را از این مردمِ دنیا آزاد کن.
هوش مصنوعی: بدان که دنیا در حقیقت مایهٔ دردسر است. دیدار مولا در کنارهگرفتن از دنیا به دست میآید.
هوش مصنوعی: از دنیا تنها بهرهٔ روح خود را برگیر و گشایش و فتوح معنوی خود را آشکارا به دست آور.
هوش مصنوعی: همهٔ پیامبران در خلوت و عزلتِ خود و از راه نزدیکی به خدا به حقیقت رسیدند.
هوش مصنوعی: آنان میدیدند که این دنیای ناسازگار با هیچکس همدم و یار نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: به همین سبب از این جهان کناره گرفتند، چون از این جای آشفته سودی به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: سود واقعیِ دنیا طاعت و بندگی است. چیزی بهتر از آن نیست و خودِ سعادت همین است.
هوش مصنوعی: دنیا مانند پیرزنی گوژپشت و فرتوت است که بسیاری را پرورده و سپس کشته است.
هوش مصنوعی: از دنیا چه چیزی به آن جهان خواهی برد؟ آنجا بیگمان نمیمیری و جاودانهای، پس توشهٔ ماندگار لازم است.
هوش مصنوعی: جهان و هرچه در آن است، همه پرتو و بازتابی آشکار از ذات حق است.
هوش مصنوعی: این جهانِ بیوفا نور و روشنی ندارد و هیچ شادیای در آن، حتی لحظهای، بیماتم و اندوه نیست.
هوش مصنوعی: این سرای دنیا سراسر بلا و رنج است. تنها کسی از دنیا بهره برد که از عشق برخوردار شد.
هوش مصنوعی: اگر بهراستی از عشق آگاهی، در راه عشق جهان را بیگانه بدان.
هوش مصنوعی: جهانِ بیگانه خود را آشنا نشان میدهد. از او وفا مخواه که بیوفاست.
هوش مصنوعی: جهانِ بیگانه مردارخوار است و این مردار در نزد عاشقان خوار و بیارزش است.
هوش مصنوعی: جهانِ بیگانه پر از درد و رنج است و در نظر عاشقان سفرهای گذرا و ناپایدار است.
هوش مصنوعی: ای شیخ، جهان را در این راه بیگانه بدان، و شیخی را که دل به آن بسته دیوانه بشمار.
هوش مصنوعی: ای شیخ، جهان را رها کن و به باطن و نهان روی آور. وقتی به آن پشت کردی، به جانِ جان میپیوندی.
هوش مصنوعی: ای شیخ، جهان را رها کن و راستی پیشه کن. نگاه خود را از آن بگردان و به کاستی و نقصِ آن بنگر.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن تا جاودانه شوی و آشکارا همچون خورشید تابان شوی.
هوش مصنوعی: مانند عاشقان جهان را رها کن. سرانجام از این جهان در جستوجوی چه هستی؟
هوش مصنوعی: جهان را رها کن تا روی محبوب را به تو بنماید. به آن گوش مسپار تا بوی کوی یار به تو برسد.
هوش مصنوعی: ای شیخِ جهانبین، جهان را رها کن. جهان چه ارزشی دارد؟ خداوندِ جهان را ببین.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن و در راه حق دوراندیش و بینا شو تا در یقینِ کامل یگانه و تنها بمانی.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن و در راه یگانگی گام بردار، وگرنه دستکم در راه مردانِ حق قدم بگذار.
هوش مصنوعی: مانند مردان حق راه آنان را بجوی. علم و معرفت بطلب و هان، از این جهان بگذر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.